Shloka 25
अहल्याशापवर्णनम्
The Account of Ahalyā’s Curse and the Deserted Hermitage near Mithilā
गौतमं तं ददर्शाथ प्रविशन्तं महामुनिम्।देवदानवदुर्धर्षं तपोबलसमन्वितम्।।1.48.24।।तीर्थेंदकपरिक्लिन्नं दीप्यमानमिवानलम्।गृहीतसमिधं तत्र सकुशं मुनिपुङ्गवम्।।1.48.25।।
gautamaṃ taṃ dadarśātha praviśantaṃ mahāmunim |
devadānavadurdharṣaṃ tapobalasamanvitam || 1.48.24 ||
tīrthodakapariklinnaṃ dīpyamānam ivānalam |
gṛhītasamidhaṃ tatra sakuśaṃ munipuṅgavam || 1.48.25 ||
ထို့နောက် သူသည် မဟာမုနိ ဂေါတမကို အာရှရမ်သို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်၏—ဒေဝနှင့် အသူရတို့ပင် မတားဆီးနိုင်သည့် အရှင်၊ တပဿ၏ အင်အားဖြင့် ပြည့်စုံသူ။ တီရ္ထရေဖြင့် စိုစွတ်လျက် မီးကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ သမိဓာဖျင်နှင့် ကုရှမြက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။
Subsequently, Indra beheld the great ascetic Gautama, unassailable by devatas and danavas, endowed with the power of ascetism, drenched with sacrifical waters, shining like flaming fire, carrying sacrificial firewood and Kusha grass and preeminent among sages, entering that leaf hut.
FAQs
The narrative reinforces that dharma is safeguarded by ascetic integrity: Gautama’s ritual purity and tapas make him a moral force against deception.
This is a repeated/overlapping numbering presentation of the description of Gautama’s return to the hut.
Gautama’s disciplined purity and spiritual radiance born from observance.