Description of the Origin of the Cosmic Egg (Brahmāṇḍa) and the Ocean as King of Tīrthas

Verse 1

वसुरुवाच । एवं संपूज्य विधिवद्भक्त्या तं पुरुषोत्तमम् । प्रणम्य शिरसा पश्चात्सागरं च प्रसादयेत् ॥ १ ॥

ဝಸುက ပြောသည်—«ဤသို့ စည်းကမ်းတကျ ဘက္တိဖြင့် ထို ပုရုရှိုတ္တမကို ပူဇာပြုပြီးနောက်၊ ခေါင်းချ၍ နမස්ကာရပြုရမည်။ ထို့နောက် သမုဒ္ဒရာကိုလည်း ပရသာဒ ရစေရန် ပူဇာ၍ ပျော်ရွှင်စေရမည်»။

Verse 2

प्राणस्त्वं सर्वभूतानां विश्वस्मिन्सरितां पते । तीर्थराज नमस्तेऽस्तु त्राहि मामच्युतप्रिय ॥ २ ॥

ဤလောကရှိ မြစ်များ၏ အရှင်တော်၊ သတ္တဝါအပေါင်း၏ အသက်ရှူသက်တော်သည် သင်ဖြစ်၏။ တီရ္ထရာဇ (သန့်ရှင်းကူးကန်အရှင်) တော်အား နမസ്കာရပါ၏—အချျုတ (ဗိဿနု) ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသောအရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်ပါ။

Verse 3

स्नात्वैवं सागरे सम्यक् तस्मिन् क्षेत्रवरे शुभे । तीरे चाभ्यर्च्य विधिवन्नारायणमनामयम् ॥ ३ ॥

ဤသို့ အလွန်မင်္ဂလာရှိသော ထိုကောင်းမြတ်သန့်ရှင်းရာဒေသ၌ ပင်လယ်တွင် မှန်ကန်စွာ ရေချိုးပြီးနောက်၊ ကမ်းခြေပေါ်တွင် အနာမယ နာရာယဏ (အပြစ်ကင်းစင်တော်) ကို သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 4

रामं कृष्णं सुभद्रां च प्रणिपत्य च सागरम् । शतानामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः ॥ ४ ॥

ရာမ၊ ကృష్ణ နှင့် သုဘဒြာ တို့အား ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ ထို့ပြင် သာဂရ (ပင်လယ်) ကိုလည်း ရိုသေကန်တော့လျှင် လူသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ တစ်ရာ၏ ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိ၏။

Verse 5

सर्वपापिविनिर्मुक्तः सर्वदुःखविवर्जितः । वृंदारकहरिः श्रीमाचूपयौवनगर्वितः ॥ ५ ॥

သူသည် အပြစ်အကုန်လုံးမှ လွတ်မြောက်၍ ဒုက္ခအပေါင်းမှ ကင်းဝေး၏—ဒေဝတားတို့၏ အပျော်အပါးဖြစ်သော ဟရီသည် ဂုဏ်ရောင်တောက်ပ၍ မပျက်မယွင်းသော ယောဝနဂုဏ်ကို ဂုဏ်ယူတော်မူ၏။

Verse 6

विमानेनार्कवर्णेन दिव्यगंधर्वनादिना । कुलेकविंशतिं धृत्वा विष्णुलोकं च गच्छति ॥ ६ ॥

နေကဲ့သို့ တောက်ပသော ဗိမာန်ယာဉ်ဖြင့်၊ ဒိဗ္ဗ ဂန္ဓဗ္ဗ သံစဉ်များ မြည်ဟည်းလျက် သယ်ဆောင်ခံရကာ၊ မိမိမျိုးရိုး ၂၁ ဆက်ကို မြှောက်တင်ပြီးနောက် ဗိဿနုလောကသို့ သွားရောက်၏။

Verse 7

भुक्त्वा तत्र वरान्भोगाक्रीडित्वा च सुरैस्सह । च्युतस्तस्मादिहायातो ब्राह्मणो ब्रह्मवित्तमः ॥ ७ ॥

ထိုနေရာ၌ အမြတ်ဆုံးသော အာရုံခံပျော်ရွှင်မှုများကို ခံစား၍ နတ်တို့နှင့်အတူ ကစားပျော်ရွှင်ပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏ—ဗြဟ္မန်ကို အထူးကောင်းစွာ သိမြင်သူ—သည် ထိုအဆင့်မှ ကျဆင်းကာ ဤလောကသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 8

यशस्वी मतिमाञ्छ्रीमान्सत्यवादी जितेंद्रियः । वेदशास्त्रार्थविद्विप्रो भवेत्पश्चात्तु वैष्णवः ॥ ८ ॥

ထို့နောက် သူသည် ဂုဏ်သတင်းကျော်ကြား၍ ဉာဏ်ပညာရှိကာ စည်းစိမ်ပြည့်စုံ၊ သစ္စာပြောသူနှင့် အင်ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူသူ ဖြစ်လာသည်။ ဝေဒနှင့် သာස්တရတို့၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော ဗြာဟ္မဏသည် နောက်တစ်ဖန် ဝိෂ္ဏဝ (ဗိဿဏုကို ဘက္တိပြုသူ) ဖြစ်လာသည်။

Verse 9

योगं च वैष्णवं प्राप्य ततो मोक्षमवाप्नुयात् । ग्रहोपरागे संक्रांत्यामयने विषुवे तथा ॥ ९ ॥

ဝိෂ္ဏဝ-ယောဂကို ရရှိပြီးနောက် ထို့မှ မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရောက်နိုင်သည်။ (ဤအကျင့်ကို အထူးချီးမွမ်းသည့်အချိန်များမှာ) ဂြိုဟ်အုပ်ရဂ (နေ/လ ကြတ်ခြင်း)၊ သင်္ကရန္တိ (နေဝင်ရာသို့ ပြောင်းဝင်ချိန်)၊ အယန (နွေ/ဆောင်း အလှည့်) နှင့် ဝိသုဝ (ညီမျှနေ့ည) တို့ဖြစ်သည်။

Verse 10

युगादिषु च मन्वादौ व्यतीपाते दिनक्षये । आषाढ्यां चैव कार्तिक्यां माध्यां वान्यशुभे तिथौ ॥ १० ॥

ထို့အပြင် ယုဂအစများနှင့် မနုအစများတွင်၊ ဗျတီပာတ အချိန်တွင်၊ နေ့ကုန်ချိန်တွင်၊ အာသာဍ္ဍဟနှင့် ကာရ္တိက လများတွင်၊ မွန်းတည့်ချိန်တွင်၊ သို့မဟုတ် အခြား မင်္ဂလာရှိသော တိထိ (လဆန်းလပြည့်နေ့ရက်) များတွင်လည်း—(ဓမ္မကိစ္စများအတွက် အထူးချီးမွမ်းသော အချိန်များဖြစ်သည်)။

Verse 11

ये त्वत्र दानं विप्रेभ्यः प्रयच्छंतिसुमेधसः । फलं सहस्रगुणतमन्यतीर्थाल्लभंति ते ॥ ११ ॥

သို့သော် ဤနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏတို့အား ဒါနကို ပေးလှူကြသော ဉာဏ်ကောင်းသူများသည် အခြား တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာနေရာ) များတွင် ရသည့်အကျိုးထက် အဆတစ်ထောင် ပိုမိုကြီးမားသော အကျိုးကို ရရှိကြသည်။

Verse 12

पितॄणां ये प्रयच्छंति पिंडं तत्र विधानतः । अक्षयां पितरस्तेषां तृप्तिं संप्राप्नुवंति वै ॥ १२ ॥

ထိုသန့်ရှင်းရာနေရာ၌ စည်းကမ်းအတိုင်း ဘိုးဘွားပိတೃများအတွက် ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ကို ပူဇော်သူတို့၏ ပိတೃ (Pitṛ) များသည် မကုန်ခန်းသော ကျေနပ်မှုကို အမှန်တကယ် ရရှိကြသည်။

Verse 13

एवं स्नानफलं सम्यक् सागरस्य मयेरितम् । दानस्य च फलं देवि पिंडदानस्य चैव हि ॥ १३ ॥

ဤသို့ပင် သမုဒ္ဒရာ၌ ရေချိုးခြင်း၏ အကျိုးကို ငါမှန်ကန်စွာ ကြေညာခဲ့၏။ ထို့အတူပင် ဒေဝီမယ်တော်၊ ဒါန၏ အကျိုးနှင့် ပိဏ္ဍပူဇော်ခြင်း၏ အကျိုးကိုလည်း အမှန်တကယ် ဖော်ပြပြီးပြီ။

Verse 14

धर्मार्थमोक्षफलदमायुः कीर्तियशस्करम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं नॄणां धन्यं दुःस्वप्ननाशनम् ॥ १४ ॥

ဤအရာသည် ဓမ္မ၊ အဓိပ္ပါယ် (artha) နှင့် မောက္ခ (mokṣa) တို့၏ အကျိုးကို ပေးတတ်၏။ အသက်ရှည်ခြင်း၊ ကျော်ကြားမှုနှင့် ဂုဏ်သတင်းကောင်းကို တိုးပွားစေ၏။ လူတို့အတွက် လောကီစည်းစိမ်နှင့် လွတ်မြောက်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးပြီး မင်္ဂလာဖြစ်ကာ မကောင်းသော အိပ်မက်များကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။

Verse 15

सर्वपापाहरं पुण्यं सर्वकामफलप्रदम् । नास्तिकाय न वक्तव्यं शठाय कृपणाय च ॥ १५ ॥

ဤသင်ကြားချက်/အကျင့်သည် ပုဏ္ဏ (ပုဏ္ဏ) သန့်ရှင်း၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားကာ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးတတ်၏။ မယုံကြည်သူ (နာစတိက) ထံ မပြောရ၊ လှည့်စားသူနှင့် ကပ်စီးသူထံလည်း မပြောရ။

Verse 16

तावद्गर्ज्जंति तीर्थानि माहात्म्यैः स्वैः पृथक् पृथक् । यावन्न तीर्थराजस्य माहात्म्यं वर्ण्यते द्विजैः ॥ १६ ॥

တီရ္ထ (tīrtha) များသည် မိမိတို့၏ မဟာတ္မ (ဂုဏ်သတ္တိ) ကို တစ်ခုချင်းစီ သီးသန့် ကြွေးကြော်နေကြသည်—ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များက “တီရ္ထရာဇ” ၏ မဟာတ္မကို မဖော်ပြသေးသရွေ့။

Verse 17

पुष्करादीनि तीर्थानि प्रयच्छंति स्वकं फलम् । तीर्थराजः समुद्रस्तु सर्वतीर्थफलप्रदः ॥ १७ ॥

ပုရှ္ကရ စသည့် တီရ္ထများသည် ကိုယ်ပိုင်အကျိုးဖလကို ပေးတတ်သော်လည်း၊ တီရ္ထတို့၏ ဘုရင်ဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာသည် တီရ္ထအားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ပေးတတ်၏။

Verse 18

भूतले यानि तीर्थानि सरितश्च सरांसि च । विशंति सागरे तानि तेन वै श्रेष्ठतां गतः ॥ १८ ॥

မြေပြင်ပေါ်ရှိ တီရ္ထအားလုံးနှင့် မြစ်များ၊ ရေကန်များသည် နောက်ဆုံးတွင် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ စီးဝင်ကြသဖြင့်၊ ထိုကြောင့် သမုဒ္ဒရာသည် အထွတ်အမြတ်ကို ရရှိ၏။

Verse 19

राजा समस्ततीर्थानां सागरः सरितां पतिः । तस्मात्समस्ततीर्थेभ्यः श्रेष्ठोऽसौ सर्वकामदः ॥ १९ ॥

သမုဒ္ဒရာသည် တီရ္ထအားလုံး၏ ဘုရင်၊ မြစ်တို့၏ အရှင်ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် တီရ္ထအားလုံးထက် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်ကာ ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေတတ်၏။

Verse 20

तमो नाशं यथाभ्येति भास्करेऽभ्युदिते सति । कोट्यो नवनवत्यस्तु यत्र तीर्थानि संति वै ॥ २० ॥

နေမင်း ထွက်ပေါ်လာသော် အမှောင်ပျောက်ကွယ်သကဲ့သို့၊ ထိုသန့်ရှင်းဒေသ၌ တီရ္ထ ကိုးဆယ်ကိုးကုဋေ (၉၉ ကုဋေ) ရှိသည်ဟု အမှန်ဆို၏။

Verse 21

तस्मात्स्नानं च दानं च होमं जप्यं सुरार्चनम् । यत्किञ्चित्क्रियते तत्र तदक्षयमितीरितम् ॥ २१ ॥

ထို့ကြောင့် ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း၊ ဟိုးမ (မီးပူဇော်) ပြုခြင်း၊ မန္တရား ဂျပ်ခြင်းနှင့် ဒေဝတာတို့ကို ပူဇော်ခြင်း—ထိုနေရာ၌ ပြုသမျှသည် အကျိုးကုသိုလ် မလျော့မနည်း (အက္ခယ) ဟု ကြေညာထား၏။

Verse 22

मोहिन्युवाच । सर्वेषु तु समुद्रेषु क्षारोऽयं सरितां पतिः । कथं जातो गुरो ब्रूहि सर्वज्ञोऽसि यतो द्विज ॥ २२ ॥

မောဟိနီက ပြောသည်။ «သမုဒ္ဒရာအပေါင်းတို့အနက် ဤမြစ်တို့၏အရှင်သည် ဆားရည်ဖြစ်၏။ အို ဆရာတော်၊ ဤဆားရည်ဖြစ်လာပုံကို ပြောပြပါ။ သင်သည် အရာအားလုံးသိသော ဒွိဇဖြစ်၏»

Verse 23

वसुरुवाच । श्रृणु वक्ष्यामि सुभगे क्षारत्वं चास्य वारिधेः । यथा प्राप्तः पुरासीच्च मात्रास्य जगतामपि ॥ २३ ॥

ဝစုက ပြောသည်။ «ကံကောင်းသောမိန်းမရေ၊ နားထောင်ပါ—ဤသမုဒ္ဒရာ၏ ဆားရည်ဖြစ်ပုံကို ရှေးကာလမှစ၍ ငါရှင်းပြမည်။ ထို့ပြင် လောကတို့၏ အတိုင်းအတာကိုလည်း ပြောမည်»

Verse 24

पुरा सृष्टिक्रमे जाताः समुद्राः सप्त मोहिनि । राधिका गर्भसंभूता दिव्यदेहाः पृथग्विधाः ॥ २४ ॥

«မောဟိနီရေ၊ ရှေးကာလ ဖန်ဆင်းခြင်းအစဉ်အလာ၌ သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်ပါး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထို့နောက် ဂರ್ಭမှ မွေးဖွားသော ရာဓိကာသည် နတ်သဘောကာယများဖြင့် မျိုးစုံသော ရုပ်သဏ္ဍာန်များအဖြစ် ထင်ရှားလာ၏»

Verse 25

एकदा राधिकानाथः कांतया सह संगतः । आस्ते वृन्दावने साक्षाद्गोपगोपीगवांपतिः ॥ २५ ॥

«တစ်ခါတစ်ရံ ရာဓိကာ၏ နာထာ (အရှင်) သည် ချစ်သူမနှင့် ပေါင်းစည်း၍ နေ၏။ သူသည် အမှန်တကယ် ဂိုပများ၊ ဂိုပီများနှင့် နွားများ၏ အရှင်ဖြစ်ပြီး ဗೃန္ဒာဝန်၌ တည်နေ၏»

Verse 26

रासमंडलमध्ये तु सुदीप्ते मणिमण्डपे । सुस्निग्धया समायुक्तः श्रृंगारे कांतया तया ॥ २६ ॥

«ရာသလီလာ၏ ဝိုင်းအလယ်၌ တောက်ပလင်းလက်သော ရတနာမဏ္ဍပအတွင်း၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနူးညံ့သည့် ထိုကန်တာနှင့်အတူ အလှအပ၏ ရသာ၌ ပေါင်းစည်းနေ၏»

Verse 27

ते सप्त सागरा बालाः स्तन्यपानकृतक्षणाः । ततस्ते सर्वतो दृष्ट्वा मातरं तां जगत्प्रसूम् ॥ २७ ॥

သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်ပါးသည် နို့စို့ချိန် အနည်းငယ်သာ ရှိသကဲ့သို့ ကလေးငယ်များကဲ့သို့ ဖြစ်ကြ၏။ ထို့နောက် အရပ်ရပ်ကို ကြည့်လျက် စကြဝဠာကို မွေးဖွားထောက်ပံ့သော မိခင်—လောကကို ထမ်းဆောင်သူကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 28

क्षुधार्ताश्च रुदंतस्तु आसेदुर्मणिमंडपम् । तत्र जग्मुस्तु ते सर्वे स्तन्यपान कृतेक्षणाः ॥ २८ ॥

ဆာလောင်၍ ငိုကြွေးလျက် မဏိမဏ္ဍပသို့ ရောက်လာကြ၏။ ထိုနေရာသို့ အားလုံးက နို့သောက်ရန်ကိုသာ မျက်စိတည်လျက် သွားဝင်ကြ၏။

Verse 29

सर्वे निवारिताश्चापि द्वारस्थैर्वल्लवीगणैः । विविशुश्च भृशं क्रुद्धा बालकास्ते स्तनार्थिनः ॥ २९ ॥

တံခါးဝ၌ ရပ်နေသော နွားထိန်းမိန်းမအုပ်စုများက အားလုံးကို တားဆီးကြ၏။ သို့သော် နို့လိုသော ကလေးငယ်များသည် အလွန်ဒေါသထွက်လျက် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 30

उपेक्षिता गोपिकाभिर्मातुरुत्संगवर्तिनः । ततस्तु प्ररुदन्तो वै ते गत्वा मणिमंडपम् ॥ ३० ॥

နွားထိန်းမိန်းကလေးများက လျစ်လျူရှုသဖြင့် မိခင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကလေးငယ်များသည် ငိုကြွေးလာကြ၏။ ထို့နောက် အမှန်တကယ် ငိုယိုလျက် မဏိမဏ္ဍပသို့ သွားကြ၏။

Verse 31

उच्चैः प्रचुक्रुशुद्रेवि मातः क्वासीतिवादिनः । यदा नाह्वयते माता बालकांस्तान्स्तनार्थिनः ॥ ३१ ॥

အို ဒေဝီ၊ နို့လိုသော ကလေးငယ်များသည် မိခင်က မခေါ်သည့်အခါတိုင်း “အမေ၊ ဘယ်မှာရှိသလဲ” ဟု အော်ဟစ်ငိုကြွေးကြ၏။

Verse 32

तदा कनिष्ठः सर्वेषां विवेशायं रतिस्थलम् । तं दृष्ट्वा स्वसुतं राधा मुग्धं श्रृंगारभंगदम् ॥ ३२ ॥

ထို့နောက် အားလုံးထဲမှ အငယ်ဆုံးသည် ချစ်ခြင်း၏နေရာသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။ မိမိသားကို ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းအပြစ်ကင်း၍ မသိမသာ မူးမောနေသည်ကို မြင်သော ရာဓာသည် ချစ်လှုပ်ရှားသည့် လီလာ၏ အလှအပကို ချိုးဖောက်သကဲ့သို့ ခံစားရ၏။

Verse 33

शशाप क्षुभिता भद्रे भूर्लोकं यात मा चिरम् । यतः श्रृंगारभंगं तु मम कर्तुं समुद्यताः ॥ ३३ ॥

စိတ်လှုပ်ရှား၍ ဒေါသထွက်သော နាងသည် ကျိန်စာချ၏—“ချစ်သူရေ၊ လူ့လောကသို့ မကြာမီ သွားလော့။ အကြောင်းမူကား ငါ၏ အလှဆင်ခြင်းနှင့် ချစ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖျက်ဆီးရန် သင်တို့က ကြိုးပမ်းလာကြသောကြောင့်ပင်” ဟု။

Verse 34

ततो यूयं भुवं गत्वा स्थास्यथैकाकिनः सुताः । तच्छ्रुत्वा वचनं मातुर्जगद्धात्र्या विरंचिजे ॥ ३४ ॥

“ထို့နောက် သင်တို့သားတို့သည် မြေပြင်သို့ သွားကာ ထိုနေရာ၌ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ရမည်” ဟု။ ကမ္ဘာကို ထိန်းသိမ်းသော မိခင်၏ စကားကို ကြားသော် သူတို့သည် ဝိရဉ္စိ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ ပြောကြ၏။

Verse 35

अत्युच्चै रुरुदुः सर्वे वियोगभयकातराः । ततः प्रसन्नो भगवाञ्छ्रीकृष्णः प्रणतार्तिहा ॥ ३५ ॥

သူတို့အားလုံးသည် ခွဲခွာရမည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ အလွန်အမင်း ငိုကြွေးကြ၏။ ထို့နောက် ပဏာမပြုသူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသော ဘဂဝန် သရီကృష్ణ သည် ကရုဏာဖြင့် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။

Verse 36

मा भैष्ट पुत्रास्तिष्ठामि समीपे भवतामहम् । द्रवरूपा भवंतस्तु पृथग्रूपचराः सदा ॥ ३६ ॥

“မကြောက်ကြနှင့်၊ သားတို့ရေ၊ ငါသည် သင်တို့အနီး၌ ရပ်တည်နေ၏။ သို့သော် သင်တို့သည် အရည်သဏ္ဌာန် ဖြစ်လာကာ အမြဲတမ်း သီးခြားသဏ္ဌာန်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွားလာကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 37

वर्तध्वं क्षारतां यातु कनिष्ठोऽभ्यंतरे स्थितः । एवमुक्त्वा जगन्नाथो बालकान्विससर्ज ह ॥ ३७ ॥

“သင်တို့ လမ်းကို ဆက်သွားကြလော့။ အတွင်း၌ တည်နေသော အငယ်ဆုံးသူသည် ‘က္ṣာရ’ (ဆားရည်/အယ်လ်ကလိုင်း) အဖြစ်သို့ ရောက်စေ” ဟု ကမ္ဘာလောက၏ အရှင် ဂဂန္နာထ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ကလေးတို့ကို ပြန်လွှတ်တော်မူ၏။

Verse 38

तेषां तु सांत्वनोर्थाय समीपस्थः सदाभवत् । यः प्रविष्टो रतिगृहं स क्षारोदो बभूव ह । अन्ये तु द्रवरूपा वै क्षीरोदाद्याः पृथक् स्थिताः ॥ ३८ ॥

သို့ရာတွင် သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ရန် အနီး၌ အမြဲတမ်း တစ်ဦးက ရှိနေ၏။ ရတိဂೃಹ (ပျော်ရွှင်ရာခန်း) ထဲသို့ ဝင်သူသည် ဆားသမုဒ္ဒရာ ဖြစ်လာပြီး၊ အခြားသူတို့သည် ရေသဏ္ဍာန်များကို ခံယူကာ—နို့သမုဒ္ဒရာမှ စ၍—ကိုယ်ကိုယ်တိုင်၏ နေရာများတွင် သီးခြားတည်နေကြ၏။

Verse 39

मोहिन्युवाच । का राधा भवता प्रोक्ता गुरो लोकप्रसूः सती । तस्यास्तत्वं समाख्याहि श्रोतुं कौतूहलं मम ॥ ३९ ॥

မောဟိနီက ပြောသည်—“အို ဂုရုရှင်၊ သင်က လောကတို့ကို မွေးဖွားစေသော သီလရှင် မိခင်ဟု ဆိုခဲ့သော ရာဓာသည် မည်သူနည်း။ သူမ၏ အမှန်တရားကို ကျွန်မအား ရှင်းပြပါ; နားထောင်လိုစိတ်က အလွန်ပြင်းထန်ပါသည်။”

Verse 40

पुराणेषु रहस्यं तु राधामाधववर्णनम् । यतः सर्वं भवान्वेत्ति याथातथ्येन सुव्रत ॥ ४० ॥

“ပုရာဏများအတွင်းရှိ အမှန်တကယ်သော လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ရာဓာနှင့် မာဓဝ၏ ကထာဝဏ္ဏနာ ဖြစ်၏။ အို သီလဝတီမြတ်သူ၊ သင်သည် အရာအားလုံးကို အမှန်အတိုင်း တိတိကျကျ သိရှိသူဖြစ်သည်။”

Verse 41

वसिष्ठ उवाच । तच्छ्रुत्वा मोहिनीवाक्यं भूपते स वसुर्महान् । अतीव भक्तो गोविंदे निमग्रहृदयोऽभवत् ॥ ४१ ॥

ဝသိဋ္ဌက မိန့်သည်—“အို မင်းကြီး၊ မောဟိနီ၏ စွဲမက်ဖွယ် စကားကို ကြားသော် မဟာဝသုသည် ဂోవိန္ဒ၌ အလွန်အမင်း ဘက္တိပြည့်ဝလာ၍ သူ၏နှလုံးသည် အပြည့်အဝ (ဘုရား၌) နစ်မြုပ်သွား၏။”

Verse 42

पुलकांकितसर्वांगः प्रहृष्टहृदयो मुदा । उवाच मोहमापन्नो मोहिनीं द्विजसत्तमः ॥ ४२ ॥

ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး ရောမထောင်ထ၍ စိတ်နှလုံး မုဒာဖြင့် ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းသော်လည်း မောဟ၌ ကျရောက်သွားသော ဒွိဇသတ္တမသည် မိုဟိနီအား ပြောဆိုလေ၏။

Verse 43

वसुरुवाच । श्रृणु देवि प्रवक्ष्यामि रहस्यातिरहस्यकम् । सुगोप्यं कृष्णचरितं ब्रह्मैकत्वविधायकम् ॥ ४३ ॥

ဝစုက ပြော၏—“နတ်သမီးရေ၊ နားထောင်ပါ။ အလွန်လျှို့ဝှက်သော လျှို့ဝှက်တရားကို ငါကြေညာမည်။ အလွန်စောင့်ရှောက်ထားသော ကృష్ణ၏ လီလာ-ചരિતကို၊ ဗြဟ္မ၏ တစ်တည်းတရားကို ထူထောင်ပေးသော အကြောင်းကိုပင်။”

Verse 44

प्रकृतेः पुरुषस्यापि नियंतारं विधेर्विधिम् । संहर्तारं च संहर्तुर्भगवंतं नतोऽस्म्यहम् ॥ ४४ ॥

ပရကృతိနှင့် ပုရုಷကိုပါ အုပ်စိုးထိန်းချုပ်တော်မူသော၊ ဗိဓိ (ဗြဟ္မာ) ၏ ဗိဓိကိုတောင် စီမံခန့်ခွဲတော်မူသော၊ သံဟာရက (ရုဒြ) ကိုတောင် သံဟာရတော်မူသော ဘဂဝန်ထံ ငါ ဦးချတော်မူ၏။

Verse 45

देवि सर्वेऽवतारास्तु ब्रह्मणः कृष्णरूपिणः । अवतारी स्वयं कृष्णः सगुणो निर्गुणः स्वयम् ॥ ४५ ॥

နတ်သမီးရေ၊ အဝတာရအားလုံးသည် ကృష్ణရূপဖြင့် ပေါ်ထွန်းသော ဗြဟ္မ၏ ပုံရိပ်များပင်။ သို့သော် အဝတာရတို့၏ မူလအဝတာရီမှာ ကൃഷ്ണတော်မူ၏—တော်မူတော်တည်းက စဂုဏနှင့် နိရ္ဂုဏ နှစ်ပါးလုံးဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 46

स एव रामः कृष्णश्च वस्तुतो गुणतः पृथक् । सर्वे प्राकृतिका लोका गोलोको निर्गुणः स्वयम् ॥ ४६ ॥

တော်မူတော်တည်းက ရာမလည်း ဖြစ်တော်မူ၍ ကൃഷ്ണလည်း ဖြစ်တော်မူ၏—အနှစ်သာရတစ်ပါးတည်းပင်၊ သို့သော် ပေါ်လွင်သော ဂုဏ်တို့အရ ခွဲခြားထင်ရှား၏။ အခြားလောကအားလုံးသည် ပရကృతိဖြစ်သော်လည်း ဂိုလိုကသည် မိမိသဘာဝအားဖြင့် ဂုဏသုံးပါးကင်းလွတ်သော နိရ္ဂုဏပင် ဖြစ်၏။

Verse 47

गावस्तेजोंऽशवो भद्रे वेदविद्भिर्निरूपिताः । ब्रह्मविष्णुशिवाद्यास्तु प्राकृता गुणनिर्मिताः ॥ ४७ ॥

မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမတော်၊ ဝေဒကို သိမြင်သော ပညာရှင်တို့က နွားတို့သည် ဒေဝတေဇ (tejas) ၏ အစိတ်အပိုင်းများဟု ကြေညာကြသည်။ သို့ရာတွင် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ရှိဝ နှင့် အခြားဒေဝတို့၏ ထင်ရှားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်များသည် ပရကృతిမှ ဖြစ်ပေါ်၍ ဂုဏသုံးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

Verse 48

तत्तेजः सर्वदा देवि निर्गुणं गुणकृन्मतम् । गुणास्तदंशवो भद्रे सर्वे व्याकृतरूपिणः ॥ ४८ ॥

ဒေဝီတော်၊ ထိုအမြင့်မြတ်သော တေဇသည် အစဉ်အမြဲ ဂုဏမဲ့ (နိရ္ဂုဏ) ဖြစ်သော်လည်း ဂုဏတို့ကို ဖန်ဆင်းသူဟု ယူဆကြသည်။ မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမတော်၊ ဂုဏအားလုံးသည် ထိုတေဇ၏ အစိတ်အပိုင်းများဖြစ်၍ ကွဲပြားသော ရုပ်ပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 49

व्याकृतोत्पादका ज्ञेया रजः सत्त्वतमोभिधाः । अव्याकृतस्य पुंसो हि गुणा विज्ञापकाः शुभे ॥ ४९ ॥

ရဇသ၊ သတ္တဝ၊ တမသ ဟု ခေါ်သော ဂုဏသုံးပါးသည် ထင်ရှားသော အရာများ (ဗျာကృత) ကို ဖြစ်ပေါ်စေသူများဟု သိမှတ်ပါ။ မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမတော်၊ ဤဂုဏတို့သည် မထင်ရှားသော ပုရုෂ (အဗျာကృత ပုရုෂ) ကို နားလည်စေသော အညွှန်းလက္ခဏာများပင် ဖြစ်သည်။

Verse 50

देहभूताः स्मृतास्तस्य तच्छक्तिः प्रकृतिर्मता । प्रधानप्रकृतिं प्राहुः कार्यकारणरूपिणीम् ॥ ५० ॥

ဤဂုဏတို့ကို သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟု မှတ်သားကြသည်။ ထိုသူ၏ အင်အားတော်ကို ပရကृतिဟု သတ်မှတ်ကြ၏။ ၎င်းကို အကြောင်းနှင့် အကျိုး နှစ်မျိုးလုံး၏ ရုပ်သဘောရှိသော မူလသဘာဝ (ပရဓာန-ပရကृति) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 51

साक्षिणं पुरुषं प्राहुर्निर्गुणं तु सनातनम् । पुरुषो वीर्यमाधत्त प्रकृत्यां च ततो गुणाः ॥ ५१ ॥

ပုရုෂကို သက်သေမြင်သူ (စాక్షီ) ဟု ကြေညာကြပြီး၊ အစဉ်တည်မြဲ၍ ဂုဏမဲ့သူဟု ဆိုကြသည်။ ပုရုෂသည် မိမိ၏ အာနုဘော်ကို ပရကృతိထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ ထိုမှ ဂုဏတို့ ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 52

सत्त्वाद्या ह्यभवंस्तेभ्यो महत्तत्वं समुद्गतम् । पुरुषस्येच्छया तत्तु व्याकृतं समभूदहम् ॥ ५२ ॥

ထိုတို့မှ စတ္တဝါစသော ဂုဏ်သတ္တိများ ပေါ်ထွန်းလာ၍၊ ထိုဂုဏ်တို့မှ မဟတ်တတ္တဝ (Mahat-tattva) ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ပုရုရှ၏ အလိုတော်ကြောင့် ထိုမဟတ်သည် ခွဲခြားဖော်ထုတ်ခံရပြီး၊ “ငါ” သည် ထင်ရှားသော အရှိတရားအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 53

तत्त्रिधा समभूद्भद्रे द्रव्यज्ञानक्रियात्मकम् । वैकारिकस्तैजसश्च तामसश्चेत्यहं त्रिधा ॥ ५३ ॥

အို မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ ထိုတတ္တဝသည် သုံးမျိုးဖြစ်လာ၍—ဒြဗျ (အရာဝတ္ထု)၊ ဉာဏ် (အသိ) နှင့် ကရိယာ (လုပ်ဆောင်မှု) သဘောတရားများဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် “ငါ” လည်း သုံးမျိုးဖြစ်၍—ဝိုင်ကာရိက (vaikārika)၊ တိုင်ဇသ (taijasa) နှင့် တာမသ (tāmasa) ဟူ၍ ဖြစ်၏။

Verse 54

वैकारिकान्मनो जज्ञे देवा वैकारिका दश ॥ ५४ ॥

စတ္တဝသဘောရှိသော ဝိုင်ကာရိကမှ မနော (စိတ်) မွေးဖွားလာပြီး၊ ထိုဝိုင်ကာရိကအမျိုးအစားတူသော ဒေဝတား ဆယ်ပါးလည်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 55

दिग्वातार्कप्रचेतोश्विब्रंह्मेंद्रोपेंद्रमित्रकाः । तैजसानींद्रियाण्याहुर्ज्ञानकर्ममयानि च ॥ ५५ ॥

ဒိက် (အရပ်များ) ၏ ဒေဝတားများ၊ ဝါတာ (လေ)၊ အာရ္က (နေ)၊ ပရစေတသ (ဝရုဏ)၊ အရှွင်နှစ်ပါး၊ ဘြဟ္မာ၊ အိန္ဒြ၊ ဥပေန္ဒြ (ဗိဿနု) နှင့် မိတ္တရတို့သည် တိုင်ဇသ (taijasa) အာရုံအင်္ဂါများ၏ အုပ်စိုးဒေဝတားများဟု ဆိုကြသည်။ ထိုအာရုံအင်္ဂါများသည် ဉာဏ်နှင့် ကర్మ—အသိနှင့် လုပ်ဆောင်မှု နှစ်မျိုးလုံး၏ ကိရိယာဖြစ်၏။

Verse 56

श्रोत्रत्वग्घ्राणदृग्जिह्वाविज्ञानेंद्रियरूपकाः । कर्मेंद्रियाणि सुभगे वाग्वोर्मेढ्रांघ्रिपायवः ॥ ५६ ॥

အသိအာရုံအင်္ဂါများမှာ နား၊ အသားအရေ၊ နှာခေါင်း၊ မျက်စိ၊ လျှာနှင့် မနော (သိမြင်စိတ်) ဟူ၍ ဖြစ်ကြသည်။ အို မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ ကర్మအင်္ဂါများမှာ စကား (ဝါက်)၊ လက်များ၊ လိင်အင်္ဂါ၊ ခြေများနှင့် အနု (အပေါက်) ဟူ၍ ဖြစ်၏။

Verse 57

शब्दस्तु तामसाज्जज्ञे तस्मादाकाश एव च । आकाशादभवत्स्पर्शस्तस्माद्वायुरभूत्सति ॥ ५७ ॥

တမသဂုဏ် (အင်နာရှာ) မှ အသံ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ထိုအသံမှ အာကာသ (ākāśa) ဖြစ်လာသည်။ အာကာသမှ ထိတွေ့မှု (sparśa) ပေါ်လာပြီး ထိုမှ အစဉ်လိုက် လေ (vāyu) ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 58

वायोरभूत्ततो रूपं तस्मात्तेजो व्यजायत । तेजसस्तु रसस्तस्मादापः समभवन्सति ॥ ५८ ॥

လေ (vāyu) မှ ရုပ်သဏ္ဌာန် (rūpa) ပေါ်လာ၍ ထိုမှ တေဇစ်/မီး (tejas) ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မီးမှ ရသာ (rasa) ပေါ်ထွန်းပြီး ထိုရသာမှ ရေများ (āpaḥ) ဖြစ်လာသည်။

Verse 59

अद्भ्यो गंधः समुत्पन्नो गंधात्क्षितिरजायत । चराचरस्य निष्ठा तु भूमावेव प्रदृश्यते ॥ ५९ ॥

ရေများမှ အနံ့ (gandha) ပေါ်ထွန်းလာ၍ အနံ့မှ မြေ (kṣiti/bhūmi) ဖြစ်လာသည်။ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံး၏ နောက်ဆုံးအခြေတည်ရာကို မြေ၌သာ မြင်ရသည်။

Verse 60

आकाशादिषु तत्वेषु एकद्वित्रिचतुर्गुणाः । भूमौ पंच गुणाः प्रोक्ता विशेषस्तु ततः क्षितेः ॥ ६० ॥

အာကာသ (ākāśa) စသည့် တတ္တဝများတွင် အစဉ်လိုက် ဂုဏ်တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံးခု၊ လေးခု ရှိသည်။ သို့သော် မြေ (bhūmi) တွင် ဂုဏ်ငါးပါး ရှိကြောင်း ဆိုထားသဖြင့် မြေဓာတ်၏ ထူးခြားမှု ဖြစ်သည်။

Verse 61

कालमायांशलिंगेभ्य एतेभ्योंऽडमचेतनम् । समभूच्चेतनं जातं दरेण विशता सति ॥ ६१ ॥

ဤတတ္တဝများ—ကာလ (အချိန်), မာယာ (Māyā), နှင့် လင်္ဂတတ္တဝ၏ အစိတ်အပိုင်းများ—မှ အသိမရှိသော ကောသမစ်ဥ (aṇḍa) ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အတွင်းနေသခင် (အန္တర్యာမိ) ဝင်ရောက်သောအခါ ၎င်းသည် အသိရှိ၍ အသက်ရှင်လာသည်။

Verse 62

तस्मादंडाद्विराड् जज्ञे सोऽशयिष्ट जलांतरे । मुखादीन्यस्य जातानि विराजोऽवयवा अपि ॥ ६२ ॥

ထို့ကြောင့် စကြဝဠာဥမှ ဗိရာဋ် (Virāṭ) ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သူသည် ရေကြား၌ အိပ်စက်နေပြီး၊ သူ့ထံမှ ဗိရာဋ်၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ—ပါးစပ်မှစ၍—ထင်ရှားပေါ်ပေါက်လာကြ၏။

Verse 63

वचनादेश्च सिद्ध्यर्थं सलिलस्थस्य भामिनि । तस्य नाभ्यामभूत्पद्मं सहस्रार्कोरुदीधितिः ॥ ६३ ॥

အို လှပသောမိန်းမ (ဘားမိနီ)၊ ထိုအမိန့်နှင့် စကားတော် ပြည့်စုံစေရန်၊ ရေပေါ်၌ အိပ်စက်နေစဉ် သူ၏ နာဘီမှ ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါ်ထွန်းလာ၍ နေတစ်ထောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။

Verse 64

तस्मिन्स्वयंभूः समभूल्लोकानां प्रपितामहः । तेन तप्त्वा तपस्तीव्रं पुंसोऽनुज्ञामवाप्य च ॥ ६४ ॥

သူ့ထံမှ စွဝယံဘူ (ဗြဟ္မာ) ပေါ်ထွန်းလာ၍ လောကတို့၏ မဟာအဘိုးကြီး ဖြစ်၏။ သူသည် ပြင်းထန်သော တပသ (အာသီတ) ကို ကျင့်ပြီးနောက် အမြင့်ဆုံး ပုရုෂ (ပရမပုရုෂ) ၏ ခွင့်ပြုချက်ကိုလည်း ရရှိ하였다။

Verse 65

लोकाश्च लोकपालाश्च कल्पिता ब्रह्मणा सति । कट्यादिभिरधः सप्त सप्तोर्द्धं जघनादिभिः ॥ ६५ ॥

ထိုဖန်ဆင်းခြင်း၌ ဗြဟ္မာသည် လောကများနှင့် လောကပာလ (လောကအုပ်ထိန်းသူများ) ကို စီမံဖန်တီး하였다။ ခါးမှအောက်သို့ စ၍ အောက်ဘက် လောက ၇ ခု၊ ခါးမှအထက်သို့ စ၍ အထက်ဘက် လောက ၇ ခု ဖြစ်၏။

Verse 66

चतुर्दशभिरेभिस्तु लोकैर्ब्रह्मांडमीरितम् । तस्मिन्ससर्ज भूतानि स्थावराणि चराणि च ॥ ६६ ॥

ဤ ဗြဟ္မာဏ္ဍ (Brahmāṇḍa) ကို ဤ ၁၄ လောကတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထိုအတွင်း၌ ဖန်ဆင်းရှင်သည် မရွေ့မလျားသော သတ္တဝါများနှင့် ရွေ့လျားသော သတ္တဝါများကို ပေါ်ထွန်းစေ하였다။

Verse 67

ब्रह्मणो मनसो जाताश्वत्वारः सनकादयः । देहाद्भावादयो देवि यैरिदं वर्द्धितं जगत् ॥ ६७ ॥

အို ဒေဝီ၊ ဗြဟ္မာ၏ စိတ်မှ အශ්ဝတ္ဝာရ နှင့် စနကာတို့အစရှိသော ရှင်သန့်ရဟန္တများ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ကိုယ်ခန္ဓာမှလည်း ဘာဝ နှင့် အခြားဒေဝတများ ပေါ်ထွန်း၍ ဤလောကကို တိုးပွားစေကာ ထိန်းသိမ်းကြ၏။

Verse 68

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीवसुसंवादे पुरुषोत्तममाहात्म्ये ब्रह्माण्डोत्पत्तिवर्णनं नामाष्टपञ्चाशत्तमोऽध्यायाः ॥ ५८ ॥

ဤသို့ဖြင့် သရီ ဘૃဟန္နာရဒီယ ပုရာဏ အုတ္တရဘားဂ၌ မောဟိနီနှင့် ဝಸು တို့၏ စကားဝိုင်းအတွင်း၊ ပုရုရှိုတ္တမ၏ မဟာတ్మျကို ချီးမွမ်းသော အခန်း၌ «ဗြဟ္မာဏ္ဍ (ကောစ्मिक ဥ) ၏ ပေါ်ပေါက်ခြင်း ဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်းခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၅၈ ပြီးဆုံး၏။