မိုဟိနီက အရင်က ဂယာမဟာတ္မယကို ချီးမွမ်းပြီး ကာရှီအကြောင်း ပိုမိုပြည့်စုံစွာ ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုသဖြင့် မိသားစုဘုန်းတော်ကြီး ဝစုက ဗာရာဏသီကို လောကသုံးပါး၏ အနှစ်သာရ၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝိုင်ရှ္ဏဝနှင့် ရှိုင်ဝ ဖြစ်ပြီး မောက္ခအတွက် အထူးအစွမ်းရှိသော နေရာဟု ဖော်ပြသည်။ ကာရှီသို့ ရောက်ခြင်းက ဘြဟ္မဟတ္ယာ၊ ဂိုဟတ္ယာ၊ ဂုရုတల్ప၊ ညာသခိုးယူခြင်း စသည့် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပါ ဖျက်စီးပြီး၊ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ခြင်းက အကျင့်စရိုက်ကို သန့်စင်ကာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ဖယ်ရှား၍ ယောဂသိဒ္ဓိကို ပေးသည်။ ထို့နောက် က్షೇತ್ರ၏ အတိုင်းအတာနှင့် အတွင်း “လမ်းကြောင်းများ” ကို အိဍာ–သုရှုမနာ ပုံရိပ်ဖြင့် ဗရုဏာနှင့် အလယ်စီးကြောင်းတို့နှင့် ကိုက်ညီစေကာ အပိုင်းအခြားများနှင့် ဒေဝတားများကို အမည်ပေးပြီး “အဝိမုက္တ” (မစွန့်ပစ်သော) ဟူသော အမည်၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းလင်းသည်။ မဏိကရ္ဏိကာ/ရှ္မရှာနကို အမြင့်ဆုံး ယောဂပီဋ္ဌဟု မြှောက်တင်ကာ ရှရဒ္ဓ၊ ဒါန၊ ဝရတ၊ ပူဇာတို့က မဟာပုဏ္ဏကို ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဝိမုက္တ၌ သေဆုံးသောအခါ ရှိဝနှင့် ရုဒ္ဒရတို့က နားထဲသို့ လွတ်မြောက်မန်တရကို ချွတ်ချွတ်ခွင့်ပေး၍ နရကသို့ မကျရောက်စေဘဲ သံသာရသို့ ပြန်မလာစေကြောင်း သင်ကြားသည်။
Verse 1
मांधातोवाच । भगवन्सम्यगाख्यातं सर्वज्ञेन कृपालुना । मोहिनीचरितं पुण्यं महापातकनाशनम् ॥ १ ॥
မာံဓာတာက ပြောသည်— «အို ဘဂဝန်၊ အရာအားလုံးကိုသိ၍ ကရုဏာပြည့်ဝသော သင်သည် မောဟိနီ၏ ပုဏ္ဏကထာကို မှန်ကန်စွာ ရှင်းလင်းပြောကြားခဲ့ပါသည်။ ထိုကထာသည် မဟာအပြစ်တို့ကို ဖျက်ဆီးပေး၏»။
Verse 2
पतिं पुत्रं सपत्नीं च या प्रसह्य भवार्णवात् । मोचयामास धर्मस्य रक्षणे पितुराज्ञया ॥ २ ॥
သူမသည် အားမာန်တည်ကြည်မှုဖြင့် သံသရာပင်လယ်မှ မိမိ၏ ခင်ပွန်း၊ သားနှင့် မိမိ၏ မယားတူကို ကယ်တင်လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။ ထိုအမှုကို ဖခင်၏ အမိန့်အတိုင်း၊ ဓမ္မကို ကာကွယ်ရန် ပြုလုပ်ခဲ့၏။
Verse 3
सा ब्रह्मपुत्री सर्वज्ञा सर्वलोकहिते रता । पुरोधसंच संप्राप्ता शरणं प्रभुमात्मनः ॥ ३ ॥
သူမသည် ဘြဟ္မာ၏ သမီး၊ အရာအားလုံးကိုသိသူ၊ လောကအားလုံး၏ အကျိုးကို လိုလားသူ ဖြစ်၍ မိသားစု ပုရောဟိတ်ထံသို့လည်း သွားရောက်ကာ မိမိ၏ သခင်အရှင်ထံ၌သာ အားကိုးခိုလှုံ하였다။
Verse 4
श्रुत्वा गयाया माहात्म्यं पितॄणां गतिदं परम् । भूयः पप्रच्छ किं विप्रं वसुं वेदविदांवरम् ॥ ४ ॥
ဂယာ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာဂုဏ်တော်ကို ကြားနာပြီးနောက်—ပိတೃတို့အား အမြင့်ဆုံး လမ်းကြောင်းကို ပေးသော ထိုဂုဏ်တော်ကို—သူသည် ဝေဒကို အထူးကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏ ဝသုကို ထပ်မံ မေးမြန်း하였다။
Verse 5
वसिष्ठ उवाच । श्रृणु भूप प्रवक्ष्यामि यदपृच्छत्पुनर्वसुम् । मोहिनी मोहिमापन्ना तीर्थसेवनकामुका ॥ ५ ॥
ဝသိဋ္ဌက မိန့်တော်မူသည်—နားထောင်ပါ၊ အို မင်းကြီး။ ပုနရဝသု မေးမြန်းခဲ့သမျှကို ငါ ရှင်းလင်းပြမည်။ မောဟိနီသည် မောဟတွင် ကျရောက်၍ တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) များသို့ သွားရောက်ကာ စေဝာပြုလိုစိတ် ပြင်းပြလာ하였다။
Verse 6
मोहिन्युवाच । साधु साधु द्विजश्रेष्ठ लोकोद्धरणतत्पर । त्वया ह्यनुगृहीताहमधुना करुणात्मना ॥ ६ ॥
မောဟိနီက ပြောသည်—“ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ ဒွိဇအမြတ်ဆုံးရေ၊ လောကကို ကယ်တင်မြှောက်တင်ရန် အမြဲတမ်း အားထုတ်သူရေ။ သင်၏ ကရုဏာစိတ်ကြောင့် ယခု ငါသည် အမှန်တကယ် ကရုဏာအနုဂ्रहကို ရရှိခဲ့ပြီ။”
Verse 7
श्रुतं पुण्यं मया ब्रह्मन् गयामाहात्म्यमुत्तमम् । गोप्यं पितॄणां गतिदं धर्माख्यानं सुखावहम् ॥ ७ ॥
အို ဘြာဟ္မဏရေ၊ ငါသည် ဂယာ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး သန့်ရှင်းသော မဟာတ್ಮျကို ကြားနာပြီးပြီ။ ဤသည်မှာ ပိတೃများအတွက် လမ်းကြောင်းကို ပေးစွမ်းသော လျှို့ဝှက်ဓမ္မကထာဖြစ်၍ စိတ်ချမ်းသာမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။
Verse 8
अधुना वद विप्रेंद्र काशीमाहात्म्यमुत्तमम् । मया पूर्वं श्रुतं ब्रह्मन् किंचित्संध्यावलीमुखात् ॥ ८ ॥
ယခုအခါ ဒွိဇတို့အထက်မြတ်ဆုံး ဗိပ္ရိန္ဒြရေ၊ ကာရှီ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာတ്മျကို ပြောပြပါ။ အို ဘြာဟ္မဏရေ၊ ယခင်က စန္ဓျာဝလီ၏ ပါးစပ်မှ ငါသည် အနည်းငယ်သာ ကြားနာခဲ့သည်။
Verse 9
तेन मे स्मृतिमापन्नं विस्तराद्वद सांप्रतम् । वसिष्ठ उवाच । तच्छ्रुत्वा मोहिनी वाक्यं वसुस्तस्याः पुरोहितः ॥ ९ ॥
“ထိုကြောင့် ငါ၏ မှတ်ဉာဏ် ပြန်လည်ရရှိလာပြီ—ယခု အကျယ်တဝင့် ပြောပါ။” ဝသိဋ္ဌက မိန့်တော်မူသည်—မောဟိနီ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သူမ၏ ပုရောဟိတ် (အိမ်တော်ဘုန်းတော်ကြီး) ဝသုက တုံ့ပြန်하였다။
Verse 10
वेदवेदांगतत्त्वज्ञः प्राह तां श्रृयतामिति । वसुरुवाच । शुभा काशीपुरी धन्या धन्यो देवो महेश्वरः ॥ १० ॥
ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့၏ သဘောတရားမှန်ကို သိမြင်သူက «နားထောင်ကြပါစေ» ဟု ဆို၏။ ဝစုက ပြောသည်— «ကာရှီမြို့သည် မင်္ဂလာရှိ၏၊ ကာရှီပူရီသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာပြည့်၏၊ မဟေရှ္ဝရ ဘုရားလည်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာပြည့်၏»။
Verse 11
यः सेवतेऽनिशं काशीं मुक्तिदां वैष्णवीं पुरीम् । याचयित्वा हरेः क्षेत्रं स्थितो देवः सनातनः ॥ ११ ॥
ကာရှီကို အစဉ်မပြတ် ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုသူ—လွတ်မြောက်မှုကို ပေးသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပူရီ—ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ၊ အနန္တကာလရှိသော ဘုရားသည် ဟရိ၏ သန့်ရှင်းရာဒေသအဖြစ် တောင်းခံပြီး ထိုနေရာ၌ တည်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 12
पूजयंस्तं हृषीकेशं पूज्यमानः सुरादिभिः ॥ १२ ॥
အာရုံတို့၏ အရှင် ဟೃṣīkēśa ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုလျက်ရှိသော်၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း နတ်တို့နှင့် အခြားသော ကောင်းကင်သတ္တဝါများက ပူဇော်ခံရ၏။
Verse 13
वाराणसी तु भुवनत्रयसारभूता रम्या नृणां सुगतिदा किल सेव्यमाना । अत्रागता विविधदुष्कृतकारिणोऽपि पापक्षये विरजसः सुमनः प्रकाशाः ॥ १३ ॥
ဝါရာဏသီသည် သုံးလောက၏ အနှစ်သာရတည်းဟူ၍ အမှန်ပင် ဖြစ်၏—လှပ၍၊ လူတို့က ရိုသေစွာ ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုလျှင် ကောင်းမြတ်သော လမ်းဆုံးကို ပေးတတ်၏။ မကောင်းမှု အမျိုးမျိုး ပြုခဲ့သူတို့ပင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသော် အပြစ်ပျက်ကွယ်၍ အညစ်အကြေးကင်းစင်ကာ စိတ်သည် သန့်ရှင်းတောက်ပလာ၏။
Verse 14
इदं गुह्यतमं क्षेत्रं सर्वप्राणिसुखावहम् । मोक्षदं सर्वजंतूनां वैष्णवं शैवमेव च ॥ १४ ॥
ဤသန့်ရှင်းသော ခရီးသွားဘုရားဒေသသည် အလွန်လျှို့ဝှက်မြတ်သော အာနုဘော်ရှိ၍ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ချမ်းသာကို ဆောင်ကြဉ်း၏။ သတ္တဝါအပေါင်းတို့အား မောက္ခကို ပေးတတ်ပြီး၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝလည်း ဖြစ်၍ ရှိုင်ဝလည်း ဖြစ်၏။
Verse 15
ब्रह्मघ्नगोघ्नगुरुतल्पगमित्रध्रुक्चन्यासापहरक्लशिदादिनिषिद्धवृत्तिः । संसारभूतदृढपाशविमुक्तदेहो वाराणसीं शिवपुरीं समुपैति मर्त्यः ॥ १५ ॥
တားမြစ်ထားသောအကျင့်ရှိသူ—ဗြာဟ္မဏကိုသတ်သူ၊ နွားကိုသတ်သူ၊ ဆရာ၏အိပ်ရာကိုဖောက်ပြန်သူ၊ မိတ်ဆွေကိုသစ္စာဖောက်သူ၊ သန့်ရှင်းသောအပ်နှံပစ္စည်း(နျာသ)ကိုခိုးသူ၊ အခြားသူများကိုနှိပ်စက်သူ စသည့်အပြစ်များကျူးလွန်သူတောင်—ရှီဝ၏မြို့ ဝါရာဏသီသို့ ရောက်လျှင် သံသရာ၏ခိုင်မာသောချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သည်။
Verse 16
क्षेत्रं तथेदं सुरसिद्धजुष्टं संप्राप्य मर्त्यः सुकृतप्रभावात् । ख्यातो भवेत्सर्वसुरासुराणां मृतश्च यायात्परमं पदं सः ॥ १६ ॥
အတိတ်က ကုသိုလ်အာနုဘော်ကြောင့် နတ်များနှင့် စိဒ္ဓများ လာရောက်သုံးဆောင်သော ဤသန့်ရှင်းကေတ္တရကို ရောက်လာသော မော်တယ်သည် ဒေဝနှင့် အသူရ အားလုံးအကြား ထင်ရှားကျော်ကြားလာပြီး၊ သေပြီးနောက် အမြင့်ဆုံးသော ပဒကို ရောက်ရှိသည်။
Verse 17
क्षेत्रेऽस्मिन्निवसंति ये सुकृतिनो भक्ता हरौ वा हरे पश्यंतोऽन्वहमादरेण शुचयः संतः समाः शंभुना । ते मर्त्यां भयदुःखपापरहिताः संशुद्धकर्मक्रिया भित्वा संभवबंधजालगहनं विंदंति मोक्षं परम् ॥ १७ ॥
ဤသန့်ရှင်းကေတ္တရတွင် နေထိုင်သော ကုသိုလ်ရှိသူများ၊ ဟရီ(ဗိဿနု)၌ ဘက္တိရှိသူများသည် သန့်ရှင်း၍ သာဓုသဘောရှိကာ နေ့စဉ်ရိုသေစွာ ဟရီကို မြင်ရှုကြသည် (ရှမ္ဘုတောင် သူတို့ကို သန့်ရှင်းမှု၌ တန်းတူဟု မှတ်သည်)။ ထိုသူတို့သည် လူဘဝ၌ပင် ကြောက်ရွံ့မှု၊ ဒုက္ခ၊ အပြစ်မှ ကင်းလွတ်ပြီး၊ ကర్మကိရိယာနှင့် အကျင့်အကြံတို့ သန့်စင်လာကာ၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်ပေါ်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော ချည်နှောင်မှုတောထူကို ခွဲဖောက်၍ အမြင့်ဆုံး မောက္ခကို ရရှိကြသည်။
Verse 18
द्वियोजनमथार्द्धं च पूर्वपश्चिमतः स्थितम् । अर्द्धयोजनविस्तीर्णं दक्षिणोत्तरतः स्मृतम् ॥ १८ ॥
အရှေ့မှ အနောက်သို့ အလျားကို ယောဇနာ နှစ်ယောဇနာခွဲဟု ဆိုကြပြီး၊ တောင်မှ မြောက်သို့ အနံကို ယောဇနာ တစ်ဝက်ဟု မှတ်သားထားသည်။
Verse 19
वरणासिर्नदी यावदसिः शुष्कनदी शुभे । एष क्षेत्रस्य विस्तारः प्रोक्तो देवेन शंभुना ॥ १९ ॥
အို မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ ဝရဏာစီ မြစ်မှ စ၍ ခြောက်သွေ့သော အစိ မြစ်အထိ—ဤသည်မှာ သန့်ရှင်းကေတ္တရ၏ အကျယ်အဝန်းဖြစ်ကြောင်း ဒေဝ ရှမ္ဘု(ရှီဝ)က မိန့်ကြားထားသည်။
Verse 20
अयनं तूत्तरं ज्ञेयं तिमिचंडेश्वरं ततः । दक्षिणं शंकुकर्णं तु ॐकारे तदनंतरम् ॥ २० ॥
မြောက်ဘက်သို့ သွားရာလမ်းကို တိမိချဏ္ဍေရှ్వర ဟု သိမှတ်ရမည်။ ထို့နောက် အိုံကာရ၌ တောင်ဘက်တွင် ရှင်ခူကဏ္ဏ ဘုရားဌာန ရှိသည်။
Verse 21
पिंगला नाम यत्तीर्थं आग्नेयी सा प्रकीर्तिता । शुष्का सरिच्च सा ज्ञेया लोकार्को यत्र तिष्ठति ॥ २१ ॥
ထိုတီရ္ထကို ပင်္ဂလာ ဟု ခေါ်ကြပြီး မီး၏အရပ် အာဂ္နေယ အရပ်တွင် ထင်ရှားသည်။ ထိုနေရာကို ခြောက်သွေ့သွားသော မြစ်တစ်စင်းဟုလည်း သိမှတ်ရမည်၊ အဲဒီမှာ “လောကအာရ္က” နေတော် တည်ရှိသည်။
Verse 22
इडानाम्नी तु या नाडी सा सौम्या संप्रकीर्तिता । वरणा नाम सा ज्ञेया केशवो यत्र संस्थितः ॥ २२ ॥
အိဋာ ဟု ခေါ်သော နာဍီကို နူးညံ့၍ လ၏သဘာဝရှိသည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ထိုနာဍီကို ဝရဏာ ဟုလည်း သိမှတ်ရမည်၊ အဲဒီမှာ ကေရှဝ (ဗိဿဏု) တည်ရှိတော်မူသည်။
Verse 23
आभ्सां मध्ये तु या नाडी सुषुम्ना सा प्रकीर्तिता । मत्स्योदरी च सा ज्ञेया विस्वरं तत्प्रकीर्तितम् ॥ २३ ॥
နာဍီများအကြား အလယ်ဗဟို၌ ရှိသော နာဍီကို စုရှုမနာ ဟု ကြေညာကြသည်။ ထိုနာဍီကို မတ်စျိုးဒရီ ဟုလည်း သိမှတ်ရမည်၊ ထိုအလယ်စီးကြောင်းကို ဝိစ္စဝရ ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။
Verse 24
विमुक्तं न कदा यस्मान्मोक्ष्यते न कदाचन । महाक्षेत्रमिदं तस्मादविमुक्तमिद स्मृतम् ॥ २४ ॥
ဤနေရာသည် မည်သည့်အခါမျှ စွန့်ပစ်ခြင်းမခံရသကဲ့သို့၊ မည်သည့်အခါမျှ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုမှ လွတ်ကင်းသွားခြင်းလည်း မရှိ။ ထို့ကြောင့် ဤသည် မဟာက்ஷೇತ್ರ ဖြစ်၍ “အဝိမုက္တ” — မစွန့်ပစ်သော အရပ်ဟု မှတ်သားကြသည်။
Verse 25
प्रयागादपि तीर्थादेरधिकं दुस्तराच्छुभे । अनायासेन वै यत्र मोक्षप्राप्तिः प्रजायते ॥ २५ ॥
အို မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ ပရယာဂနှင့် အခြားတီရ္ထများထက်ပင် မြင့်မြတ်သော သန့်ရှင်းရာနေရာတစ်ခုရှိ၏—အဲဒီနေရာတွင် အားထုတ်ပင်ပန်းမှုမလိုဘဲ မောက္ခကို သဘာဝအတိုင်း ရရှိလာသည်။
Verse 26
नानावर्णा विकर्णाश्च चांडाला ये जुगुप्सिताः । किल्बिषैः पूर्णदेहाश्च प्रकृष्टैः पातकैस्तथा ॥ २६ ॥
အမျိုးမျိုးသော အရောင်ပျက်ယွင်းမှုများနှင့် နားပုံသဏ္ဌာန်ချို့ယွင်းမှုများရှိ၍ “ချဏ္ဍာလ” ဟု မုန်းတီးစွာ အထင်အမြင်ချခံရသူတို့သည်၊ ကြီးမားသော အပြစ်များကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံး အပြစ်အနာအဆာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ၏။
Verse 27
भैषजं परमं तेषामविमुक्तं विदुर्बुधाः । दुष्टांधान् दीनकृपणान्पापान्दुष्कृतकारिणः ॥ २७ ॥
ထိုသူတို့အတွက် ပညာရှိတို့သည် «အဝိမုက္တ» ကို အမြင့်မြတ်ဆုံး ဆေးဝါးဟု သိကြ၏—မကောင်းသူ၊ မျက်ကန်းသူ၊ ဆင်းရဲနိမ့်ကျသူ၊ ကပ်စေးနည်းသူ၊ အပြစ်ရှိသူနှင့် မကောင်းမှုကို ပြုလုပ်သူတို့အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။
Verse 28
हरोऽनुकंपया सर्वान्नयत्याशु परां गतिम् । क्षेत्रमध्याद्यदा गंगा संगता सरितां पतिम् ॥ २८ ॥
ကရုဏာတော်ကြောင့် ဟရ (ရှီဝ) သည် သတ္တဝါအားလုံးကို အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ခေါ်ဆောင်တော်မူ၏—သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၏ အလယ်မှ ဂင်္ဂါမြစ်သည် မြစ်တို့၏ အရှင် (သမုဒ္ဒရာ) နှင့် ဆုံတွေ့သောအခါ။
Verse 29
ततः प्रभृति सा पुण्या पुरी जाता शुभानने । पुण्या चोदङ्मुखी गंगा प्राची चैव सरस्वती ॥ २९ ॥
ထိုအချိန်မှစ၍ အို မျက်နှာလှသူရေ၊ ထိုမြို့သည် ပုဏ္ဏားမြို့တော်အဖြစ် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ ဂင်္ဂါမြစ်သည် မြောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းသဖြင့် ပုဏ္ဏားဖြစ်လာပြီး၊ ဆရஸဝတီမြစ်သည် အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းသဖြင့် ထိုနည်းတူ ပုဏ္ဏားဖြစ်လာ၏။
Verse 30
तत्र मुक्तं कपालं तु शिवेन सुमहात्मना । तस्मिंस्तीर्थे तु ये गत्वा पिंडदानेन वै पितॄन् ॥ ३० ॥
ထိုနေရာ၌ မဟာအတ္တရှိသော ရှီဝသည် ခေါင်းခွံကို လွှတ်ချခဲ့၏။ ထိုတီရ္ထသို့ သွားကာ ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်၍ ပိတೃ (Pitṛs) များအား ဆက်ကပ်သူတို့သည် အကျိုးကျေးဇူးကို အမှန်တကယ် ရရှိကြ၏။
Verse 31
श्राद्धेषु प्रीणयिष्यंति तेषां लोकास्तु भास्वराः । ब्रह्महा योऽभिगच्छेत्तु अविमुक्तं कदाचन ॥ ३१ ॥
Śrāddha အခမ်းအနားများကြောင့် ပိတೃများသည် ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ကြမည်၊ သူတို့၏ လောကများလည်း တောက်ပလာမည်။ ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူတောင် အချိန်မရွေး Avimukta သို့ ရောက်လျှင် ထိုသန့်ရှင်းမှုကြောင့် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရနိုင်၏။
Verse 32
तस्य क्षेत्रस्य माहात्म्याद्ब्रह्महत्या निवर्तते । अविमुक्तं गता ये वै महापुण्यकृतो नराः ॥ ३२ ॥
ထိုကွင်းမြေ (kṣetra) ၏ မဟာဂုဏ်ကြောင့် ဗြဟ္မဟတ္ယာ (brahma-hatyā) အပြစ်တောင် ပြန်လည်ပျောက်ကင်းသည်။ Avimukta သို့ သွားရောက်သူတို့သည် အလွန်ကြီးမားသော ကုသိုလ်ကို ပြုသူများ ဖြစ်လာကြ၏။
Verse 33
अक्षय्या ह्मजराश्चैव विदेहाश्च भवंति ते । अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि स्त्रिया वा पुरुषेण वा ॥ ३३ ॥
သူတို့သည် မဖျက်ဆီးနိုင်၊ မသေမရှင်၊ ကိုယ်ကာယကင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြ၏။ မသိလျက်ဖြစ်စေ သိလျက်ဖြစ်စေ၊ မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ အတူတူပင် ဖြစ်၏။
Verse 34
यत्किंचिदशुभं कर्म कृतं चैव कुबुद्धिना । अविमुक्तं प्रविष्टस्य तत्सर्वं भस्मसाद्भवेत् ॥ ३४ ॥
ကူဗုဒ္ဓိ (မမှန်သော ဉာဏ်) ကြောင့် ပြုလုပ်ခဲ့သော မကောင်းသော ကမ္မတစ်စုံတစ်ရာရှိသော်လည်း Avimukta ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် အားလုံးသည် ပြာဖြစ်သွားမည်။
Verse 35
सदा यजति यज्ञेन सदा दानं प्रयच्छति । सदा तपस्वी भवति ह्यविमुक्ते स्थितो नरः ॥ ३५ ॥
အဝိမုတ္တ တွင် နေထိုင်သူသည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို အမြဲပြု၏၊ အလှူဒါနကို အမြဲပေး၏၊ ခြိုးခြံချွေတာခြင်းကို အမြဲကျင့်ကြံသူ ဖြစ်၏။
Verse 36
न सा गतिः कुरुक्षेत्रे गंगाद्वारे न पुष्करे । या गतिर्विहिता पुंसामविमुक्तनिवासिनाम् ॥ ३६ ॥
အဝိမုတ္တ တွင် နေထိုင်သူများ ရရှိသော ထိုအထွတ်အထိပ် ဝိညာဉ်ရေးရာ အောင်မြင်မှုမျိုးကို ကုရုခေတ္တရာ၊ ဂင်္ဂါဒွါရ နှင့် ပုက္ကရ တို့၌ပင် မတွေ့ရှိနိုင်ပါ။
Verse 37
सर्वात्मना तपः सत्यं प्राणिनां नात्र संशयः । अविमुक्तेवसेद्यस्तु स तु साक्षान्महेश्वरः ॥ ३७ ॥
သက်ရှိသတ္တဝါတို့အတွက် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကျင့်ကြံသော ခြိုးခြံချွေတာမှုသည် အမှန်တကယ် ထိရောက်မှုရှိသည်မှာ ယုံမှားဖွယ်မရှိပါ။ သို့သော် အဝိမုတ္တ တွင် နေထိုင်သူ မည်သူမဆိုသည် မျက်မြင်ကိုယ်ထင်ပြသော မဟေသွာရဘုရား ပင် ဖြစ်ပေသည်။
Verse 38
अविमुक्तं न सेवंते ये मूढास्तामसा नराः । विण्मूत्ररजसां मध्ये ते वसंति पुनः पुनः ॥ ३८ ॥
အဝိမုတ္တ ကို အားမကိုးသော၊ မောဟဖုံးလွှမ်း၍ တာမသိက ဂုဏ်ရှိသော သူတို့သည် အညစ်အကြေး၊ ဆီး နှင့် ဖုန်မှုန့်တို့ အလယ်တွင် ထပ်ခါတလဲလဲ နေထိုင်ကြရ၏။
Verse 39
अविमुक्ते स्थिता नित्यं पांशुभिर्वायुनेरितैः । स्पृष्टा दुष्कृतकर्माणो यांति वै परमां गतिम् ॥ ३९ ॥
အဝိမုတ္တ တွင် အမြဲနေထိုင်သူများသည် အပြစ်ရှိသော အမှုများကို ပြုခဲ့လျှင်ပင် လေတိုက်ခတ်၍ လွင့်ပါလာသော ဖုန်မှုန့် ထိတွေ့ရုံမျှဖြင့် အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိကြ၏။
Verse 40
यस्तत्र निवसेन्मर्त्यः संयतात्मा समाहितः । त्रैलोक्यमपि भुंजानो वायुभक्षसमः स्मृतः ॥ ४० ॥
ထိုနေရာ၌ စိတ်ကိုထိန်းသိမ်း၍ သမာဓိတည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်သော လူသားသည်—သုံးလောကကိုပင် ခံစားနိုင်သော်လည်း—လေကိုသာ အာဟာရပြုသကဲ့သို့ အလွန်သန့်စင်သော တပသီဟု မှတ်ယူကြသည်။
Verse 41
तत्र मासं वसेद्यस्तु लब्धाहारो जितेंद्रियः । सम्यक्तेन व्रतं चीर्णं महापाशुपतं भवेत् ॥ ४१ ॥
ထိုနေရာ၌ တစ်လကြာ နေထိုင်၍ ရရှိသမျှ အာဟာရကိုသာ စားသောက်ကာ အင်္ဒြိယများကို အနိုင်ယူထားသူသည်—ဤသို့ မှန်ကန်စွာ ဝရတကို ကျင့်သုံးလျှင်—မဟာပါရှုပတ ဝရတ ဖြစ်လာသည်။
Verse 42
जन्ममृत्युभयं जित्वा स याति परमां गतिम् । निःश्रेयसगतिं पुण्यां तथा योगगतिं लभेत् ॥ ४२ ॥
မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို အနိုင်ယူပြီးနောက် သူသည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်သည်။ ထို့ပြင် နိဿရေယသ (အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုး) သို့သွားရာ ပုဏ္ဏားလမ်းကိုလည်း ရပြီး ယောဂ၏ လမ်းကြောင်းကိုလည်း ရရှိသည်။
Verse 43
नहि योगगतिर्लभ्या जन्मांतरशतैरपि । प्राप्यते क्षेत्रमाहात्म्यात्प्रभावाच्छंकरस्य च ॥ ४३ ॥
ယောဂ၏ အဆုံးသတ်အောင်မြင်မှုသည် ဘဝရာချီဖြင့်ပင် မရနိုင်။ သို့သော် သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့်လည်းကောင်း၊ ရှင်ကရာ၏ ကရုဏာပြည့်ဝသော အာနုဘော်ကြောင့်လည်းကောင်း ရရှိလာသည်။
Verse 44
एकाहारस्तु यस्तिष्ठेन्मासं तत्र शुभानने । यावज्जीवकृतं पापं मासेनैकेन नश्यति ॥ ४४ ॥
အို မျက်နှာလှသူရေ၊ ထိုနေရာ၌ တစ်လကြာ တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်၍ နေထိုင်သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက် ပြုခဲ့သော အပြစ်များသည် ထိုတစ်လအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
Verse 45
आदेहपाताद्यो मर्त्योऽविमुक्तं नैव मुञ्चति । ब्रह्मचर्येण संयुक्तः स साक्षाच्छंकरो भवेत् ॥ ४५ ॥
ကိုယ်ခန္ဓာကျဆုံးသည့်အချိန်အထိ အစမှစ၍ အဝိမုတ္တ (Avimukta) ကို မစွန့်လွှတ်သော မရဏသတ္တဝါသည်၊ ဗြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသော ထိန်းချုပ်မှု) နှင့် ပြည့်စုံလျှင် ထင်ရှားသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် သင်္ကရ (Śaṅkara) ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။
Verse 46
विघ्नैराहन्यभानोऽपि योऽविमुक्तं न च त्यजेत् । स मुंचति जरामृत्युं जन्म चैतच्च नश्वरम् ॥ ४६ ॥
နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အတားအဆီးများက ထိုးနှက်လာသော်လည်း အဝိမုတ္တ (Avimukta) ကို မစွန့်လွှတ်သူသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်ပြီး၊ ပျက်စီးလွယ်သော ဤမွေးဖွားမှုလှည့်ပတ်မှုမှလည်း ကင်းလွတ်သည်။
Verse 47
आदेहपतनाद्ये तु सेवंति ह्यविमुक्तकम् । ते मृता हंसयानेन दिव्यान् लोकान्प्रयांति हि ॥ ४७ ॥
သို့သော် အစမှစ၍ ကိုယ်ခန္ဓာကျဆုံးသည့်အချိန်အထိ သန့်ရှင်းသော အဝိမုတ္တက (Avimuktaka) က్షೇತ್ರကို ဆည်းကပ်ပြုစုသူတို့သည်၊ သေဆုံးသောအခါ ဟံသာယာန (ဟင်္သာယာန) ကောင်းကင်ယာဉ်ပေါ်စီး၍ ဒေဝလောကတို့သို့ တကယ်ပင် ထွက်ခွာကြသည်။
Verse 48
विषयासक्तचित्तोऽपि त्यक्तभक्तिमतिर्नरः । इह क्षेत्रे मृतः सोऽपि संसारं न पुनर्विशेत् ॥ ४८ ॥
အာရုံဝတ္ထုများကို စိတ်ကပ်လျက်ရှိပြီး ဘက္တိ (bhakti) သဘောထားကို စွန့်ပစ်ထားသူတစ်ဦးပင်ဖြစ်စေ—ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ သေဆုံးလျှင်၊ ထိုသူတောင်မှ သံသရာ (saṃsāra) ထဲသို့ ထပ်မဝင်တော့။
Verse 49
स्वर्गापवर्गयोर्हेतुरेतत्तीर्थवरं भुवि । यस्तत्र पंचतां याति तस्य मुक्तिर्न संशयः ॥ ४९ ॥
ဤမြေပြင်ပေါ်ရှိ အထူးမြတ်ဆုံးသော တီရ္ထ (tīrtha) သည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မုတ်ခ္ဓ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်မျိုးလုံး၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ “ငါးပါးအခြေအနေ” (သေဆုံးခြင်း) သို့ ရောက်သူ၏ လွတ်မြောက်မှုမှာ သံသယမရှိ အမှန်တကယ် ဖြစ်သည်။
Verse 50
जन्मांतरसहस्रेण योगी यत्पदमाप्नुयात् । तदिहैव परं मोक्षं मरणादधिगच्छति ॥ ५० ॥
ယောဂီတစ်ဦးက မွေးဖွားမှုထောင်ပေါင်းများပြီးမှသာ ရောက်နိုင်သော အခြေအနေကို—ဤနေရာ၌ပင် သေချိန်တွင် အမြင့်ဆုံး မောက္ခကို ရောက်ရှိသည်။
Verse 51
ब्राह्मणाः क्षत्त्रिया वैश्याः शूद्रा वै वर्णसंकराः । क्रिमयश्चैव ये म्लेच्छाः संकीर्णाः पापयोनयः ॥ ५१ ॥
ဗြာဟ္မဏ၊ က္ရှတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှူဒ္ဒရ—ဤတို့သည်လည်း ဝဏ္ဏသံကရ (အမျိုးအစားရောနှော) ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့အတူ ပိုးကောင်များနှင့် မလေစ္ဆဟု ခေါ်သူတို့လည်း မူလရောနှော၍ အပြစ်ရှိသော မွေးဖွားမှုများဖြစ်သည်။
Verse 52
कीटाः पिपीलिकाश्चैव ये चान्ये मृगपक्षिणः । कालेन निधनं प्राप्तास्तेऽपि देवेश्वराः स्मृताः ॥ ५२ ॥
ပိုးမွှားများ၊ ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် အခြား တိရစ္ဆာန်များဖြစ်သော တောတိရစ္ဆာန်၊ ငှက်တို့ပင်—အချိန်တန်၍ သေဆုံးသွားသောအခါ—ဤသန့်ရှင်းသော အကြောင်းအရာ၌ပင် နတ်အရှင်တို့၏ အဆင့်သို့ ရောက်သည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။
Verse 53
चंद्रार्द्धमौलयः सर्वे ललाटाक्षा वृषध्वजाः । प्राणांस्त्यजंति ये तत्र प्राणिन स्तत्त्वतः शुभे ॥ ५३ ॥
အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ထိုနေရာ၌ အမှန်တကယ် အသက်ရှူကို စွန့်လွှတ်သည့် သတ္တဝါအားလုံးသည် အနှစ်သာရအားဖြင့် ရှိဝတော်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြသည်—ခေါင်းပေါ် လဝက်တင်၍၊ နဖူးမျက်စိရှိ၍၊ နွားတံဆိပ်ကို အလံအဖြစ် ဆောင်ကြသည်။
Verse 54
रुद्रत्वं ते तु संप्राप्य मोदंते शिवसन्निधौ । अकामो वा सकामो वा तिर्यग्योनिगतोऽपि वा ॥ ५४ ॥
သူတို့သည် ရုဒ္ဒရအဖြစ်ကို ရရှိပြီး ရှိဝတော်၏ အနီးတော်၌ ပျော်မြူးကြသည်—ဆန္ဒမရှိသူဖြစ်စေ ဆန္ဒရှိသူဖြစ်စေ၊ တိရစ္ဆာန်မွေးဖွားမှုသို့ ဝင်ရောက်သွားသူပင် ဖြစ်စေ။
Verse 55
अविमुक्ते त्यजन्प्राणान्मुक्तिभाक्स्यान्न संशयः । शिवभक्तिपरा नित्यं नान्यभक्ताश्च ये नराः ॥ ५५ ॥
အဝိမုတ္တ၌ အသက်ရှူကို စွန့်လွှတ်သူသည် မုက္ခတိကို ရရှိမည်—သံသယမရှိ—အမြဲတမ်း သီဝဘုရားကိုသာ ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်၍ အခြားဒေဝတားများကို မကိုးကွယ်သူဖြစ်လျှင်။
Verse 56
तच्चित्तास्तद्गतप्राणा जीवन्मुक्ता न संशयः । अग्रिप्रवेशं ये कुर्युरविमुक्ते विचारतः ॥ ५६ ॥
အဲဒီ အမြင့်ဆုံးတရားတော်ပေါ် စိတ်တည်၍ အသက်ရှူလည်း ထိုအရာ၌ စိမ့်ဝင်နေသူတို့သည် အသက်ရှင်လျက် မုက္ခတိရသူ (ဇီဝန်မုက္တ) ဖြစ်ကြသည်—သံသယမရှိ။ အဝိမုတ္တ၌ သေချာစဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး မီးထဲသို့ ဝင်သူတို့လည်း ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်ကြသည်။
Verse 57
कालाग्निरुद्रसायुज्यं ते प्रयान्ति च मोहिनि । कुर्वन्त्यनशनं ये तु शिवभक्ताः सुनिश्चिताः ॥ ५७ ॥
မိုဟိနီရေ၊ သီဝဘုရားကို အခိုင်အမာ ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်ပြီး အနသန (အစာမစားအုပ်ချုပ်ခြင်း) ကို ကျင့်သုံးသူတို့သည် ကာလာဂ္နိရုဒြနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရောက်ကြသည်။
Verse 58
न तेषां पुनरावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि । अविमुक्ते मृत्युकाले भूतानामीश्वरः स्वयम् ॥ ५८ ॥
သူတို့အတွက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့—ကလ္ပ ကုဋိရာချီ ကြာသော်လည်း။ အဝိမုတ္တ၌ သေချိန်ရောက်သော် သတ္တဝါအားလုံး၏ အရှင်တော် ကိုယ်တိုင်က မုက္ခတိကို ပေးတော်မူသည်။
Verse 59
कर्मभिः प्रेर्यमाणानां कर्णजाप्यं प्रयच्छति । स्वयं रामेण चाप्युक्तं शिवाय शिवकारिणे ॥ ५९ ॥
ကမ္မဟောင်း၏ အင်အားကြောင့် မောင်းနှင်ခံနေရသူတို့အား နားထဲသို့ တိုးတိုးပြောပေးသည့် ဂုဟျမန္တရ (ကဏ္ဏဇာပျ) ကို ပေးတော်မူ၍ ဂျပ (japa) ပြုစေသည်။ ထိုမန်တရကို ရာမဘုရားကိုယ်တိုင်လည်း သီဝဘုရား—မင်္ဂလာကို ပြုတော်မူသူ—ထံ ပြောကြားခဲ့သည်။
Verse 60
अतिप्रसन्नचित्तेन अविमुक्तनिवासिने । मुमूर्षोर्दक्षिणे कर्णे यस्य कस्यापि वा स्वयम् ॥ ६० ॥
စိတ်အလွန်တည်ငြိမ်သန့်ရှင်းစွာဖြင့် အဝိမုက္တ (ကာရှီ) တွင် နေထိုင်တော်မူသော အရှင်သည် သေခါနီးသူ မည်သူမဆို၏ ညာဘက်နားထဲသို့ ကိုယ်တိုင် မန္တရကို တိုးတိုးပြောကြားတော်မူ၏။
Verse 61
उपदेक्ष्यसि मन्मंत्रं स मुक्तो भविता शिव । अंतकाले मनुष्याणां छिद्यमानेषु कर्मसु ॥ ६१ ॥
အို ရှိဝ၊ သင်သည် ငါ၏ မန္တရကို သူ့အား သင်ကြားပေးလျှင် သူသည် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိမည်။ လူတို့၏ ကမ္မများကို အဆုံးခါနီးတွင် ဖြတ်တောက်နေချိန်၌ပင်။
Verse 62
वायुना प्रेर्यमाणानां स्मृतिर्नैवोपजायते । येऽविमुक्ते स्थिता रुद्रा भक्तप्रीतिप्रदायकाः ॥ ६२ ॥
လေကဲ့သို့ မတည်ငြိမ်သော အာရုံလှုပ်ရှားမှုများက တွန်းလှန်နေသူတို့တွင် မှန်ကန်သော သတိရခြင်း မပေါ်ပေါက်။ သို့ရာတွင် အဝိမုက္တ၌ တည်ရှိသော ရုဒြာတို့သည် ဘက္တများအား ချစ်မြတ်နိုးသော ကျေနပ်မှုကို ပေးတော်မူကြ၏။
Verse 63
कर्णजाप्यं प्रयच्छन्ति डिमिचंडेश्वरादयः । नाविमुक्ते मृतः कश्चिन्नरकं याति किल्बिषी ॥ ६३ ॥
ဌိမိချဏ္ဍေရှွရ စသည်တို့သော အဓိပတိဒေဝတားများသည် နားထဲတွင် တိုးတိုးရွတ်ဆိုသော မန္တရကို ပေးတော်မူကြ၏။ အဝိမုက္တ (ကာရှီ) တွင် သေဆုံးသော အပြစ်ရှိသူ မည်သူမျှ နရကသို့ မသွားကြောင်း အမှန်ပင်။
Verse 64
ईश्वरानुगृहीता हि सर्वे यांति परां गतिम् । उद्देशमात्रात्कथिता अविमुक्तगुणास्तव ॥ ६४ ॥
အရှင်၏ ကရုဏာကို ခံရသူ အားလုံးသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်ကြ၏။ ဤအရာတို့ကို အကျဉ်းချုပ်သာ ပြောဆိုခဲ့သည်—အဝိမုက္တ၏ ဂုဏ်တော်များသည် မကုန်ခန်း၍ အပြည့်အစုံ မဖော်ပြနိုင်။
Verse 65
समुद्रस्यैव रत्नानामविमुक्तस्य विस्तरः । ज्ञानविज्ञाननिष्ठानां परमानन्दमिच्छताम् ॥ ६५ ॥
ပင်လယ်ကြီးသည် ရတနာများ၏ အဆုံးမရှိသော သိုလှောင်ရာဖြစ်သကဲ့သို့၊ အဝိမုတ္တ (Avimukta) သည်လည်း ဉာဏ် (jñāna) နှင့် ဗိညာဏ် (vijñāna) တွင် တည်မြဲ၍ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ရှာဖွေသူတို့အတွက် ကျယ်ပြန့်စွာ ပြည့်ဝလှသည်။
Verse 66
या मतिर्विहिता नूनं स्वन्निते तु मृतस्य सा । प्राणानिह नरस्त्यक्त्वा न पुनर्जायते क्वचित् ॥ ६६ ॥
အမှန်တကယ်ပင်၊ သေဆုံးပြီး အနားယူအပ်သောသူအတွက် သတ်မှတ်ထားသည့် စိတ်အခြေအနေသည် ထိုသူ၏အဖြစ်ဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ အသက်ရှူသက် (prāṇa) ကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် ထိုလူသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။
Verse 67
अनंता सा गतिस्तस्य योगिनामेव या स्मृता । योगपीठं श्मशानाख्यं यत्तीर्थं मणिकर्णिका ॥ ६७ ॥
ထိုအရာသည် သူ၏ အဆုံးမရှိသော ရောက်ရှိမှုဟု ဆိုကြပြီး၊ ယောဂီတို့အတွက် အထူးသဖြင့် မှတ်ယူထားသည်။ အမည်မှာ မဏိကဏ္ဏိကာ (Maṇikarṇikā) ဟူသော သန့်ရှင်းသော တီရ္ထဖြစ်၍၊ «ရှ္မရှာန» ဟု ခေါ်သော ယောဂပီဋ္ဌ (Yogapīṭha) — မီးသင်္ဂြိုဟ်မြေ — ဖြစ်သည်။
Verse 68
तेषु मुक्तिः समुद्दिष्टा पतितानां स्वकर्मणा । तत्रापि सर्वतीर्थानामुत्तमा मणिकर्णिका ॥ ६८ ॥
ထိုသန့်ရှင်းရာနေရာများအနက်၊ မိမိကံကြောင့် ကျဆုံးသူတို့အတွက်တောင် မုက္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ရနိုင်သည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့ပြင် တီရ္ထအားလုံးအနက် မဏိကဏ္ဏိကာ (Maṇikarṇikā) သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။
Verse 69
यत्र नित्यं वरारोहे सान्निध्यं धूर्जटेः स्मृतम् । दशानामश्वमेधानां यज्ञानां यत्फलं स्मृतम् ॥ ६९ ॥
အို ခါးလှသော မိန်းမရေ၊ ထိုနေရာသည် ဓူရ္ဇဋိ (Dhūrjaṭi—ရှီဝ) ၏ အမြဲတမ်း စန်နိဋ္ဌာန် (အနီးကပ်တည်ရှိမှု) ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထိုနေရာ၌ ရရှိသော ပုဏ္ဏကံ၏ အကျိုးသည် အရှွမေဓ (Aśvamedha) ယဇ္ဉာ ဆယ်ကြိမ် ပြုလုပ်သည့် အကျိုးနှင့် တူသည်ဟု ဆိုကြ၏။
Verse 70
तदवाप्नोति धर्मात्मा तत्र स्नात्वा वरानने । स्वस्वमप्यत्र यो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे ॥ ७० ॥
အို မျက်နှာလှသောသူမ၊ ဓမ္မစိတ်ရှိသူသည် ထိုကုသိုလ်ရလဒ်ကို ရရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက် မိမိပိုင်ဆိုင်ရာမှ အနည်းငယ်ပင်ဖြစ်စေ ဝေဒကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏအား လှူဒါန်းသူသည် ထိုဖလကိုလည်း ရရှိ၏။
Verse 71
शुभां गतिमवाप्नोति हुताश इव दीप्यते । उपवासं तु यः कृत्वा विप्रान्संतर्पयन्नेरः ॥ ७१ ॥
အစာရှောင် (ဥပဝါသ) ပြု၍ နောက်တစ်ဖန် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ကျွေးမွေးကာ ဂုဏ်ပြုသူသည် မင်္ဂလာသော လမ်းခရီးကို ရရှိပြီး သန့်ရှင်းသော မီးကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။
Verse 72
स सौत्रामणियज्ञस्य फलमाप्नोति निश्वितम् । तत्र दीपप्रदानेन ज्ञानवत्स्फुरतींद्रियम् ॥ ७२ ॥
သူသည် သေချာစွာ ဆောထြာမဏိ ယဇ္ဉ၏ ဖလကို ရရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ မီးအလင်း (ဒီပ) လှူဒါန်းခြင်းကြောင့် အင်္ဒြိယများသည် အမှန်တရား၏ ဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံကာ တောက်ပထင်ရှားလာ၏။
Verse 73
प्राप्नोति धूपदानेन स्थानं रुद्रनिषेवितम् । वृषभं तरुणं सौम्यं चतुर्वत्सतरीयुतम् ॥ ७३ ॥
ဓူပ (နံ့သာ) လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ရုဒြ (Rudra) သွားရောက်နေထိုင်ကာ စောင့်ရှောက်သည့် လောကကို ရရှိ၏။ ထို့ပြင် သဘောနူးညံ့၍ လူငယ်သော နွားထီးတစ်ကောင်ကိုလည်း ရရှိကာ လေးနှစ်အရွယ်အင်အားနှင့် ပြည့်စုံ၏။
Verse 74
योंऽकयित्वा मोचयति स याति परमां गतिम् । पितृभिः सहितो मोक्षं गच्छत्येव न संशयः ॥ ७४ ॥
မည်သူမဆို အမှတ်အသားပြု၍ ထို့နောက် လွှတ်ပေးကာ ကယ်တင်သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိကို ရောက်၏။ မိမိ၏ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များနှင့်အတူ မောက္ခသို့ သေချာစွာ သွားရောက်၏—သံသယမရှိ။
Verse 75
किमत्र बहुनोक्तेन धर्मादींस्तु प्रकुर्वतः । यच्छिवं तु समुद्दिश्य तदनंतफलं भवेत् ॥ ७५ ॥
ဤနေရာ၌ အများကြီးပြောရန် မလိုတော့။ ဓမ္မနှင့် အခြားကောင်းမှုများကို ကျင့်သူသည် ရှိဝ (Śiva) ကို စိတ်ထဲတွင် ရည်မှန်း၍ ပြုသမျှသည် အဆုံးမရှိသော ကုသိုလ်ဖြစ်၏။
Verse 76
दशाश्वमेधिकं पुण्यं पुष्पदाने प्रकीर्तितम् । अग्निहोत्रफलं धृपे गन्धे भूदानजं फलम् ॥ ७६ ॥
ပန်းလှူဒါန်းခြင်း၏ ကုသိုလ်သည် အရှွမေဓ (Aśvamedha) ယဇ်ပူဇော်ပွဲ ဆယ်ကြိမ်နှင့် တူကြောင်း ကြေညာထားသည်။ နံ့သာမီး (incense) ပူဇော်ခြင်းသည် အဂ္နိဟောတရ (Agnihotra) ၏ အကျိုးကို ပေးပြီး၊ အနံ့သာ (fragrance) ပူဇော်ခြင်းသည် မြေဒါန၏ အကျိုးကို ပေး၏။
Verse 77
मार्जने गोप्रदानस्य फलमत्र प्रकीर्तितम् । अनुलेपे दशगुणं माल्ये दशगुणं स्मृतम् ॥ ७७ ॥
ဤနေရာ၌ သန့်ရှင်းရေးအဖြစ် လှည်းသုတ်ခြင်း၏ အကျိုးသည် နွားလှူဒါန်းခြင်း၏ ကုသိုလ်နှင့် တူကြောင်း ကြေညာထားသည်။ မြေပြင်ကို သန့်စင်ပစ္စည်းဖြင့် လိမ်းခြယ်ခြင်းသည် ကုသိုလ် ဆယ်ဆတိုးပြီး၊ ပန်းမော်လီ (garland) ပူဇော်ခြင်းလည်း ဆယ်ဆတိုးဟု မှတ်သားထားသည်။
Verse 78
गीते सहस्रगुणितं वाद्ये लक्षगुणं स्मृतम् । अविमुक्ते महादेवमर्चयंति स्तुवंति वै ॥ ७८ ॥
သီချင်းသံဖြင့် သီဆိုခြင်း၏ ကုသိုလ်သည် တစ်ထောင်ဆတိုးကြောင်း၊ တူရိယာတီးခတ်ခြင်း၏ ကုသိုလ်သည် တစ်သိန်းဆတိုးကြောင်း သင်ကြားထားသည်။ ထို့ကြောင့် အဝိမုက္တ (ကာရှီ) တွင် မဟာဒေဝ (Mahādeva) ကို အမှန်တကယ် ပူဇော်၍ ချီးမွမ်းကြသည်။
Verse 79
सर्वपापविमुक्तास्ते स्वस्तिष्ठंत्यजरामराः । अविमुक्तं समासाद्य लिंगमर्चयते नरः ॥ ७९ ॥
အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ အိုမင်းခြင်းမရှိ သေဆုံးခြင်းမရှိဘဲ နေထိုင်ကြ၏။ လူတစ်ဦးသည် အဝိမုက္တသို့ ရောက်ပြီးနောက် ထိုနေရာရှိ လင်္ဂ (Śiva-liṅga) ကို ပူဇော်၏။
Verse 80
कल्पकोटिशतैश्चापि तस्य नास्ति पुनर्भवः । अजरो ह्यमरश्चैव क्रीडेत्स भवसन्निधौ ॥ ८० ॥
ကပ္ပကုဋိရာချီကြာမြင့်သော်လည်း ထိုသူအတွက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်း၍ ဘဝ (ရှီဝ) ၏ အနီးတော်၌ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကစားလျက် ရှိ၏။
Verse 81
ये तु ध्यानं समासाद्य मुक्तात्मानः समाहिताः । संनियम्येंद्रियग्रामं जपंति शतरुद्रियम् ॥ ८१ ॥
သို့သော် သမాధိသို့ ဝင်ရောက်ကာ အတွင်းစိတ်လွတ်မြောက်၍ စိတ်တည်ငြိမ်စုစည်းသူတို့သည် အင်္ဒြိယအစုအဝေးကို ထိန်းချုပ်ပြီး Śatarudrīya သီချင်းကို ဂျပ်ပအဖြစ် ရွတ်ဆိုကြ၏။
Verse 82
अविमुक्ते स्थिता नित्यं कृतार्थास्ते द्विजोत्तमा । एकाहमुपवासं यः करिष्यति यशस्विनि ॥ ८२ ॥
အို ဂုဏ်သတင်းကြီးသူရေ၊ အဝိမုက္တ၌ အမြဲတည်နေသော ဒွိဇိုတ္တမတို့သည် အမြဲတမ်း အကျိုးပြည့်စုံသူများ ဖြစ်ကြ၏။ ထိုနေရာ၌ တစ်ရက်တည်း ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုသူသည် သာဓကအောင်မြင်မှု ရရှိ၏။
Verse 83
फलं वर्षशतस्येह लभते नात्र संशयः । अतः परं तु सायुज्यं गंगावरुणसंगमम् ॥ ८३ ॥
ဤနေရာ၌ နှစ်တစ်ရာစာ ကုသိုလ်အကျိုးကို မသံသယဘဲ ရရှိ၏။ ထို့ထက်လွန်၍ ဂင်္ဂါနှင့် ဝရုဏာ မြစ်ဆုံသန့်ရှင်းရာ၌ စာယုဇျ (သခင်နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိ၏။
Verse 84
श्रवणद्वादशीयोगो बुधवारे यदा भवेत् । तदा तस्मिन्नरः स्नात्वा संनिहत्याफलं लभेत् ॥ ८४ ॥
Śravaṇa–Dvādaśī ယောဂသည် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် ဖြစ်လာသောအခါ၊ ထိုအချိန်၌ ရေချိုးသူသည် Saṃnihatiyā (Saṃnihati) ဝရတ/အကျင့်၏ အကျိုးကို ရရှိ၏။
Verse 85
श्राद्धं करोति यस्तत्र तस्मिन्काले शुभानने । तारयित्वा पितॄन्सर्वान्विष्णुलोकं स गच्छति ॥ ८५ ॥
အို မျက်နှာလှသူရေ၊ ထိုနေရာ၌ သတ်မှတ်ကာလအတိုင်း śrāddha ကို ပြုလုပ်သူသည် ပိတೃများအားလုံးကို ကယ်တင်၍ နောက်ဆုံးတွင် ဗိṣṇု၏ လောကသို့ ရောက်၏။
Verse 86
वरणास्योस्तु जाह्नव्याः संगमे लोकविश्रुते । दत्वाश्वं च विधानेन स भूयोऽपि न जायते ॥ ८६ ॥
လောကတွင်ကျော်ကြားသော ဝရာဏာနှင့် ဂျာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) တို့၏ ဆုံရာ၌ သတ်မှတ်ပုံစံအတိုင်း မြင်းကို ဒါနပြုသူသည် ထပ်မံ မမွေးဖွားတော့။
Verse 87
यस्तत्र संगमेशानमर्चयेद्भक्तिमान्नरः । स साक्षाद्देवदेवेशो निग्रहानुग्रहे क्षमः ॥ ८७ ॥
ထိုနေရာ၌ သဒ္ဓါဖြင့် သင်္ဂမေရှ္ဝရ (Saṅgameśvara) ကို ပူဇော်သူသည်၊ တကယ်တမ်းကဲ့သို့ ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်နှင့်တူလာ၍ အဆိုးကို တားဆီးနိုင်သကဲ့သို့ ကရုဏာကိုလည်း ပေးနိုင်၏။
Verse 88
देवेश्वरस्य पूर्वेण स्वयं तिष्ठति केशवः । केशवस्य च पूर्वेण विश्रुतः संगमेश्वरः ॥ ८८ ॥
ဒေဝေရှ္ဝရ (Deveśvara) ၏ အရှေ့ဘက်၌ ကေရှဝ (Keśava) ကိုယ်တိုင် တည်ရှိတော်မူ၏။ ကေရှဝ၏ အရှေ့ဘက်၌လည်း ကျော်ကြားသော သင်္ဂမေရှ္ဝရ (Saṃgameśvara) ရှိ၏။
Verse 89
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनी वसुसंवादे काशीमाहात्म्यं नामाष्टचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः ॥ ४८ ॥
ဤသို့ဖြင့် မောဟိနီနှင့် ဝသု တို့၏ ဆွေးနွေးခန်းအတွင်း ပါဝင်သော သီရိ ဘೃಹန္နာရဒီယ ပုရာဏ အုတ္တရဘ္ဟာဂ၌ “ကာရှီ၏ မဟာတန်ခိုး” ဟု အမည်ရ အခန်း ၄၈ ပြီးဆုံး၏။
Because the text states it is never abandoned and never loses its sanctity at any time; therefore it is remembered as Avimukta, the kṣetra that remains perpetually held by the Lord’s presence and thus uniquely reliable for mokṣa.
It teaches that at the time of death in Avimukta, Śiva (with Rudras/deity-guardians) grants liberation by bestowing an ear-whispered mantra for japa, cutting off karmic continuity so the dying person does not return to saṃsāra and does not fall into hell.
It repeatedly claims that the greatness of Avimukta annuls even brahma-hatyā and other mahāpātakas; entry into the kṣetra reduces inauspicious deeds to ashes, emphasizing the kṣetra’s exceptional purificatory status.
Maṇikarṇikā is identified as the paramount tīrtha and yogapīṭha/śmaśāna, the constant abode of Śiva (Dhūrjaṭi), where liberation is declared accessible even for the fallen, and where bathing, gifts, and rites yield extraordinarily amplified merit.
Dwelling in the kṣetra, month-long restraint/fasting (linked to a Great Pāśupata observance), śrāddha and piṇḍa offerings for Pitṛs, dāna to Veda-knowing brāhmaṇas, lamp and incense offerings, sweeping and smearing sacred ground, singing and music, and Śatarudrīya japa are all presented as highly efficacious.