Uttara-bhāga ၏ ဘက္တိ-ရိတုအလေ့အထအတွင်း မိုဟိနီက ဒေဝတားတို့အား Ekādaśī ကို အမြင့်ဆုံး သန့်စင်ပေးသူဟု ကြေညာပြီး အစာရှောင်ခြင်းနှင့် pāraṇa (အစာပြန်စားခြင်း) ကို မှန်ကန်စွာ လိုက်နာရမည့် စည်းကမ်းများကို ဖော်ပြသည်။ ဤအဓ್ಯಾಯတွင် Vaiṣṇava စံနှုန်းများ—Mahā-dvādaśī ကို ပုံမှန် Ekādaśī နှင့် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်း၊ သုံးရက်တာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်း၊ နေထွက် သို့မဟုတ် သန်းခေါင်တွင် Ekādaśī “ခွဲ/ထိုးဖောက်” ဖြစ်လာသည့်အခါ အရေးပေါ် စည်းကမ်းများ—ကို ရှင်းလင်းသည်။ Aruṇodaya ကို muhūrta ၂ ခုဟု သတ်မှတ်ပြီး ည/နေ့ muhūrta အရေအတွက်နှင့် ရာသီအလိုက် ချိန်ညှိမှုကိုလည်း ဆိုသည်။ နေထွက်ကို ထိမိသော Daśamī ကို ပြစ်တင်ကာ မိုဟိနီကို Daśamī နယ်နိမိတ်တွင် ထား၍ မမှန်ကန်သော အကျင့်ကို လှည့်ဖြားစေပြီး ပြက္ခဒိန်အမှားက ဓမ္မအန္တရာယ် ဖြစ်စေကြောင်း ချိတ်ဆက်ပြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ယမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ထူထောင်ပေးခြင်း၊ ဒေါသကြောင့် ပြာဖြစ်သွားခြင်း၊ ဘြဟ္မာက kamaṇḍalu ရေဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်လည်ဖန်တီးပေးခြင်းနှင့် ပုရောဟိတ်နှင့် ပြန်လည်ညီညွတ်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြပြီး၊ အရုဏ်အချိန်တွင် မိုဟိနီကို ထားရှိကာ မှန်ကန်သော Ekādaśī အကျင့်သည် Viṣṇu ၏ ပုဏ္ဏာကို ရစေကြောင်း အတည်ပြု၍ အဆုံးသတ်သည်။
Verse 1
मोहिन्युवाच । एकादशीसमं देवाः पावनं नापरं भवेत् । यया पूता महापापा गच्छंति हरिमंदिरम् ॥ १ ॥
မောဟိနီက ဆို၏—“အို နတ်တို့၊ ဧကာဒသီ (Ekādaśī) နှင့် တူညီသော သန့်စင်ပေးသူ မရှိ။ ထိုနေ့ကြောင့် အပြစ်ကြီးသူများပင် သန့်စင်ကာ ဟရီ၏ မန္ဒိရ (အိမ်တော်) သို့ ရောက်ကြ၏။”
Verse 2
तत्समीपे मम स्थानं युक्तं भाति विचार्यताम् । देवा ऊचुः । वेधो निशीथे देवानामुपकाराय मोहिनी ॥ २ ॥
«အဲဒီနေရာအနီးမှာ ငါ့အာဝါသတည်ရာထားခြင်းက သင့်တော်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်—စဉ်းစားကြပါစေ» ဟု ဆို၏။ ဒေဝတားတို့က «အို ဖန်ဆင်းရှင် ဝေဓာ၊ သန်းခေါင်ယံတွင် ဒေဝတို့အကျိုးအတွက် မောဟိနီ (လှည့်စားမောဟဖြစ်စေသော မိန်းမရုပ်) ကို ဖြစ်စေပါ» ဟု လျှောက်ကြ၏။
Verse 3
सूर्योदये सुराणां च हरिणा परिकल्पितः । पारणं च त्रयोदश्यामुपवासविनाशनम् ॥ ३ ॥
နေထွက်ချိန်တွင် ဟရီသည် ဒေဝတို့အတွက်လည်း အစာရှောင်ဖျက်ခြင်း (ပါရဏ) ကို သတ်မှတ်ထား၏။ ထို့ပြင် တရယောဒသီ (လဆယ့်သုံးရက်) တွင် ပြုသော ပါရဏသည် အစာရှောင်၏ အပြစ်အနာကို ဖျက်ဆီးသည်။
Verse 4
महाद्वादशिका ह्यष्टौ याः स्मृता वैष्णवागमे । तास्तु ह्येकादशीभिन्ना उपोष्यंते च वैष्णवैः ॥ ४ ॥
ဝိုင်ရှ္ဏဝ အာဂမတွင် “မဟာဒွာဒသီ” ဟု မှတ်သားထားသော အကျင့်ဝတ် ရှစ်မျိုး ရှိသည်။ ထိုနေ့များသည် ပုံမှန် ဧကာဒသီနှင့် မတူကွဲပြား၍ ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့က ထိုနေ့များတွင် အစာရှောင်ကြသည်။
Verse 5
एकादशीव्रतं भिन्नं वैष्णवानां महात्मनाम् । नित्यं पक्षद्वये प्रोक्तं विधिना त्रिदिनात्मके ॥ ५ ॥
မဟာတမန် ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့၏ ထူးခြားသော ဧကာဒသီ ဝ్రတသည် လဆန်းလပြည့် နှစ်ဖက်လုံးတွင် အမြဲတမ်း ပြုလုပ်ရမည်ဟု ဆိုထားပြီး သုံးရက်ပတ်လုံး စည်းကမ်းနည်းလမ်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ရသည်။
Verse 6
सायं प्रातस्त्यजेद्भुक्तिं क्रमात्पूर्वापराह्णयोः । एकादशी यदा भिन्ना उपोष्या हि परेऽहनि । द्वादश्यां हि व्रतं कार्यं निरंबु समुपोषणम् ॥ ६ ॥
နေ့လယ်မတိုင်မီနှင့် နေ့လယ်ပြီးနောက် အစဉ်လိုက်အတိုင်း ညနေခင်းနှင့် မနက်ခင်းတွင် အစာစားခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း စွန့်လွှတ်ရမည်။ ဧကာဒသီ “ခွဲကွာ” သောအခါ (အချိန်မပြည့်စုံသော်) နောက်နေ့တွင် အစာရှောင်ရမည်။ ဒွာဒသီနေ့တွင်တော့ ရေမသောက်ဘဲ အပြည့်အဝ အစာရှောင်သည့် ဝ్రတကို ဆောင်ရွက်ရမည်။
Verse 7
लंघने त्वसमर्थानां जलं शाकं फलं पयः । नैवेद्यं वा हरेः प्रोक्तं स्वाहारात्पादसंमितम् ॥ ७ ॥
အပြည့်အဝ အစာရှောင် မလုပ်နိုင်သူတို့အတွက် ရေ၊ အရွက်ဟင်း၊ သစ်သီး၊ နို့ သို့မဟုတ် ဟရိ(ဗိෂ္ဏု)ထံ နైవేద្យအဖြစ် ပူဇော်ပြီးသော အစာကို ခွင့်ပြုသည်—မိမိပုံမှန်စားသောက်ပမာဏ၏ လေးပုံတစ်ပုံသာ ဖြစ်ရမည်။
Verse 8
स्वाती सूर्योदये विद्धो त्यजंत्यकादशीं सति । निष्कामा मध्यरात्रे च विद्धां मुंचन्ति याम्यया ॥ ८ ॥
(ဧကာဒသီ) သည် စွာတီ နက္ခတ်တွင် နေထွက်ချိန်၌ ‘ထိုးဖောက်’ (viddha) ဖြစ်နေပါက သီလဝါသူတို့သည် ထိုဧကာဒသီကို စွန့်လွှတ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဆန္ဒမဲ့၍ အကျိုးမလိုဘဲ ကျင့်သူတို့သည် သန်းခေါင်ယံ၌ပင် ‘ထိုးဖောက်’ ဖြစ်သော ဧကာဒသီကို ယာမ်ယ (ညယာမ်) အစဉ်အလာအတိုင်း စွန့်လွှတ်ကြသည်။
Verse 9
सर्वेष्वपि तु लोकेषु विदिता दशमी तिथिः । यमस्य तस्याः प्रांति तु स्थितिः कार्या त्वयानघे ॥ ९ ॥
အလောကအပေါင်းတို့တွင် ဒသမီ တိထိ (လဆယ်ရက်) သည် ထင်ရှားစွာ သိရှိကြ၏။ ထို့ကြောင့် အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ထိုတိထိနှင့် ဆက်စပ်၍ ယမ (ဓမ္မရာဇ) အတွက် ဝရတကို သင့်လျော်စွာ တည်ထောင်၍ ကျင့်ဆောင်လော့။
Verse 10
एतेन देवकार्यं च सिद्धं भवति शोभने । सूर्येन्दुचारा तिथ्यास्तु दशम्याः प्रांतगामिनी ॥ १० ॥
ဤဝရတကြောင့် အလှတင့်သူမရေ၊ ဒေဝကာရျ (ဘုရားရေးရာ) သည် အောင်မြင်စွာ ပြီးစီးလိမ့်မည်။ နေနှင့် လ၏ လှုပ်ရှားမှုအပေါ် မူတည်၍ တွက်ချက်သော တိထိမှာ အဆုံးသို့ နီးကပ်လာသော ဒသမီ ဖြစ်ရမည်။
Verse 11
भुवि तीर्थानि चैव त्वं स्वाघनाशाय संचर । अरुणोदयमारभ्य यावत्सूर्योदयो भवेत् ॥ ११ ॥
မိမိအပြစ်များ ပျက်စီးစေရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ရေကူးဆိပ်/ဘုရားနေရာ) များသို့ လှည့်လည်သွားလာလော့—အရုဏောဒယ (မိုးလင်းအရောင်) မှ စ၍ နေထွက်ချိန်အထိ ဖြစ်၏။
Verse 12
तदंतस्त्वं व्रते प्राप्ता लभस्वैकादशीफलम् । यः कश्चित्कुरुते विद्धं त्वया ह्येकादशीव्रतम् ॥ १२ ॥
ထို့ကြောင့် ဤဝရတကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် သင်သည် ဧကာဒသီ၏ အကျိုးफलကို ရရှိမည်။ သင်သင်ကြားထားသကဲ့သို့ ဧကာဒသီဝရတကို ကျင့်သူ မည်သူမဆို အမှန်တကယ် ကုသိုလ်အကျိုးကို ရရှိမည်ဟု သိထားပါ။
Verse 13
स तीपकारकस्तुभ्यं भविष्यति सुरप्रिये । मुहूर्तद्वयमात्रं तु ज्ञेयं चात्रारुणोदयम् ॥ १३ ॥
အို နတ်တို့၏ချစ်သူရေ၊ ထိုအချိန်သည် သင့်အတွက် အညွှန်းအမှတ်ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤနေရာ၌ ‘အရုဏောဒယ’ ဟုခေါ်သော အရုဏ်တက်ချိန်ကို မုဟူရတ နှစ်ခုသာ ကြာသည်ဟု သိမှတ်ရမည်။
Verse 14
मूहूर्ताः पंचदश च स्मृता रात्रेर्दिनस्य च । ज्ञेयास्ते ह्रस्वदीर्घत्वे त्रैराशिक विधानतः ॥ १४ ॥
ညနှင့် နေ့အတွက် မုဟူရတ ၁၅ ခုဟု ထုံးတမ်းအရ မှတ်သားထားကြသည်။ ထိုအချိန်ပိုင်းများ၏ တိုရှည်မှုကို တြိုင်ရာသိက (အချိုးတွက်နည်း) စည်းကမ်းအတိုင်း သတ်မှတ်သိမှတ်ရမည်။
Verse 15
त्रयोदशान्मुहूर्तांत्तु रात्रैरूर्द्ध्वा समागता । सब्ध्वोपवासिनां पुण्यं स्वस्था भव शुचिस्मिते ॥ १५ ॥
ည၏ မုဟူရတ ၁၃ ခု ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် သင့်တော်သောအချိန်သည် ရောက်လာသည်။ အုပ်ဝါသ (အစာရှောင်) ကျင့်သူတို့၏ ကုသိုလ်အကျိုးသည် ထိုအခါ ပြည့်စုံလေသည်—သန့်ရှင်းသောအပြုံးရှိသူရေ၊ ကျန်းမာချမ်းသာ၍ စိတ်အေးချမ်းပါစေ။
Verse 16
यमसंस्थापनार्थाय वैकुण्ठध्वंसनाय च । पाखण्डानां विवृद्ध्यर्थँ पापसंचनाय च ॥ १६ ॥
“(သူတို့သည်) ယမမင်း၏ အာဏာကို တည်ထောင်ရန်၊ ဝိုင်ကుంఠသို့ သွားရာလမ်းကို ဖျက်ဆီးရန်၊ ပાખဏ္ဍ (လွဲမှားသည့် လမ်းကြောင်း) နှင့် လှည့်ဖြားသည့် သဘောတရားများကို တိုးပွားစေရန်၊ ထို့ပြင် အပြစ်ကို စုဆောင်းရန် (လုပ်ကြသည်)။”
Verse 17
दत्तं ते मोहिनि स्थानं प्रत्यूषसमयांकितम् ॥ १७ ॥
အို မောဟိနီ၊ သင့်အား မနက်ဦးအချိန် (ပရတ်ယူရှ) ဟု သတ်မှတ်ထားသော နေရာတစ်ခုကို ပေးအပ်ထားသည်။
Verse 18
विद्धं त्वयैकादशिकाव्रतं ये कुर्वंति कर्तार इह प्रयत्नात् । तेषां भवेद्यत्सुकृतं शुभे फलं भुंक्ष्व प्रसन्ना भव भूसुरे त्वम् ॥ १८ ॥
အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ သင်သင်ကြားသကဲ့သို့ အားထုတ်ကြိုးစား၍ ဧကာဒသီ ဝရတကို လိုက်နာသူတို့အတွက် ထိုကောင်းမှုမှ ပေါ်လာသော ကုသိုလ်ကောင်းဖလနှင့် မင်္ဂလာဖလ အားလုံးကို သင်ကြည်နူးစွာ လက်ခံခံစားပါ; ထို ဘြာဟ္မဏအား မေတ္တာတရားဖြင့် သဘောကောင်းပါစေ။
Verse 19
एवं प्रदिष्टा कमलासनाद्यैः सा मोहिनी हृष्टतरा बभूव । मेने कृतार्थं निजजीवितं च स्वपापतीर्थाभिनिषेवणेन ॥ १९ ॥
ကမလာသန (ဗြဟ္မာ) နှင့် အခြား ရှင်သီတော်များက ညွှန်ကြားသကဲ့သို့၊ မောဟိနီသည် ပိုမိုပျော်ရွှင်လာပြီး၊ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသော သန့်ရှင်းသည့် တီရ္ထသို့ သွားရောက်ကိုးကွယ်ခြင်းကြောင့် မိမိဘဝကို ပြည့်စုံသွားပြီဟု ထင်မြင်하였다။
Verse 20
संसाधितं कार्यमिदं सुराणां भस्मावशेषं हि गतेऽपि देहे । चैतन्यमात्रे पवनात्मकेऽस्मिन् संमार्जितो भूपकृतस्तु पंथाः ॥ २० ॥
«ဒေဝတို့၏ ဤတာဝန်သည် ပြီးမြောက်လေပြီ; ကိုယ်ခန္ဓာ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ပြာသာ ကျန်ရစ်၏။ သို့ရာတွင် အသိဉာဏ်သာဖြစ်၍ အသက်ရှုလေဖြစ်သော ဤသတ္တဝါ၌ မင်းကြီးတည်ထောင်ထားသော လမ်းကြောင်းကို ကောင်းစွာ သန့်စင်ပြင်ဆင်ပြီးပြီ»။
Verse 21
नीतं मया चात्मकृतं हि वाक्यं प्रहृष्टया वै यदुदाहृतं हि । एवं विमृश्य क्षिप्तिपालदेवान्प्रणम्य हृष्टा च पुरोधसं स्वम् ॥ २१ ॥
«ငါပြောခဲ့သော စကားတို့သည် အမှန်တကယ် ငါ့ကိုယ်တိုင်၏ စကားပင် ဖြစ်ပြီး၊ ငါသည် ပျော်ရွှင်စိတ်ဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်» ဟု စဉ်းစားကာ၊ နန်းရှင်တို့နှင့် ဒေဝတို့ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး၊ ဝမ်းမြောက်စွာ မိမိ၏ မိသားစု ပုရောဟိတ်ကိုလည်း ရိုသေကန်တော့하였다။
Verse 22
प्रांते स्थिता सूर्यविहीनसंज्ञे काले दशम्या जनमोहनाय । कृच्छ्रांतरूपा च दिनं च भुंक्ते प्रकृष्टरूपा नरकाय नॄणाम् ॥ २२ ॥
နယ်စပ်အဆုံး၌ «နေမရှိသောကာလ» ဟုခေါ်သည့်အချိန်တွင်၊ ဒသမီ (လဆယ်ရက်) နေ့၌ လူတို့ကို မောဟဖြစ်စေရန် ထင်ရှားလာသည်။ ဒုက္ခရုပ်ကိုယူ၍ နေ့ကို စားသုံးကာ၊ ပိုမိုပြင်းထန်သောရုပ်ဖြင့် လူသားတို့အတွက် နရကသို့ ဆောင်သော အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသည်။
Verse 23
प्रांतस्थितां तां रविजो निरीक्ष्य प्रहृष्टवक्त्रो वचनं जगाद । त्वया प्रतिष्ठा मम चारुनेत्रे कृतात्र लोके पुनरेव सम्यक् । विभोदितो रुक्मविभूषणस्य मत्तेभसंस्थः पटहः सुघोषः ॥ २३ ॥
နယ်စပ်အဆုံး၌ ရပ်နေသောသူမကို နေ၏သား ရဝိဇက မြင်၍ မျက်နှာပျော်ရွှင်လင်းလက်ကာ စကားဆိုသည်— “အို မျက်လုံးလှသောသူ၊ သင်ကြောင့် ဤလောက၌ ငါ၏ဂုဏ်သိက္ခာသည် ထပ်မံမှန်ကန်စွာ တည်မြဲလာပြီ။ ရွှေတန်ဆာဆင်ထားသော မူးယစ်ဆင်ပေါ်တင်ထားသည့် မင်္ဂလာသံထွက် ပတဟ်စည်ကြီးကို တီးခတ်ပြီးပြီ” ဟု။
Verse 24
दृष्टे कार्ये जनः सर्वः प्रत्ययं कुरुते त्विति ॥ २४ ॥
အကျိုးရလဒ်ကို တိုက်ရိုက်မြင်ရသော် လူအားလုံးက ယုံကြည်မှုကို လွယ်ကူစွာ ထားကြသည်—ဟု ဆိုကြသည်။
Verse 25
सूर्योदय स्पृशा ह्येषा दशमी गर्हिता सदा । अस्पृष्टमुदयं नॄणां मोहनाय भविष्यति ॥ २५ ॥
နေထွက်ချိန်ကို ထိမိသော ဒသမီ (တိထိ) သည် အမြဲတမ်း အပြစ်တင်ခံရသည်။ လူတို့အတွက် နေထွက်ကို မထိမိသော (တိထိ) သည် မောဟနှင့် ရောထွေးမှု (မှားယွင်းသော အကျင့်) သို့ ဦးတည်စေမည်။
Verse 26
विहाय तां यत्प्रिययोगभुक्तिं पादस्थिता सापि ह्यदृष्यरूपा । सत्यं हि ते नाम विशालनेत्रे यन्मोहिनीत्येव जनो ब्रवीति ॥ २६ ॥
ချစ်မြတ်နိုးရာနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းမှ ဖြစ်သော ယခင်အပျော်အပါးကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ သူမသည် သင်၏ခြေတော်အောက်၌ ရပ်နေသော်လည်း သူမ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် မမြင်ရသေး။ အို မျက်လုံးကျယ်သောသူ၊ သင်၏နာမည်သည် အမှန်တကယ် သင့်တော်၏၊ လူတို့က သင့်ကို “မောဟိနီ” — မျက်လှည့်မောဟဖြစ်စေသူ ဟု ခေါ်ကြသည်။
Verse 27
विमोहयित्वा हि जनं समस्तं पटे मदीये लिखितं करोषि । इत्येवमुक्त्वा तनयो विवस्वतः प्रणम्य तां ब्रह्मसुतां प्रहृष्टः ॥ २७ ॥
“အမှန်တကယ်ပင် လူအပေါင်းတို့ကို မောဟဖြင့် လှည့်စားပြီး ငါ၏အဝတ်ပေါ်တွင် စာရေးခိုင်းနေသည်!” ဟုဆိုကာ ဝိဝස්ဝန်၏သားသည် ဘြဟ္မာ၏သမီးတော်အား ဦးချကန်တော့၍ ဝမ်းမြောက်စွာ ဆက်လက်သွားလေ၏။
Verse 28
जगाम देवैः सह नाकलोकं करे गृहीत्वा लिपिलेखितारम् । गतेषु देवेषु विमोहिनी सा ब्रह्माणमासाद्य सुरासुरेशम् ॥ २८ ॥
စာရေးသူကို လက်ဆွဲကာ နတ်တို့နှင့်အတူ နာကလောက (စွဝဂ္ဂ) သို့ သွားလေ၏။ နတ်တို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မောဟပေးသူ ဝိမောဟိနီသည် နတ်နှင့် အဆုရတို့၏ အရှင် ဘြဟ္မာထံ ချဉ်းကပ်လေ၏။
Verse 29
विज्ञापयामास पितः पुरोधा ममायमत्युग्रतरश्च कोपात् । दग्धं शरीरं मम लोकनाथ पुनः प्रपत्स्येऽथ तथा कुरुष्व ॥ २९ ॥
ပုရောဟိတ်သည် အဖခင်ထံ လျှောက်တင်လေ၏—“ကျွန်ုပ်၏ အလွန်ပြင်းထန်သော ဒေါသကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာသည် မီးလောင်သွားပါပြီ။ အို လောက၏အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် ထပ်မံ ခိုလှုံလာမည် (ကိုယ်ထည်ပြန်ယူမည်) ဖြစ်သဖြင့် သင့်လျော်သကဲ့သို့ ပြုပါ” ဟု။
Verse 30
विमोहितं चैव जगन्मयेदं प्रांते समास्थाय यमस्य तिथ्याः । जितो हि राज्ञा शमनः पुराद्य कृतो जयी तात तव प्रभावात् ॥ ३० ॥
ဤလောကသည် မောဟဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၍ ယမ၏ သတ်မှတ်ကာလ အဆုံးနားတွင် တည်နေ၏။ သို့သော် ရှေးကတည်းကပင် သမန (ယမ) ကိုတောင် မင်းကြီးက အနိုင်ယူကာ—အို ချစ်သူငယ်—သင်၏ အာနုဘော်ကြောင့် အောင်မြင်သူအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့လေ၏။
Verse 31
तव कृत्यमिदं तात यत्पुनर्देहधारिणी । भूयामहं जगन्नाथ ब्रह्मणं सांत्ययस्व भोः ॥ ३१ ॥
“ချစ်သူငယ်၊ ဤအရာသည် သင်၏တာဝန်—ကျွန်ုပ်ကို ထပ်မံ ကိုယ်ထည်ခံယူစေပါ။ အို စကြဝဠာ၏အရှင်၊ ဘြဟ္မာနှင့် ကျွန်ုပ်ကို ပြန်လည် သင့်မြတ်စေပါ—ကျေးဇူးပြု၍ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖြစ်စေပါ” ဟု။
Verse 32
तच्छ्रुत्वा मोहिनीवाक्यं ब्रह्मा लोकविधानकृत् । ब्राह्मणं सांत्वयामास पुनरेव सुताकृते ॥ ३२ ॥
မောဟိနီ၏စကားကိုကြားသော် ဘုရားဗြဟ္မာ—လောကတို့ကိုစီမံတော်မူသူ—သည် သမီးအကျိုးအတွက် ဗြာဟ္မဏကို ထပ်မံနှစ်သိမ့်တော်မူ၏။
Verse 33
वसो तात निबोधेदं यद्ब्रवीमि हितावहम् । तव चास्या महाभाग सर्वलोकहिताय च ॥ ३३ ॥
အို ဝစု သားရေ၊ ငါပြောမည့် အကျိုးရှိသောစကားကို ကောင်းကောင်းနားလည်ပါ။ ၎င်းသည် သင့်အတွက်လည်းကောင်း၊ မဟာကံကောင်းသူရေ၊ သူမအတွက်လည်းကောင်း၊ လောကအားလုံး၏အကျိုးအတွက်လည်းကောင်း ဖြစ်၏။
Verse 34
त्वयेयं मोहिनी कोपात्कृता भस्मावशेषिता । पुनः शरीरं याचेत तदाज्ञां देहि मानद ॥ ३४ ॥
ဤမောဟိနီကို သင်၏အမျက်ကြောင့် မီးခိုးပြာအဖြစ်သို့ လျော့ကျစေ၍ အကျန်အနည်းငယ်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ သူမက ကိုယ်ခန္ဓာကို ထပ်မံတောင်းလျှင် ခွင့်ပြုမိန့်ပေးပါ၊ ဂုဏ်ပေးသူရေ။
Verse 35
मत्पुत्री तव याज्येयं दुर्गतिं तात गच्छति । त्वया मया च सपाल्या कृतकार्या तपस्विनी ॥ ३५ ॥
«ငါ့သမီး—သင်က ယဇ္ဉာပူဇာကို ဆောင်ရွက်ပေးသင့်သူ—သည် ဒုက္ခအခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားပြီ၊ သားရေ။ သင်နှင့် ငါတို့က သူမ၏အုပ်ထိန်းသူနှင့်အတူ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည်။ ထိုတပသ္ဝီနီမိန်းမသည် လိုအပ်သမျှကို ပြီးစီးထားပြီ»။
Verse 36
यदि त्वं शुद्धभावेन मां ज्ञापयसि मानद । तातोऽहमस्या भूयोऽपि देहमुत्पादयाम्यहम् ॥ ३६ ॥
သင်က ဂုဏ်ပေးသူရေ၊ စိတ်သန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ငါ့ကို အသိပေးလျှင် ငါသည် သူမအတွက် ကိုယ်ခန္ဓာကို ထပ်မံဖန်ဆင်းပေးမည်။
Verse 37
किंतु विष्णुदिनस्यैषा वैरिणी पापकारिणी । यथा शुद्ध्येति विप्रेंद्र तथैवाशु विधीयताम् ॥ ३७ ॥
သို့ရာတွင် ဤအရာသည် ဗိဿဏု၏ သန့်ရှင်းသောနေ့၏ ရန်သူဖြစ်၍ အပြစ်ကို ဖြစ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်ရေ၊ သန့်စင်ခြင်းရရန် လိုအပ်သည့်အရာကို ထိုနည်းအတိုင်း ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်ပါ။
Verse 38
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य ब्रह्मणः स पुरोहितः । याज्याया देहयोगार्थमादिदेश मुदान्वितः ॥ ३८ ॥
ဘြဟ္မာ၏ ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ပူရောဟိတ်သည် ဝမ်းမြောက်လျက် ယဇ္ဉပိုင်ရှင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းနိုင်ရန် အမိန့်ညွှန်ကြား하였다။
Verse 39
विप्रवाक्यं समाकर्ण्य ब्रह्मा लोकपितामहः । कमंडलुजलेनौक्षन्मोहिन्या देहभस्म तत् ॥ ३९ ॥
ဗြာဟ္မဏ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ လောကပိတামဟ ဘြဟ္မာသည် မိုဟိနီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပြာကို ကမဏ္ဍလုရေဖြင့် ပက်ဖျန်း하였다။
Verse 40
समुक्षिते ब्रह्मणा लोककर्त्रा सा मोहिनी देहयुता बभूव । प्रणम्य तातं च वसोः पुरोधसो जग्राह पादौ विनयेन नत्वा ॥ ४० ॥
လောကဖန်ဆင်းရှင် ဘြဟ္မာက ထိုသို့ ပက်ဖျန်းပြီးနောက် မိုဟိနီသည် ကိုယ်ခန္ဓာရရှိလာ하였다။ ထို့နောက် မိမိအဖကို ဦးချပြီး၊ ထပ်မံ၍ ဝစု၏ မိသားစု ပူရောဟိတ်ကိုလည်း လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ကာ ခြေတော်ကို ကိုင်တွယ်၍ နိမ့်ချစွာ ကန်တော့하였다။
Verse 41
ततो वसुर्याजक एव राज्ञो मुदान्वितो याज्यनितंबिनीं ताम् । विमोहिनीं स्वामिसुतोंज्झितां च जगाद वाक्यं विदुतामवीराम् ॥ ४१ ॥
ထို့နောက် ရာဇာ၏ ယဇ္ဉဆောင်ရွက်သူ ပူရောဟိတ် ဝစုရျာဇကသည် ဝမ်းမြောက်လျက်၊ ခါးသေးလှပသော မိုဟိနီ—မိမိသခင်၏ သားက စွန့်ပစ်ထားသူ—ထံသို့ အဓိပ္ပါယ်ပြည့်ဝ၍ ထင်ရှားသော စကားကို ပြောကြား하였다။
Verse 42
वसुरुवाच । क्रोधस्त्यक्तो मया देवि ब्रह्मणो वचनादथ । गतिं ते कारयिष्यामि तीर्थस्नानादिकर्मणा ॥ ४२ ॥
ဝಸುက ပြောသည်– «အို ဒေဝီ၊ ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်အရ ငါသည် ဒေါသကို စွန့်လွှတ်ပြီးပြီ။ သင်၏ ကောင်းမြတ်သော အဆင့်မြင့်သို့ သွားရာလမ်းကို တီရ္ထ၌ ရေချိုးခြင်း စသည့် သတ်မှတ်ထားသော ကర్మများဖြင့် ငါ စီမံပေးမည်»။
Verse 43
इत्युक्त्वा मोहिनीं विप्रो ब्रह्माणां जगतां पतिम् । विससर्ज नमस्कृत्य मोहिनीपितरं मुदा ॥ ४३ ॥
ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏသည် မောဟိနီကို မိန့်ကြားကာ၊ ထို့နောက် လောကတို့၏ အရှင်၊ မောဟိနီ၏ အဖ၊ ဘြဟ္မာတို့၏ အုပ်စိုးရှင်ထံသို့ ဝမ်းမြောက်စွာ ဦးချပြီး လွတ်ခွာသွား하였다။
Verse 44
मोहिन्या वसुना चैव प्रीत्या ब्रह्मा विसर्जितः । जगाम लोकं तमसः परमव्यक्तवर्त्मना ॥ ४४ ॥
မောဟိနီနှင့် ဝಸುတို့၏ ချစ်ခင်မှုကြောင့် ဘြဟ္မာက သူ့ကို လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အလွန်မထင်ရှား မမြင်နိုင်သော လမ်းကြောင်းဖြင့် အမှောင်၏ လောကသို့ သွားရောက်하였다။
Verse 45
स वसुर्ब्राह्मणश्रेष्ठो रुक्मांगदपुरोहितः । मोहिनीं समनुग्राह्यां मत्वा हृदि विचारयन् ॥ ४५ ॥
ထိုဝಸುသည် ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ ရုက္မာင်္ဂဒ၏ ပုရောဟိတ်ဖြစ်သည်။ သူသည် မောဟိနီကို ကရုဏာပေးထိုက်သူဟု ထင်မြင်ကာ စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းကို စဉ်းစားနေ하였다။
Verse 46
मुहूर्त्तं ध्यानमापन्नो बुबुधे कारणं गतेः ॥ ४६ ॥
ခဏတစ်စိတ် သမာဓိဝင်ပြီးနောက် သူသည် မိမိ၏ လမ်းကြောင်းနှင့် ကံကြမ္မာ၏ အကြောင်းရင်းအမှန်ကို သိမြင်လာ하였다။
Verse 47
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीचरिते सप्तत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३७ ॥
ဤသို့ဖြင့် မြတ်နိုးအပ်သော ဘೃಹန်နာရဒီယ ပုရာဏ၏ အုတ္တရဘားဂ (နောက်ပိုင်း) တွင် «မိုဟိနီ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိ» ဟူသော အခန်း ၃၇ သည် ပြီးဆုံး၏။
The chapter frames Ekādaśī as uniquely capable of removing even grave sin and granting access to Hari’s abode, making it a paradigmatic Vaiṣṇava vrata where correct timing (tithi integrity) and disciplined restraint convert calendrical observance into soteriological merit.
Aruṇodaya is defined as the dawn period lasting two muhūrtas before sunrise. It matters because tithi boundaries and ‘piercing’ conditions are judged against sunrise/dawn windows; correct vrata performance and avoidance of delusive timing depend on recognizing this precise interval.
A ‘split’ Ekādaśī is one that does not fully prevail in the required window, prompting observance on the following day. A ‘pierced’ Ekādaśī is contaminated by adjacency with another tithi at critical times (sunrise or midnight), and the text states such cases may be abandoned—especially when pierced at sunrise (e.g., with Svātī noted) or, for desireless practitioners, even when pierced at midnight.
It states Hari has ordained proper pāraṇa at sunrise for the gods, and that pāraṇa on Trayodaśī can destroy the ‘fault’ associated with fasting—indicating a remedial timing principle when standard breaking windows are disrupted.