Devapūjā-krama: Ārghya-saṃskāra, Maṇḍala–Nyāsa, Mudrā-pradarśana, Āvaraṇa-arcana, Homa, Japa, and Kṣamāpaṇa

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये देवपूजां साधकाभीष्टसिद्धिदाम् । त्रिकोणं चतुरस्रं वा वामभागे प्रकल्प्य च ॥ १ ॥

သနတ်ကုမာရ မိန့်တော်မူသည်— ယခု ငါသည် साधक အတွက် အလိုရှိသော စိဒ္ဓိများကို ပေးစွမ်းသော देवပူဇာကို ဖော်ပြမည်။ ပထမဦးစွာ ဘယ်ဘက်၌ တြိကိုဏ (သုံးထောင့်) သို့မဟုတ် စတုရသ္ရ (လေးထောင့်) အကွက်/ယန္တရကို စီမံတည်ဆောက်၍…

Verse 2

सम्पूज्या स्रेण संक्षाल्य हृदाधारं निधाय च । तत्राग्निमण्डलं चेद्वा पात्रं संक्षाल्य चास्रतः ॥ २ ॥

ကောင်းစွာပူဇော်ပြီးနောက် အစဉ်အလာအတိုင်း နေရာနှင့်ပစ္စည်းများကို သန့်စင်ဆေးကြောကာ နှလုံးအတွင်း အာဓာရ (အတွင်းအာသန) ကို တည်စေရာ၏။ ထို့နောက် မီးဝိုင်း (အဂ္နိမဏ္ဍလ) ကို တည်စေ၊ သို့မဟုတ် ပူဇော်ပစ္စည်းခွက်ကို ဆေးကြောပြီး အလျင်မပြုဘဲ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည်။

Verse 3

आधारे नामसं स्थाप्य तत्र चेद्रविमंडलम् । क्लिममातृका पूलमुञ्चरन्पूरपेज्जलैः ॥ ३ ॥

အာဓာရ၌ “နာမသံ” ဟုခေါ်သော အက္ခရာစုကို တည်စေပြီး ထိုနေရာ၌ နေရောင်ဝိုင်း (ရဝိမဏ္ဍလ) ကို တည်စေရာ၏။ ထို့နောက် “ကလီမ်” မာတೃကာအစဉ်ကို ရွတ်ဆိုကာ မန္တရအင်အား၏ စီးဆင်းမှုကို လွှတ်၍ ပူဇော်ရေဖြင့် ပြည့်စေရာ၏။

Verse 4

चत्रेंजुमंडलं प्रार्च्य तीर्थान्यावाह्य पूर्ववत् । गोमुद्रयामृतीकृत्य कवचेनावगुंठयेत् ॥ ४ ॥

“စတြေံဇု-မဏ္ဍလ” ကို သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက် ယခင်ကဲ့သို့ တီရ္ထများကို ဖိတ်ခေါ်တော်မူကာ၊ ဂို-မုဒြာဖြင့် အမృతဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပြီး၊ ထို့နောက် ကဝච (ကာကွယ်မန်တရ) ဖြင့် ဖုံးကာ ကာကွယ်ရမည်။

Verse 5

संक्षाल्यास्रेण प्रणवं तदुपर्यष्टधा जपेत् । सामान्यार्घमिदं प्रोक्तं सर्वसिद्धिकरं नृणाम् ॥ ५ ॥

ရေနှင့် ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးနောက် ထိုအပေါ်၌ ပ္ရဏဝ (Oṃ) ကို ရှစ်ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ဤသည်ကို အထွေထွေ အရ္ဃျ (arghya) ပူဇော်ခြင်းဟု ဆိုကြပြီး လူတို့အား အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 6

तज्जलं र्किचिदुदूधृत्य प्रोक्षिण्या साधकोत्तमः । आत्मानं यागवस्तूनि तेन संप्रोक्षयेत्पुथक् ॥ ६ ॥

ထိုရေကို ပရောက္ခဏီ (ရေဖြန်းဇွန်း) ဖြင့် အနည်းငယ် ယူကာ၊ သာဓကအထူးကောင်းသူသည် မိမိကိုယ်ကိုလည်းကောင်း ယာဂအတွက် အသုံးပစ္စည်းများကိုလည်းကောင်း သီးခြားသီးခြား ထိုရေဖြင့် ဖြန်း၍ သန့်စင်စေရမည်။

Verse 7

आत्मवामाग्रतः कुर्यात्षट्ट्कोणांतस्रिकोणकम् । चतुरस्रेण संवेष्ट्य संक्षाल्यार्घोदकेन च ॥ ७ ॥

မိမိ၏ရှေ့၊ ဘယ်ဘက်တွင် ဆဋ္ကောဏအတွင်း တြိကောဏကို ရေးဆွဲ၍ ထို့နောက် စတုရန်းဖြင့် ဝိုင်းပတ်ကာ၊ ပူဇော်ရာတွင် ဆက်ကပ်သော အဃ္ယရေဖြင့် (နေရာ/ယန္တရားကို) သန့်စင်ရမည်။

Verse 8

ततस्तु साधकश्रेष्टः स्तंभयेच्छंखमुद्रया । आग्नेयादिषु कोणेषु हृदाद्यंगचतुष्टयम् ॥ ८ ॥

ထို့နောက် အထူးမြတ်သော साधक သည် သင်္ခ (Śaṅkha) မုဒြာဖြင့် အဂ္နేయ (အရှေ့တောင်) မှစ၍ ထောင့်များတွင် ဟృဒ (နှလုံး) စသော အင်္ဂမန်တရား လေးပါးကို တည်ငြိမ်အောင် ချုပ်တည်းရမည်။

Verse 9

नेत्रं मध्ये दिक्षु चास्रं त्रिकोणे पूजयेत्ततः । मूलखंडत्रयेनाथाधारशक्तिं तु मध्यगाम् ॥ ९ ॥

ထို့နောက် အလယ်၌ «နေတရ» (netra—မျက်စိ) ကို ပူဇော်၍၊ ဒిశများတွင် တြိကောဏနှင့် «အஸ္တရ» (astra—မန်တရားလက်နက်) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် မူလမန်တရား၏ အပိုင်းသုံးပိုင်းဖြင့် အလယ်၌ တည်သော «အာဓာရ-ရှက္တိ» (Ādhāra-Śakti—ထောက်တိုင်စွမ်းအား) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 10

एवं संपूज्य विधिवदस्रंसंक्षालितं हृदा । प्रतिष्टाप्य त्रिपदिकां पूजयेन्मनुनामुना ॥ १० ॥

ဤသို့ နည်းလမ်းအတိုင်း ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ပြီး၊ နှလုံးသားမှ ဘက္တိဖြင့် အညစ်အကြေးကို သန့်စင်ကာ၊ ထို့နောက် တြိပဒိကာ (Tripadikā) ကို တည်ထောင်၍ ဤမန်တရားဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 11

मं वह्निमण्डला येति ततो देशकलात्मने । अमुकार्ध्येति पात्रांते सनापहृदयोंऽतिमे ॥ ११ ॥

«မံ» (maṃ) မန်တရားကို ရွတ်ဆို၍ မီးမဏ္ဍလအတွင်းသို့ ညွှန်ပို့ရမည်။ ထို့နောက် နေရာနှင့် အချိန်၏ အဓိပတိတတ္တဝါသို့ (ပူဇော်) ဆက်ကပ်ရမည်။ ပാത്ര၏ အဆုံးတွင် «အမုက-အဃ္ယ» (ဤအဃ္ယသည် … အတွက်) ဟု ဆိုကာ၊ ရေချိုးသန့်စင်ထားသော စိတ်ဖြင့် နောက်ဆုံး ပူဇော်အပ်နှံရမည်။

Verse 12

चतुर्विंशतिवर्णोऽयमाधारस्यार्चने मनुः । स्वमंत्रक्षालितं शरंवं संस्याप्याय समर्चयेत् ॥ १२ ॥

ဤသည်မှာ အာဓာရ (သန့်ရှင်းသော အထောက်အကူ) ကို ပူဇော်ရန် စာလုံး ၂၄ လုံးပါ မန္တရ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ မန္တရဖြင့် ရှရာဝ (ပန်းကန်) ကို သန့်စင်ပြီး နေရာချကာ ထိုပန်းကန်ဖြင့် အာဓာရကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 13

तारः कार्म्ममहांस्ते तु ततो जलचराय च । वर्म फट् हृदयं पांचजन्याय हृदयं मनेः ॥ १३ ॥

ထို့နောက် ကုရ္မ မဟာ (တော်မြတ်သော လိပ်အဝတား) အတွက် ဘီဇာ “တားရ” ကို ထည့်သုံး၍၊ ထို့နောက် ရေတွင်းနေသော ဇလစာရ (ရေသတ္တဝါ) အတွက်လည်း ထည့်သုံးရမည်။ ထို့ပြင် ကာကွယ်မန်တရ “ဝර්မ” နှင့် လက်နက်သံ “ဖတ်” ကို သုံး၍၊ ပာဉ္စဇန్య (သိဒ္ဓိသံခ) အတွက် ဟృဒယ-ညာသ နှင့် စိတ်၏အရှင် (မဏိ/မနသ္ပတိ) အတွက် ဟృဒယ-ညာသ ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 14

तत्रार्कमण्डलायेति द्वादशांते कलारमने । अमुकार्ध्येति पात्रांते नमोंतस्त्र्यक्षिवर्णवान् ॥ १४ ॥

ထိုနေရာ၌ ဆယ့်နှစ် (ယူနစ်/စာလုံး) ပြည့်စုံသည့်အခါ “တတြာရ္ကမဏ္ဍလာယ” ဟု ဆိုပြီး၊ ထို့နောက် “ကလာရမနေ” ဟု ဆိုရမည်။ အရ္ဃျ ပാത്ര (ပူဇော်အိုး) ၏ အဆုံးတွင် “အမုကာရ္ဓျေ” ဟု ဆိုကာ “နမို” ဖြင့် အဆုံးသတ်ရမည်၊ ထိုမန္တရသည် တြျက္စိ (သုံးမျက်စိ) ပုံစံ/အရောင်သဘောရှိသည်။

Verse 15

सम्पूज्य तेन तत्रार्चेद्द्वादशार्ककलाः क्रमात् । ततः शुद्धजलैर्मूलं विलोममातृकां पठन् ॥ १५ ॥

ထိုအရာဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ထိုနေရာ၌ နေ၏ ကလာ ၁၂ ပါးကို အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် သန့်စင်ရေကို သုံး၍ မူလ (မန္တရ/ကိစ္စ) ကို ဆောင်ရွက်ကာ မာတೃကာ (အက္ခရာ-မန္တရ) ကို ပြန်လှန်အစဉ်ဖြင့် ရွတ်ဖတ်ရမည်။

Verse 16

शङ्खमापूरयेत्तस्मिन्पूजयेन्मनुनामुना । ॐ सोममण्डलायेति षोडशांते कलात्मने ॥ १६ ॥

သံခကို (သန့်ရှင်းရေဖြင့်) ဖြည့်ပြီး၊ ဤမန္တရဖြင့် ပူဇော်ရမည်— “အိုမ်၊ သောမမဏ္ဍလာယ နမဟ်၊ ဆယ့်ခြောက်ကလာ၏ အတ္တမဖြစ်သော အရှင်ထံ” ဟူ၍။

Verse 17

अमुकार्ध्यामृतायेति हृन्मनुश्चार्ध्यपूजने । तत्र षोडशसंख्याका यजेञ्चंद्रमसः कलाः ॥ १७ ॥

အရဃျ (arghya) ပူဇာတွင် «amukārghyāmṛtāya» ဟူ၍အစပြုသော နှလုံးမန်တရ (hṛnmanu) ကို အသုံးပြုရမည်။ ထိုနေရာ၌ လ၏ ကလာ (kalā) ဆယ့်ခြောက်ပါးကို ပူဇာပြုရမည်။

Verse 18

ततस्तु तीर्थान्यावाह्य गङ्गे चेत्यादिपूर्ववत् । गोमुद्रयामृतीकृत्याच्छादयेन्मत्स्ममुद्रया ॥ १८ ॥

ထို့နောက် ယခင်ညွှန်ကြားသကဲ့သို့ «အို ဂင်္ဂါ…» စသော မန်တရဖြင့် တီရ္ထဒေဝတားတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ရမည်။ Go-mudrā ကိုဖွဲ့၍ အမృతဖြစ်အောင် သန့်စင်ကာ၊ ထို့နောက် Matsya-mudrā ဖြင့် ဖုံးအုပ်၍ တံဆိပ်ခတ်ရမည်။

Verse 19

कवचेनावगुंठ्याथ रक्षेदस्त्रेण तत्पुनः । चिंतयित्वेष्टदेवं च ततो मुद्राः प्रदर्शयेत् ॥ १९ ॥

ထို့နောက် ကဝစ (kavaca) ဖြင့် ဖုံးကာကွယ်ပြီး၊ အစတြ (astra) မန်တရဖြင့် ထပ်မံကာကွယ်ရမည်။ ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်သော အိಷ್ಟဒေဝ (iṣṭa-deva) ကို စိတ်တွင် တရားထိုင်စဉ်းစားပြီးနောက် မုဒြာများကို ပြသရမည်။

Verse 20

शङ्खमौशलचकाख्याः परमीकरणं ततः । महामुद्रां योनिमुद्रां दर्शयेत्क्रमतः सुधीः ॥ २० ॥

ထို့နောက် ပညာရှိသည် အစဉ်လိုက် Śaṅkha, Mauśala, Cakā ဟုခေါ်သော မုဒြာများကို ပြသရမည်။ ထို့နောက် Paramīkaraṇa ဟူသော အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ပြီး၊ အစဉ်လိုက် Mahā-mudrā နှင့် Yoni-mudrā ကိုလည်း ပြသရမည်။

Verse 21

गारुडी गालिनी चैव मुख्ये मुद्रे प्रकीर्तिते । गन्धपुष्पादिभिस्तत्र पूजयेद्देवतां स्मरन् ॥ २१ ॥

အဓိက မုဒြာ နှစ်ပါးကို Gāruḍī နှင့် Gālinī ဟု ကြေညာထားသည်။ ထိုနေရာ၌ ဒေဝတাকে သတိရလျက် စန္ဒနံ့သာ၊ ပန်းနှင့် အခြားပူဇာပစ္စည်းများဖြင့် ပူဇာပြုရမည်။

Verse 22

अष्टकृत्वो जपेन्मूलं प्रणवं चाष्टधा तथा । शंखाद्दक्षिणदिग्भागे प्रोक्षणीपात्रमादिशेत् ॥ २२ ॥

မူလမန္တရကို အကြိမ် ၈ ကြိမ် ဂျပ်ရွတ်၍၊ ထို့အတူ ပ္ရဏဝ «အိုမ်» ကိုလည်း အကြိမ် ၈ ကြိမ် ဂျပ်ရွတ်ရမည်။ ထို့နောက် သင်္ခ၏ တောင်ဘက်တွင် သန့်စင်ပက်ဖျန်းရန် ပရိုက္ရှဏီပാത്ര (prokṣaṇī-pātra) ကို ထားရမည်။

Verse 23

प्रोक्षण्यां तज्जलं किंचित्कृत्वात्मानं त्रिधा ततः । आत्मतत्त्वात्मने हृञ्च विद्यातत्त्वात्मने नमः ॥ २३ ॥

ပရိုက္ရှဏီပാത്രထဲသို့ ထိုရေကို အနည်းငယ် ထည့်ပြီးနောက် ကိုယ်တိုင်ကို သုံးကြိမ် နျာသ (nyāsa) ဖြင့် သန့်စင်အပ်နှံရမည်။ (ရွတ်ဆိုရန်) «အတ္မတတ္တဝါကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူသော အရှင်အား နမော; ဝိဒ္ယာတတ္တဝါကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူသော အရှင်အား နမော»။

Verse 24

शिवतत्त्वात्मने हृञ्च इत्येतैर्मनुभिस्त्रिभिः । प्रोक्षेत्पुष्पाक्षतैश्चापि मण्डलं विधिवत्सुधीः ॥ २४ ॥

«ရှိဝတတ္တဝါကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူသော အရှင်အား… ဟြိဉ္» ဟူသော မန္တရများ အပါအဝင် မန္တရ သုံးပုဒ်ဖြင့်၊ ပညာရှိသော साधक သည် ပန်းနှင့် အက္ခတ (မကွဲသေးသော ဆန်စေ့) တို့ဖြင့် မဏ္ဍလကို စည်းကမ်းတကျ ပရိုက္ရှ (ပက်ဖျန်းသန့်စင်) ရမည်။

Verse 25

अथवा मूलगायत्र्या पूजाद्रव्याणि प्रोक्षयेत् । पाद्यार्ध्याचमनूयार्थं मधुपर्कार्थमप्युत ॥ २५ ॥

သို့မဟုတ် မူလဂါယတြီကို ရွတ်ဆို၍ ပူဇာပစ္စည်းများကို ပရိုက္ရှ (ပက်ဖျန်းသန့်စင်) လုပ်ရမည်။ ဤသည်မှာ ပာဒျ (ခြေသန့်ရေ), အရ္ဃျ (ဂုဏ်ပြုရေ), အာစမနီယ (သောက်သုံးရေ) နှင့် မဓုပရ္က (madhuparka) အလှူအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 26

पात्राण्याधारयुक्तानि स्थापयेद्विधिना पुरः । पाद्यं श्यामाकदूर्वाब्जविष्णुक्रांतजलैः स्मृतम् ॥ २६ ॥

စည်းကမ်းအတိုင်း အခြေခံ (အာဓာရ) ပါသော ပാത്രများကို ရှေ့တွင် တင်ထားရမည်။ ပာဒျ (ခြေလျှော်ရေ) ဟူသည်မှာ ရှျာမာက စပါးစေ့၊ ဒူර්ဝာ မြက်၊ ကြာပန်းနှင့် ဝိෂ္ဏု-ကရန္တာ (viṣṇu-krāntā) တို့ဖြင့် စိမ့်ဝင်ထားသော ရေဟု ဆိုထားသည်။

Verse 27

अर्ध्यं पुष्पाक्षतयवैः कुशाग्रतिलसर्षपैः । गंधदूर्वादलैः प्रोक्तं ततश्चाचमनीयकम् ॥ २७ ॥

အရ္ဃျ (ဂုဏ်ပြုရေကမ်းလှမ်းခြင်း) ကို ပန်းများ၊ အက္ခတ (မကွဲသော ဆန်)၊ ယဝ (မုယော)၊ ကုရှမြက်အဖျား၊ နှမ်းနှင့် မတ်စတာတို့နှင့်၊ အနံ့သာနှင့် ဒူರ್ವာမြက်ရွက်များပါစေ၍ သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့နောက် အာစမန (သန့်စင်ရေကို စုပ်သောက်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 28

जातीफलं च कंकोलं लवंगं च जलान्वितम् । क्षौद्राज्यदधिसंमिश्रं मधुपर्कसमीरितम् ॥ २८ ॥

ဇာတီဖလ (နတ်မက်)၊ ကံကိုလ (ကျူဘက်) နှင့် လဝင်္ဂ (ကလိုဗ်) ကို ရေနှင့်စိုစွတ်စေပြီး၊ ပျားရည်၊ ဂျီ (ghee) နှင့် ဒဟိ (ယိုဂတ်/နို့ချဉ်) တို့နှင့် ရောစပ်ထားသည်ကို မဓုပရ္က (madhuparka) အဖြစ် ကြေညာထားသည်။

Verse 29

एकस्मिन्नथवा पात्रे पाद्यादीनि प्रकल्पयेत् । शंकरार्कार्चने शंखमयेनैव प्रशस्यते ॥ २९ ॥

ပာဒျ (ခြေသုတ်ရေ) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို တစ်ပုံးတည်းတွင်ဖြစ်စေ၊ သီးသန့်ပုံးများတွင်ဖြစ်စေ စီစဉ်နိုင်သည်။ သို့ရာတွင် သင်္ကရ (ရှီဝ) နှင့် အရ္က (နေမင်း) ကို အာရ္စနာပြုရာ၌ သံခွံဖြင့်လုပ်သော ပုံးကို အထူးချီးမွမ်းထားသည်။

Verse 30

श्वेताकृष्णारुणापीताश्यामारक्तासितासिताः । रक्तांबराभयकराध्येयास्स्पुः पीठशक्तयः ॥ ३० ॥

ပီဋ္ဌ-ရှက္တိများကို အဖြူ၊ အမည်း၊ အရုဏ (နီညို)၊ အဝါ၊ အပြာမဲ၊ အနီ နှင့် အလွန်မဲသော အရောင်မျိုးစုံဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ အဘယမုဒြာ (ကြောက်မက်မှုကင်းစေသော လက်ဟန်) ကို ပြသကာ သမาธိ၌ အာရုံပြုစဉ်းစားရမည်။

Verse 31

स्वर्णादिलिखिते यंत्रे शालग्रामे मणौ तथा । विधिना स्थापितायां वा प्रतिमायां प्रपूजयेत् ॥ ३१ ॥

ရွှေ (သို့) အခြားသတ္တုများပေါ်တွင် ရေးထိုးထားသော ယန္တရ၊ ရှာလဂြာမ (Śālagrāma) ကျောက်၊ သန့်ရှင်းသော မဏိ (ရတနာ) တို့အပေါ်၌လည်းကောင်း၊ သင့်တော်သော နည်းလမ်းဖြင့် တည်ထောင်ထားသော ပရတိမာ (ရုပ်တု) အပေါ်၌လည်းကောင်း စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ရမည်။

Verse 32

अंगुष्टादिवितस्त्यंतमाना स्वर्णादिधातुभिः । निर्मिता शुभदा गेहे पूजनाय दिने दिने ॥ ३२ ॥

ရွှေနှင့် အခြားသတ္တုများဖြင့် ပြုလုပ်၍ လက်မအရှည်မှ စ၍ ဗိတස්တိ (လက်တစ်ဖက်အကျယ်) အထိ တိုင်းတာထားသော ထိုပုံတော်သည် အိမ်တွင်း၌ မင်္ဂလာကောင်းကျိုးပေးသူ ဖြစ်၍ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပူဇော်ရန် သင့်တော်၏။

Verse 33

वक्रां दग्धां खंडितां च भिन्नमूर्द्धदृशं पुनः । स्पष्टां वाप्यन्त्यजाद्यैश्च प्रतिमां नैव पूजयेत् ॥ ३३ ॥

ကွေ့နေသော၊ မီးလောင်သော၊ ကျိုးပဲ့သော၊ အပိုင်းပိုင်းကွဲသော ပုံတော်ကို မပူဇော်ရ။ ခေါင်း သို့မဟုတ် မျက်စိအမြင် ပျက်စီးနေသော ပုံတော်ကိုလည်း မပူဇော်ရ။ ထို့အပြင် မပြီးပြတ်သေးသော သို့မဟုတ် အပြစ်အနာအဆာတို့ကြောင့် မျက်နှာပျက်နေသော ပုံတော်ကိုလည်း မပူဇော်ရ။

Verse 34

बाणादिलिंगे वाभ्यर्चेत्सर्वलक्षणलक्षिते । मूलेन मूर्तिं संकल्प्य ध्यात्वा देवं यथोदितम् ॥ ३४ ॥

မင်္ဂလာလက္ခဏာ အပြည့်အစုံပါသော ဘာဏ-လိင်္ဂ (သို့) အခြား သန့်ရှင်းသော လိင်္ဂကို ပူဇော်ရမည်။ မူလမန္တရ (root-mantra) ဖြင့် ပုံတော်ကို စိတ်၌ သဘောတရားအဖြစ် တည်ဆောက်ကာ၊ ညွှန်ကြားထားသကဲ့သို့ ထိုဘုရားရှင်ကို ဓ్యာနပြု၍ ထို့နောက် ပူဇော်ကာရမည်။

Verse 35

आवाहा पूजयेतस्यां परिवारगणैः सह । शालग्रामे स्थापितायां नावाहनविसर्जने ॥ ३५ ॥

အဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်ခြင်း) ပြုပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ ဘုရားရှင်ကို သူ၏ ပရိဝါရဂဏ (အဖော်အပါများ) နှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။ သို့သော် ရှာလဂြာမ၌ တည်ထားပြီးသောအခါ အဝါဟနနှင့် ဝိသర్జန (ပြန်လွှတ်ခြင်း) မလိုအပ်။

Verse 36

पुष्पांजलिं समादाय ध्यात्वा मंत्रमुदीरयेत् ॥ ३६ ॥

ပန်းတစ်လက်ခုပ်ကို ကိုင်ယူ၍ ဓ్యာနပြုကာ၊ ထို့နောက် မန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 37

आत्मसंस्थमजं शुद्धं त्वामहं परमेश्वर । अरण्यामिव हव्याशं मूर्तावावाहयाम्यहम् ॥ ३७ ॥

အို အမြင့်ဆုံးပရမేశ్వర၊ အတ္တမ၌တည်၍ မမွေးဖွားသေးသော သန့်ရှင်းတော်မူသော သင်ကို—တောအတွင်း မီးကိုထွန်း၍ ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့—ဤမূর্তি၌ အကျွန်ုပ် ဖိတ်ခေါ်တော်မူ၏။

Verse 38

तवेयं हि महामूर्तिस्तस्यां त्वां सर्वगं प्रभो । भक्तिरेवहसमाकृष्टं दीपवत्स्थापयाम्यहम् ॥ ३८ ॥

ဤမဟာရုပ်တော်သည် အမှန်တကယ် သင်၏ပိုင်ဆိုင်ရာဖြစ်၏။ အရာရာ၌ပျံ့နှံ့တော်မူသော प्रभो၊ ဘက္တိတစ်ခုတည်းက ဆွဲခေါ်လာသော သင်ကို မီးအိမ်ကို နေရာတကျတင်သကဲ့သို့ ဤအတွင်း၌ အကျွန်ုပ် တည်စေ၏။

Verse 39

सर्वांतर्यामिणे देवं सर्वबीजमय शुभम् । रवात्मस्थाय परं शुद्धमासनं कल्पयाव्यहम् ॥ ३९ ॥

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အရာရာ၏ အတွင်းထိန်းချုပ်ရှင် (အန္တర్యာမိ) အဖြစ်တည်သော မင်္ဂလာရှိသည့် ဘုရား၊ အရာအားလုံး၏ မူလမျိုးစေ့ဖြစ်သော၊ နေရောင်အတ္တမ၌ တည်သော အလွန်သန့်ရှင်းသည့် အရှင်အတွက် အမြင့်ဆုံး သန့်စင်သော အာသနကို အကျွန်ုပ် ပြင်ဆင်မည်။

Verse 40

अनन्या तव देवेश मूर्तिशक्तिरियं प्रभो । सांनिध्यं कुरु तस्यां त्वं भक्तानुग्राहकारक ॥ ४० ॥

အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ အို प्रभो—ဤမূર્તိ၏ သက္တိသည် သင်၏ မခွဲမပြတ်သော အင်အားတော်ပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဤအတွင်း၌ နီးကပ်စွာ တည်ရှိတော်မူပါ; သင်သည် ဘက္တများကို ကရုဏာပေးတော်မူသော အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 41

अज्ञानाजुच मत्तत्त्वाद्वैकल्यात्साधनस्य च । यद्यपूर्णं भवेत्कल्पं कतथाप्यभिमुखो भव ॥ ४१ ॥

အဝိဇ္ဇာကြောင့်၊ တတ္တဝါကို မှားယွင်းစွာ ဖမ်းယူခြင်းကြောင့်၊ နှင့် လေ့ကျင့်ရေးကိရိယာများ ချို့ယွင်းခြင်းကြောင့်—အကယ်၍ ပူဇော်ပွဲ သို့မဟုတ် ဝတ္တရားတစ်ရပ် မပြည့်စုံသွားလျှင်ပင်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အတွင်းစိတ်ဖြင့် ဘုရားသို့ မျက်နှာမူပါ။

Verse 42

दृशा पूयूषवर्षिण्या पूरयन्यज्ञविष्टरे । मूर्तौ वा यज्ञसंपूर्त्यै स्थितो भव महेश्वर ॥ ४२ ॥

အမృతရည်မိုးရွာသကဲ့သို့သော မျက်မြင်တော်ဖြင့် ယဇ္ဉာ၏အဝန်းအဝိုင်းကို ပြည့်စုံစေပါ၊ မဟေရှ္ဝရာ၊ ယဇ္ဉာပြည့်စုံအောင်မြင်စေရန် ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့်ဖြစ်စေ မဖြစ်စေ ထိုနေရာ၌ တည်နေပါ။

Verse 43

अभक्तवाङ्मनश्चक्षुः श्रोत्रदूरायितद्युते । स्वतेजः पंजरेणाशु वेष्टितो भव सर्वतः ॥ ४३ ॥

အရောင်တောက်ပသောအရှင်၊ ဘက္တိမရှိသူတို့၏ စကား၊ စိတ်နှင့် မျက်စိတို့ကို အင်အားမဲ့စေ၍၊ နားကြားခြင်းကိုလည်း ဝေးကွာစေပါ။ ထို့နောက် မိမိ၏တေဇောအလင်းရောင်ဖြင့် ဖန်တီးသော ကာကွယ်ရေးအကာအရံကို အလျင်အမြန် အရပ်ရပ်မှ ဝန်းရံတော်မူပါ။

Verse 44

यस्य दर्शनामिच्छंति देवाः स्वाभीष्टसिद्धये । तस्मै ते परमेशाय स्वागतं स्वागतं च मे ॥ ४४ ॥

မိမိတို့လိုလားသည့် အောင်မြင်မှုရရန် တောင့်တနေကြသော ဒေဝတော်များပင် တွေ့မြင်လိုကြသည့် ထိုအမြင့်ဆုံးအရှင်ထံသို့—အရှင်တော်ထံသို့—ကျွန်ုပ်က “ကြိုဆိုပါ၏၊ ကြိုဆိုပါ၏” ဟု ပူဇော်ကြိုဆိုပါသည်။

Verse 45

कृतार्थोऽनुगृहीतोऽस्मि सफलं जीवितं मम । आगतो देवदेवेशः सुखागतमिदं पुनः ॥ ४५ ॥

ကျွန်ုပ်သည် ရည်မှန်းချက်ပြည့်စုံပြီ၊ အရှင်၏ကရုဏာကို ခံယူရပြီ၊ ကျွန်ုပ်၏ဘဝသည် အကျိုးရှိသွားပြီ။ ဒေဝတို့၏ဒေဝရှင်တော် ရောက်လာပြီ—ကြိုဆိုပါ၏၊ ထပ်မံကြိုဆိုပါ၏!

Verse 46

यद्भक्तिलेप्तसंपर्कात्परमानंदसंभवः । तस्मै मे परणाब्जाय पाद्यं शुद्धाय कल्प्यते ॥ ४६ ॥

ဘက္တိဖြင့် လိမ်းကျံထားသကဲ့သို့သော ထိတွေ့မှုမှ အမြင့်ဆုံးအာနန္ဒ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ သန့်ရှင်းသော ကြာပန်းခြေတော်ရှိ အမြင့်ဆုံးအရှင်အတွက် ခြေသုတ်ရေ (ပာဒျ) ကို သန့်စင်စွာ ပြင်ဆင်ပူဇော်ပါသည်။

Verse 47

वेदानामपि वेदाय देवानां देवतात्मने । आचामं कल्पयामीश शुद्धानां शुद्धिहेतवे ॥ ४७ ॥

အို အရှင်၊ ဝေဒတို့၏ ဝေဒဖြစ်တော်မူ၍ ဒေဝတို့၏ အတွင်းကိန်းဝင် ဒေဝတात्मဖြစ်တော်မူသောအရှင်၊ သန့်ရှင်းပြီးသားတို့၏ သန့်စင်ခြင်းအကြောင်းအတွက် ယခု အာစမနကို ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်ပါ၏။

Verse 48

तापत्रयहर दिव्यं परमानन्दलक्षणम् । तापत्रयविनिर्मुक्त्यै तवार्घ्यं कल्पयाम्यहम् ॥ ४८ ॥

အို ဒိဗ္ဗသတ္တဝါ၊ သုံးမျိုးသောဒုက္ခကို ဖယ်ရှားတော်မူ၍ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ လက္ခဏာဖြစ်တော်မူသောအရှင်၊ သုံးမျိုးသောပူပန်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် သင့်အတွက် အရ္ဃျ ပူဇော်ပွဲကို ကျွန်ုပ် စီစဉ်ပါ၏။

Verse 49

सर्वकालुष्यहीनाय परिपूर्णसुखात्मने । मधुपर्कमिदं देव कल्पयामि प्रसीद मे ॥ ४९ ॥

အို ဒေဝ၊ အညစ်အကြေးအားလုံးကင်းစင်၍ ပြည့်ဝသော သုခ၏ အတ္တဖြစ်တော်မူသောအရှင်၊ ဤ မဓုပရ္ကကို ကျွန်ုပ် စီစဉ်၍ ပူဇော်ပါ၏—ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြုတော်မူပါ။

Verse 50

अवच्छिष्टोऽप्यशुचिर्वापि यस्य स्मरणमात्रतः । शुद्धिमाप्नोति तस्मै ते पुनराचमनीयकम् ॥ ५० ॥

အစာအကျန်ရှိနေသော်လည်းကောင်း၊ အညစ်အကြေးရှိနေသော်လည်းကောင်း၊ ထိုအရှင်ကို သတိရခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သန့်ရှင်းမှုကို ရရှိ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုအတွက် အာစမနကို ထပ်မံ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 51

स्नेहं गृहाण स्नेहेन लोकनाथ महाशय । सर्वलोकेषु शुद्धात्मन्ददामि स्नेहमुत्तमम् ॥ ५१ ॥

အို လောကနာထ၊ မဟာသယအရှင်၊ ချစ်ခင်မှုကို ချစ်ခင်မှုဖြင့် လက်ခံတော်မူပါ။ အို သန့်ရှင်းသောအတ္တရှိတော်မူသောအရှင်၊ လောကအားလုံးတွင် ကျွန်ုပ်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပရೇမကို သင့်အား ပူဇော်ပါ၏။

Verse 52

परमानंदबोधाब्धिनिमग्ननिजमूर्तये । सांगोपांगमिदं स्नानं कल्पयाम्यहमीश ते । सहस्रं वा शतं वापि यथाशक्त्यादरेण च ॥ ५२ ॥

အို အရှင်၊ အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒနှင့် နိုးကြားသိမြင်မှု၏ သမုဒ္ဒရာ၌ မိမိရုပ်သဏ္ဍာန်တော် မြုပ်နှံနေတော်မူသောဘုရား—အင်္ဂပစ္စည်းအပြည့်အစုံနှင့်တကွ ဤရေချိုးပူဇော်မှုကို သင့်အတွက် ငါ စီစဉ်ပူဇော်ပါ၏။ အင်အားရှိသမျှအတိုင်း၊ တစ်ထောင်ကြိမ်ဖြစ်စေ တစ်ရာကြိမ်ဖြစ်စေ၊ ရိုသေသတိဖြင့် ပြုလုပ်ပါ၏။

Verse 53

गन्धपुष्पादिकैरीश मनुनां चाभिषिंचेत् ॥ ५३ ॥

အို အရှင်၊ မွှေးရနံ့၊ ပန်းနှင့် အခြားအရာတို့ဖြင့် မနုတို့ကိုလည်း အဘိသေက (ရေချိုးသန့်စင်ပူဇော်) ပြုလုပ်သင့်ပါသည်။

Verse 54

मायाचि त्रपटच्छन्ननिजगुह्योरुतेजसे । निरावरणविज्ञान वासस्ते कल्पयाम्यहम् ॥ ५४ ॥

သုံးထပ်သော မာယာအဖုံးနှင့် မိမိလျှို့ဝှက်အင်္ဂါကို ဖုံးကွယ်သည့် အရှက်တရားကြောင့် တန်ခိုးရောင်ခြည်တော် ဖုံးလွှမ်းနေတော်မူသော သင့်အတွက်—အတားအဆီးမရှိသော ဉာဏ်ပညာ၏ ဝတ်ရုံကို ငါ ပုံဖော်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 55

यमाश्रित्य म हामाया जगत्संमोहिनी सदा । तस्मै ते परमेशाय कल्पयाम्युत्तरीयकम् ॥ ५५ ॥

ယမကို အားကိုး၍ ကမ္ဘာကို အမြဲတမ်း မောဟစေသော မဟာမာယာသည် လှုပ်ရှားနေ၏။ ထို့ကြောင့် အမြင့်ဆုံးအရှင် ပရမေရှာအတွက် သင့်အား ဤအပေါ်ဝတ် (ဥတ္တရီယ) ကို ငါ ပြင်ဆင်ပူဇော်ပါ၏။

Verse 56

रक्तं शक्त्यर्कविघ्नेषु पीतंविष्णौ सितं शिवे । तैलादिदूषितं जीर्णं सच्छिद्रं मलिनं त्यजेत् ॥ ५६ ॥

အနီရောင်ကို သက္တိ၊ နေရောင်ဘုရားနှင့် အတားအဆီးဖယ်ရှားရေးအတွက် သတ်မှတ်ထားသည်။ အဝါရောင်သည် ဗိဿနုအတွက်၊ အဖြူရောင်သည် ရှိဝအတွက် ဖြစ်သည်။ ဆီစသည်တို့ကြောင့် အညစ်အကြေးတင်နေသော၊ ဟောင်းနွမ်းသော၊ အပေါက်ပါသော၊ မသန့်သော အရာကို စွန့်ပစ်ရမည်။

Verse 57

यस्य शक्तित्रयेणदं संप्रीतमखिलं जगत् । यज्ञसूत्राय तस्मै ते यज्ञसूत्रं प्रकल्पये ॥ ५७ ॥

သုံးပါးသော သတ္တိတော်ဖြင့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ထိန်းသိမ်း၍ ပျော်ရွှင်စေတော်မူသော အရှင်—ယဇ္ဉသုတ်တော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူသော ထိုဘုရားသခင်အား—သင့်ထံ ယဇ္ဉသုတ် (ယဇ္ဉောပဝီတ) ကို ဓမ္မပူဇာဖြင့် ပေးအပ်၍ ဝတ်ဆင်စေပါ၏။

Verse 58

स्वभावसुन्दरांगाय नानाशक्त्याश्रयाय ते । भूषणानि विचित्राणि कल्पयाम्यमरार्चित ॥ ५८ ॥

သဘာဝအလှတရားဖြင့် အင်္ဂါအဝယဝများ လှပတော်မူ၍ အမျိုးမျိုးသော သတ္တိတော်တို့၏ အာရုံခံရာဖြစ်တော်မူသော—နတ်တို့က ပူဇော်အာရုံပြုသော အရှင်—သင့်အတွက် အံ့ဩဖွယ် အလှဆင်တန်ဆာများကို ငါ ပြုလုပ်ပေးပါ၏။

Verse 59

परमानन्दसौरभ्यपरिपूर्णदिगंतरम् । गृहाण परम गंध कृपया परमेश्वर ॥ ५९ ॥

အို ပရမေရှ္ဝရ၊ သင်၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် ဤအမြင့်မြတ်သော အနံ့သာကို လက်ခံတော်မူပါ—အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒ၏ အနံ့ရနံ့ကဲ့သို့ အရပ်ဒေသအနှံ့ ပြည့်နှက်သွားပါ၏။

Verse 60

तुरीयवनसंभूतं नानागुणमनोहरम् । अमंदसौरभपुष्पं गृह्यतामिदमुत्तमम् । जपाक्षतार्कधत्तूरान्विष्णौ नैवार्पयेत्क्वचित् ॥ ६० ॥

တူရိယတောမှ ပေါက်ဖွား၍ အရည်အသွေးမျိုးစုံကြောင့် စိတ်ကို ဆွဲဆောင်ကာ အနံ့သာမပြတ် ထွက်ပေါ်သော ဤအထူးကောင်းမွန်သည့် ပန်းကို လက်ခံတော်မူပါစေ။ သို့သော် ဂျပါပန်း (hibiscus)၊ အက္ခတ (မကွဲသော ဆန်)၊ အာရ္က (arka) နှင့် ဓတ္တူရာ (dhattūra) တို့ကို ဗိṣ္ဏုထံ မည်သည့်အခါမျှ မပူဇော်ရ။

Verse 61

केतकीं कुटजं कुंदं बंधूकं केसरं जपाम् । मालतीपुष्पक चैव नार्पयेत्तु महेश्वरे ॥ ६१ ॥

ကေတကီပန်း၊ ကုဋဇ၊ ကုန္ဒ၊ ဘန္ဓူက၊ ကေသရ၊ ဂျပါနှင့် မာလတီပန်းတို့ကို မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) ထံ မပူဇော်သင့်ပါ။

Verse 62

मातुलिंगं च तगरं रवौ नैवार्पयेत्क्वचित् । शक्तौ दूर्वार्कमंदारान् गणेशे तुलसीं त्यजेत् ॥ ६२ ॥

နေမင်းအား မာတုလိင်္ဂ (citron) နှင့် တဂရ (မွှေးပန်း) ကို မည်သည့်အခါမျှ မပူဇော်ရ။ သက္တိ (Śakti) အတွက် ဒူర్వာ မြက်၊ အရ္က (arka) နှင့် မန္ဒာရ (mandāra) ပန်းတို့ကို ပူဇော်ရမည်။ ဂဏေရှ ပူဇော်ရာတွင် တုလစီ (tulasī) ကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 63

सरोजिनीदमनकौ तथा मरुबकः कुशः । विष्णुक्रांता नागवल्ली दूर्वापामार्गदाडिमौ ॥ ६३ ॥

ထို့အပြင် စရောဇိနီ နှင့် ဒမနက၊ ထို့တူ မရုဗက နှင့် ကုရှ မြက်တို့လည်း ပါဝင်သည်။ ထို့ပြင် ဝိෂ္ဏုကရန္တာ၊ နာဂဝလ္လီ၊ ဒူर्वာ မြက်၊ အပာမာရ္ဂ နှင့် သလဲသီးပင် (pomegranate) တို့လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 64

धात्री मुनियुतानां च पत्रैर्देवार्चनं चरेत् । कदली बदरी धात्री तिंतिणी बीजपूरकम् ॥ ६४ ॥

ဓာတြီ နှင့် မုနိတို့နှင့် ဆက်နွယ်သော အပင်များ၏ အရွက်များဖြင့် ဒေဝတားများကို ပူဇော်ရမည်။ သင့်လျော်သော အရွက်များမှာ ငှက်ပျော၊ ဘဒရီ (jujube)၊ ဓာတြီ (āmalakī)၊ တမာရိန္ဒ် (tamarind) နှင့် ဘီဇပူရက (citron) တို့ဖြစ်သည်။

Verse 65

आम्रदाडिमजंबीरजंबूपनसभूरुहाः । एतेषां तु फलैः कुर्याद्देवतापूजनं बुधः ॥ ६५ ॥

ပညာရှိသူသည် သရက်သီး၊ သလဲသီး၊ ဇမ္ဘီရ/မာတုလိင်္ဂ (citron)၊ ဇမ္ဘူ (jambu)၊ ပိန္နဲသီး (jackfruit) နှင့် အခြား အသီးပင်များ၏ အသီးများဖြင့် ဒေဝတားပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 66

शुष्कैस्तु नार्चयेद्देवं पत्रैः पुष्पैः फलैरपि ॥ ६६ ॥

သို့ရာတွင် ခြောက်သွေ့၍ နွမ်းပါးသော အရာများဖြင့်—အရွက်၊ ပန်း၊ သီးပင်ဖြစ်စေ—ဘုရားသခင်ကို မပူဇော်ရ။

Verse 67

धात्री खदिरबित्वानां तमालस्य दलानि च । छिन्नभिन्नान्यपि मुने न दूष्याणि जगुर्बुधाः ॥ ६७ ॥

အို မုနိ၊ ပညာရှိတို့က ကြေညာကြသည်မှာ ဓာတ်ရီ၊ ခဒိရ၊ ဘိတွာနာတို့၏ အသီးများနှင့် တမာလာ၏ အရွက်များသည် ဖြတ်တောက်ကွဲပြားသော်လည်း မသန့်မရှင်း သို့မဟုတ် ချို့ယွင်းဟု မယူဆရဟု ဆိုကြ၏။

Verse 68

पद्ममामलकं तिष्टेच्छुद्धं चैव दिनत्रयम् । सर्वदा तुलसी शुद्धा बिल्वपत्राणि वै तथा ॥ ६८ ॥

ပဒ္မပန်းနှင့် အာမလက (အိန္ဒိယ ဂူးစ်ဘယ်ရီ) သည် သုံးရက်တိုင်တိုင် အကျင့်ပူဇော်ရေးအရ သန့်ရှင်းနေ၏။ တုလစီသည် အမြဲသန့်ရှင်းပြီး ဘိလွာရွက်များလည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 69

पलाशकाशकुसुमैस्तमालतुलसीदलैः । छात्रीदलैश्च दूर्वाभिर्नार्चयेज्जगदंबिकाम् ॥ ६९ ॥

ပလာရှာနှင့် ကာရှာပန်းများဖြင့်လည်းကောင်း၊ တမာလာနှင့် တုလစီရွက်များဖြင့်လည်းကောင်း၊ ချာတရီရွက်များဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဒူရ္ဝာမြက်ဖြင့်လည်းကောင်း—ဇဂဒမ္ဘိကာ (ကမ္ဘာမိခင်) ကို မပူဇော်သင့်။

Verse 70

नार्पयेत्कुसुमं पत्रं फलं देवे ह्यधोमुखम् । पुष्पपत्रादिकं विप्र यथोत्पन्नं तथार्पयेत् ॥ ७० ॥

ပန်း၊ ရွက်၊ အသီးတို့ကို ဘုရားသခင်ထံ မျက်နှာအောက်လှန်ထား၍ မအပ်နှံရ။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ပန်းရွက်စသည်တို့ကို သဘာဝအတိုင်း ပေါက်ဖွားနေသကဲ့သို့ ထိုအတိုင်းပင် အပ်နှံရ၏။

Verse 71

वनस्पतिरसं दिव्यं गंधाढ्यं सुमनोहरम् । आघ्रेयं देवदेवेश धूपं भक्त्या गृहाम मे ॥ ७१ ॥

အို ဘုရားတို့၏ ဘုရားရှင်၊ သစ်တောအပင်တို့၏ အနှစ်သာရမှ ထွက်ပေါ်လာ၍ အနံ့သာပြည့်ဝကာ စိတ်ကို အလွန်ပျော်ရွှင်စေသော ဤသန့်ရှင်းမြတ်သော ဓూపကို ကျွန်ုပ်၏ ဘက္တိဖြင့် လက်ခံ၍ ရှူမွှေးတော်မူပါ။

Verse 72

सुप्रकाशं महादीपं सर्वदा तिमिरापहम् । घृतवर्तिसमायुक्तं गृहाण मम सत्कृतम् ॥ ७२ ॥

အမြဲတမ်းအမှောင်ကိုဖယ်ရှားပေးသော အလင်းတောက်ပသည့် မဟာမီးအိမ်ကို ဂီ (ghee) စိမ့်ဝတ်တံနှင့်တကွ၊ ကျွန်ုပ်၏ဂုဏ်ပြုဘုရားပူဇော်အဖြစ် သခင်ဘုရား လက်ခံတော်မူပါ။

Verse 73

अन्नं चतुर्विधं स्वादु रसैः षड्भिः समन्वितम् । भक्त्या गृहाण मे देव नैवेद्यंतुष्टिदंसदा ॥ ७३ ॥

အရသာခြောက်မျိုးနှင့်ပြည့်စုံသော အချိုအစားအစာ လေးမျိုးကို—အို သခင်ဘုရား—ဘက္တိဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ နိုင်ဝေဒျ (naivedya) အဖြစ် လက်ခံတော်မူပါ; ဤပူဇော်စာသည် အမြဲတမ်း စိတ်ကျေနပ်မှုကို ပေးစေပါစေ။

Verse 74

नागवल्लीदलं श्रेष्टं पूगखदिरचूर्णयुक् । कर्पूरादिसुगंधाढ्यं यद्दत्तं तद्गृहाण मे ॥ ७४ ॥

အာရေကာသီးနှင့် ခဒိရ (catechu) အမှုန့်ဖြင့်ပြင်ဆင်ထားပြီး ကမ္ဖော်နှင့် အခြားအနံ့သာများဖြင့် မွှေးကြိုင်လှသော အကောင်းဆုံး နာဂဝလ္လီ (betel) ရွက်ကို—ကျွန်ုပ်ပေးအပ်သော ပူဇော်အဖြစ်—သခင်ဘုရား လက်ခံတော်မူပါ။

Verse 75

दद्यात्पुष्पाञ्जलिं पश्चात्कुर्यादावरणार्चनम् ॥ ७५ ॥

ထို့နောက် ပန်းတစ်လက်ဆုပ်ကို ပူဇော်တင်ရမည်; ထို့နောက် အာဝရဏ-အာရ္စန (āvaraṇa-arcana) ဟူသော ပတ်ဝန်းကျင်ဒေဝတာများကို ပူဇော်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 76

यदाशाभिमुखो भूत्वा पूजनं तु समाचरेत् । सैव प्राची तु विज्ञेया ततोऽन्या विदिशो दश ॥ ७६ ॥

ပူဇော်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်ရာတွင် မည်သည့်ဦးတည်ရာကို မျက်နှာမူနေသနည်း၊ ထိုဦးတည်ရာကိုပင် အရှေ့ (ပရာချီ) ဟု သိမှတ်ရမည်; ထိုမှတစ်ဆင့် အခြား အလယ်ဦးတည်ရာ ဆယ်မျိုးကို သတ်မှတ်ရသည်။

Verse 77

केशरेष्वग्निकोणादि हृदयादीनि पूजयेत् । नेत्रमग्रे दिक्षु चास्त्रं अंगमंत्रैर्यथाक्रमम् ॥ ७७ ॥

ကြာပန်းအရွက်ပေါ်၌ အဂ္နိထောင့်မှစ၍ ဒေဝတာတို့ကို ပူဇော်ရမည်။ နှလုံးမန်တရမှစသော အင်္ဂမန်တရခြောက်ပါးကို အစဉ်လိုက် ပူဇော်၍၊ ရှေ့ဘက်၌ မျက်စိမန်တရကို၊ အရပ်ရပ်၌ အာஸ္တရ (လက်နက်) မန်တရကို အင်္ဂမန်တရတို့နှင့် အစဉ်လိုက် ထားပူဇော်ရမည်။

Verse 78

शुक्लश्वेतसितश्यामकृष्णरक्तार्चिषः क्रमात् । वराभयकरा ध्येयाः स्वस्वदिक्ष्वं गशक्तयः ॥ ७८ ॥

အစဉ်လိုက် သူတို့၏ ရောင်ခြည်သည် အဖြူ၊ အဖြူတောက်ပ၊ အဖြူဖျော့၊ အပြာမဲ၊ အမဲ၊ အနီ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ပေးကမ်းကောင်းချီးနှင့် အကြောက်ကင်း (ဝရ-အဘယ) မုဒြာကို ကိုင်ဆောင်သော အင်္ဂ-သက္တိတို့ကို မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အရပ်များတွင် သမ္မာဓိဖြင့် စိတ်ကူးတော်မူရမည်။

Verse 79

अमुकावरणांते तु देवता इति संवदेत् । सालंकारास्ततः पश्चात्सांगाः सपरिचारिकाः ॥ ७९ ॥

သတ်မှတ်ထားသော အဝါရဏ (ကာရံ/ဖုံးအုပ်) ပူဇော်မှု၏ အဆုံးတွင် “ဤသည်မှာ ဒေဝတာ ဖြစ်သည်” ဟု ဆိုရမည်။ ထို့နောက် အလင်္ကာရများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၍ အင်္ဂများနှင့်အတူ၊ အမှုထမ်းမိန်းကလေးများပါ လိုက်ပါသောအဖြစ် ဒေဝတာကို စိတ်ကူး၍ အာရုံပြုရမည်။

Verse 80

सवाहनाः सायुधाश्च ततः सर्वो पचारकैः । संपूजितास्तर्पिताश्च वरदाः संत्विदं पठेत् ॥ ८० ॥

ထို့နောက် ယာဉ်တင် (ဝါဟန) နှင့် လက်နက်များပါအတူ ဒေဝတာတို့ကို ပူဇော်ပစ္စည်း အစုံအလင်ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထိုသို့ သင့်တော်စွာ ဂုဏ်ပြု၍ တർပဏ (ရေဖြင့် အားဖြည့်ပူဇော်) ဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေပြီးနောက် ကောင်းချီးပေးသူတို့ ကရုဏာတော်ဖြင့် သနားကြပါစေ။ ဤသို့ဟူ၍ ဖတ်ရွတ်ရမည်။

Verse 81

मूलांते च समुञ्चार्य दिवतायै निवेदयेत् । अभीष्टसिद्धिं मे देहि शरणागतवत्सल ॥ ८१ ॥

မူလမန်တရ၏ အဆုံးတွင် ထင်ရှားစွာ ထပ်မံရွတ်ဆိုပြီး ဒေဝတာထံ ဆက်ကပ်ရမည်— “ခိုလှုံလာသူတို့ကို ချစ်ခင်ကာကွယ်တော်မူသော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ အလိုရှိသော အကျိုးတရား ပြည့်စုံခြင်းကို ပေးသနားတော်မူပါ။”

Verse 82

भक्तया समर्पये तुभ्यममुकावरणार्चनम् । इत्युञ्चार्य क्षिपेत्पुष्पाञ्जलिं देवस्य मस्तके ॥ ८२ ॥

“ဘက္တိဖြင့် သင့်ထံသို့ ဤအာဝရဏ (ကာကွယ်ဝန်းရံ) ပူဇော်ခြင်းကို ဆက်ကပ်ပါ၏” ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ ပန်းတစ်လက်မောင်းကို ယဇ်တော်၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် တင်လှူရမည်။

Verse 83

ततस्त्वभ्यर्च्यनीयाः स्युः कल्पोक्ताश्चावृतीः क्रमात् । सायुधांस्तत इंद्राद्यान्स्वस्वदिक्षु प्रपूजयेत् ॥ ८३ ॥

ထို့နောက် ကလ္ပကျမ်းများတွင် ဆိုထားသည့်အတိုင်း အာဝရဏများကို အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြီးလျှင် လက်နက်ကိုင်ထားသော အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ကို မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ဦးတည်ရာများတွင် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 84

इद्रो वह्निर्यमो रक्षो वरुणः पवनो विधुः । ईशानोऽथ विधिश्चैवमधस्तात्पन्न गाधिपः ॥ ८४ ॥

အိန္ဒြာ၊ အဂ္နိ၊ ယမ၊ ရက္ရှ (ဦးတည်ရာများ၏ ကာကွယ်ရှင်)၊ ဝရုဏ၊ ဝါယု နှင့် လမင်း။ ထို့နောက် အီရှာန နှင့် ဗြဟ္မာ (စီမံခန့်ခွဲသူ)။ ထို့အတူ အောက်ဘက်တွင် မြေအောက်ရေများကို အုပ်စိုးသော နဂါဓိပတိ—နဂါတို့၏ အရှင်—ရှိသည်။

Verse 85

ऐरावतस्तथा मेषो महिषः प्रेतस्तिमिर्मृगः । वाजी वृषो हंसकूर्मौ वाहनानि विदुर्बुधाः ॥ ८५ ॥

အဲရာဝတ၊ ထို့အတူ သိုးနှင့် ကျွဲ၊ ပရေတာ၊ တိမိ နှင့် သမင်; ထို့ပြင် မြင်း၊ နွားထီး၊ ဟံသာ နှင့် လိပ်—ဤတို့ကို ပညာရှိတို့က ဒေဝတားတို့၏ ဝါဟန (ယာဉ်) ဟု သိကြသည်။

Verse 86

वज्रं शक्तिं दंडखङ्गौ पाशां कुशगदा अपि । त्रिशूलं पद्मचक्रे च क्रमादिंद्रादिहेतयः ॥ ८६ ॥

ဝဇ္ရ (မိုးကြိုးတံ), သက္တိ (လှံ), ဒဏ္ဍနှင့် ခဋ္ဂ (တုတ်နှင့် ဓား), ပါရှ (ကြိုးချည်), ကုရှ (အင်္ကူရှ) နှင့် ဂဒါ (တုတ်မောင်း); ထို့ပြင် တ్రిశూల, ပဒ္မ နှင့် စက္ကရ—ဤတို့သည် အစဉ်လိုက် အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့၏ လက်နက်များ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 87

समाप्यावरणार्चां तु देवतारार्तिकं चरेत् । शंखतोयं परिक्षिप्योद्वाहुर्नृत्यन् पतेत्क्षितौ ॥ ८७ ॥

အဝရဏ (ပတ်ဝန်းကျင်ဒေဝတာများ) ကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ထို့နောက် ဒေဝတာ၏ အာရတီကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ သင်္ခရေကို အရပ်ရပ်သို့ ဖျန်းပြီးလျှင်၊ ပူဇော်သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ဘက္တိဖြင့် ကခုန်၍ နောက်ဆုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ရမည်။

Verse 88

दंडवञ्चाप्यथोत्थाय प्रार्थयित्वा निजेश्वरम् । दक्षिणे स्थंडिलं कृत्वा तत्र संस्कारमाचरेत् ॥ ८८ ॥

တံတားကဲ့သို့ အပြည့်အဝ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ခြင်း (ဒဏ္ဍဝတ်) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထ၍ မိမိ၏ အရှင်ကို ဆုတောင်းလျှောက်ထားရမည်။ ထို့နောက် ညာဘက်တွင် စတဏ္ဍိလ (အခမ်းအနားမြေပြင်) ကို ပြင်ဆင်ကာ ထိုနေရာ၌ သတ်မှတ်ထားသော သံස්ကာရ (စံနစ်တကျ အခမ်းအနား) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 89

मूलेनेक्षणमस्त्रेण प्रोक्षणं ताडनं पुनः । कुशैस्तद्वर्मणाभ्युक्ष्य पूज्य तत्र न्यसेद्वसुम् ॥ ८९ ॥

မူလမန္တရ (root-mantra) ဖြင့်၊ ‘မြင်ခြင်း’ မန္တရနှင့် ‘လက်နက်’ မန္တရတို့ကို အသုံးပြုကာ သန့်စင်ရန် ရေဖျန်းခြင်း (ပရိုက္ရှဏ) ကို ပြု၍၊ ထို့နောက် အတားအဆီးဖယ်ရှားရန် ထပ်မံ တိုက်ခတ် (တားဒန) ရမည်။ ထို့ပြင် ကုရှာမြက်ဖြင့်၊ ထိုကာကွယ်ရေးမန္တရ (ဝර්မန) အောက်တွင် ထပ်မံ ဖျန်းကာ ပူဇော်ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ဝಸು (အလှူ/ပူဇော်ပစ္စည်း) ကို သင့်ရာနေရာ၌ ထားရမည်။

Verse 90

प्रदाप्य तत्र जुहुयाद्ध्यात्वा चैवेष्टदेवताम् । महाव्याहृतिभिर्यस्तु समस्ताभिश्चतुष्टयम् ॥ ९० ॥

ထိုနေရာ၌ မီးကို ထွန်းညှိပြီးနောက်၊ မိမိရွေးချယ်ထားသော ဒေဝတာ (အိဋ္ဌဒေဝတာ) ကို စိတ်တွင် တရားထိုင်သကဲ့သို့ ဓ్యာနပြုကာ ဟောမအလှူ (အာဟုတိ) များကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့အပြင် မဟာဗျာဟရတိများဖြင့်၊ လေးခုလုံး ပြည့်စုံသော အစုကို တပြိုင်နက် အသုံးပြု၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 91

जुहुयात्सर्पिषा भक्तैस्तिलैर्वा पायसेन वा । सघृतैः साधकश्रेष्टः पञ्चविंशतिसंख्यया ॥ ९१ ॥

အကျင့်ကျင့်သူအထူးကောင်း (သာဓက) သည် ဟောမအလှူကို စပ်ပစ် (ghee) နှင့်အတူ ဘက္တိဖြင့် ဆက်ကပ်သော ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သံလွင်စေ့ (til) ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ နို့ထမင်း (ပာယသ) ဖြင့်ဖြစ်စေ—အားလုံးကို စပ်ပစ်နှင့် ရောစပ်ထားပြီး—နှစ်ဆယ့်ငါးကြိမ် အရေအတွက်ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 92

पुनर्व्याहृतिभिघिर्हुत्वा गंधाद्यैः पुनरर्चयेत् । देवं संयोजयेन्मूर्तौ ततो वह्निं विसर्जयेत् ॥ ९२ ॥

ထပ်မံ၍ ဗျာဟෘတိ (vyāhṛti) သန့်ရှင်းသော အုတ်တော်သံများနှင့် ဟောမအလှူကို ဆက်ကပ်ပြီး၊ နံ့သာနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ထပ်မံပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဒေဝတাকে မူရတိ (ရုပ်တော်) ထဲသို့ အာဝါဟန/ပရတိષ્ઠာ ပြု၍၊ နောက်ဆုံးတွင် အဂ္နိ (မီးပူဇော်) ကို စည်းကမ်းတကျ ပြန်လွှတ်ရမည်။

Verse 93

भो भो वह्ने महाशक्ते सर्वकर्मप्रसाधक । कर्मांतरेऽपि संप्राप्ते सान्निध्यं कुरु सादरम् ॥ ९३ ॥

အို အဂ္နိ၊ အို မဟာသက္တိရှိသူ၊ အလုပ်အကိုင်ပူဇော်ပွဲအားလုံးကို ပြီးမြောက်စေသူရေ; အခြားပူဇော်ပွဲတစ်ခုကိုလည်း စတင်သည့်အခါ၌ပင် ထိုနေရာတွင်လည်း လေးစားစွာ နီးကပ်တည်ရှိပေးပါ။

Verse 94

विसृज्याग्निदेवतायै दद्यादाचमनीयकम् । अवशिष्टेन हविषा गंधपुष्पाक्षतान्वितम् ॥ ९४ ॥

ပူဇော်ပွဲကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် အဂ္နိဒေဝတားအား အာစမန (ācamana) သောက်ရေကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့ပြင် ကျန်ရှိသော ဟဝိစ် (havis) ဖြင့် နံ့သာ၊ ပန်းနှင့် အက္ခတ (မကွဲသော ဆန်စေ့) ပါဝင်အောင် ထပ်မံအလှူပြုရမည်။

Verse 95

देवतापार्षदेभ्योऽपि पूर्वोक्तेभ्यो बलिं ददेत् । ये रौद्रा रौद्रकर्माणो रौद्रस्थाननिवासिनः ॥ ९५ ॥

အရင်က ဖော်ပြခဲ့သော ဒေဝတားတို့၏ ပါရ္သဒ (အမှုထမ်း/အဖော်) များထံသို့လည်း ဘလိ (bali) အလှူကို ပေးရမည်။ ထိုသူတို့သည် ရောဒြ (ကြမ်းတမ်း) သဘောရှိသူများ၊ ရောဒြကမ္မ (ကြမ်းတမ်းသော လုပ်ရပ်) ပြုသူများ၊ ရောဒြနေရာများ (ရုဒြနှင့် ဆက်နွယ်ရာ) တွင် နေထိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 96

योगिन्यो ह्युग्ररूपाश्च गणानामधिपास्च ये । विघ्नभूतास्तथा चान्ये दिग्विदिक्षु समाश्रिताःग ॥ ९६ ॥

အမှန်တကယ်ပင် ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသည့် ယောဂိနီ (Yoginī) များနှင့် ဂဏ (gaṇa) များ၏ အုပ်ချုပ်သူများ၊ ထို့ပြင် အတားအဆီးဖြစ်စေသော အခြားသတ္တဝါများသည်လည်း အရပ်ဒిశများနှင့် အရပ်ကြားဒిశများတွင် အခြေချနေထိုင်ကြသည်။

Verse 97

सर्वे ते प्रीतमनसः प्रतिगृह्णंत्विमं बलिम् । इत्यष्टदिक्षु दत्वा च पुनर्भूतबलिं चरेत् ॥ ९७ ॥

“အားလုံးတို့သည် စိတ်ပျော်ရွှင်စွာ ဤပူဇော်သကာကို လက်ခံကြပါစေ” ဟုဆို၍၊ အရပ်ရှစ်မျက်နှာသို့ ဘလိကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဘူတများ (ဓာတ်သတ္တဝါများ) အတွက် ထပ်မံ ဘလိပူဇော်ရမည်။

Verse 98

पानीयममृतीकृत्य मुद्रया धेनुसंज्ञया । देवतायाः करे दद्यात्पुनश्चाचमनीयकम् ॥ ९८ ॥

သောက်ရေကို “ဓေနု” (နွား) မုဒြာဖြင့် အမృతကဲ့သို့ သန့်စင်ကာ၊ ထိုရေကို ဒေဝတာ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးရမည်။ ထို့နောက် အာစမနီယ (ပါးစပ်ဆေးရေ) ကို ထပ်မံ ပူဇော်ရမည်။

Verse 99

देवमुद्वास्य मूर्तिस्थं पुनस्तत्रैव योजयेत् । नैवेद्यं च ततो दद्यात्तत्तदुच्छिष्टभोजिने ॥ ९९ ॥

ဒေဝတာကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းနှင့် ပြန်လွှတ်ခြင်းကို စည်းကမ်းတကျ အဆုံးသတ်ပြီးနောက်၊ ထိုနေရာတည်းမှာပင် မూర్తိအတွင်း ဒေဝတာကို ထပ်မံ တည်စေရာမည်။ ထို့နောက် နိုင်ဝေဒျ (အစာပူဇော်) ကို ထိုအစာ၏ ကျန်ရစ်သကာကို စားသုံးသူထံ ပူဇော်ရမည်။

Verse 100

महेश्वरस्य चंडेशो विष्वक्सेनस्तथा हरेः । चंडांशुस्तरणेर्वक्ततुंडश्चापि गणेशितुः । शक्तेरुच्छिष्टचांडाली प्रोक्ता उच्छिष्टभोजिनः ॥ १०० ॥

မဟေရှ్వర၏ အထိန်းအကွပ်မှာ ခဏ္ဍေရှ ဖြစ်၏။ ဟရိ၏ အထိန်းအကွပ်မှာ ဗိရှ္ဝက္စေန ဖြစ်၏။ နေမင်း (တရဏိ) ၏ အထိန်းအကွပ်မှာ ခဏ္ဍာံရှု ဖြစ်ပြီး၊ ဂဏေရှ၏ အထိန်းအကွပ်မှာ ဝက္တတုဏ္ဍ ဖြစ်၏။ ရှက္တိအတွက် “ဥစ္ဆိဋ္ဌချဏ္ဍာလီ” ဟုခေါ်သော အထိန်းအကွပ်ကို ဆိုထားပြီး—ဤသူတို့ကို “ဥစ္ဆိဋ္ဌဘောဇင်” (ကျန်ရစ်သကာစားသုံးသူများ) ဟုခေါ်ကြသည်။

Verse 101

ततो ऋष्यादिकं स्मृत्वा कृत्वा मूलषडंगकम् । जप्त्वा मंत्रं यथाशक्ति देवतायै निवेदयेत् ॥ १०१ ॥

ထို့နောက် မန္တရ၏ ရှိ (ṛṣi) စသည့် အသေးစိတ်အချက်များကို သတိရကာ၊ မူလမန္တရ၏ ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍaṅga) အကူအညီပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ မန္တရကို ဂျပ်ကာ အုပ်စိုးဒေဝတာထံ နိဝေဒယ (အပ်နှံပူဇော်) ရမည်။

Verse 102

गुह्यातिगुह्यगोप्ता त्वं गृहाणास्मत्कृतं जपम् । सिद्धिर्भवतु मे देव त्वत्प्रसादात्त्वयि स्थिता ॥ १०२ ॥

အလွန်လျှို့ဝှက်သော လျှို့ဝှက်ချက်တို့၏ ကာကွယ်ရှင်တော်၊ ကျွန်ုပ်ပြုသော ဇပကို လက်ခံတော်မူပါ။ အို ဘုရားသခင်၊ သင်၏ကရုဏာတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၌ အောင်မြင်မှု ဖြစ်ပါစေ၊ သင်၌ တည်မြဲစွာ အခြေချပါစေ။

Verse 103

ततः पराङ्मुखं चार्घं कृत्वा पुष्पैः प्रपूजयेत् । दोर्भ्यां पभ्द्यां च जानुभ्यामुरसा शिरसादृशा । मनसा वचसा चेति प्रणामोऽष्टांग ईरितः ॥ १०३ ॥

ထို့နောက် ရိုသေကြည်ညို၍ မျက်နှာကို လှည့်ကာ အာဃျ (arghya) ကို ပူဇော်ပြီး ပန်းများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက်၊ ဒူးနှစ်ဖက်၊ ရင်ဘတ်၊ ခေါင်းနှင့် မျက်မြင်—ထို့ပြင် စိတ်နှင့် စကားဖြင့်ပါ—ဤသည်ကို အင်္ဂါရှစ်ပါး ပဏာမ (aṣṭāṅga-praṇāma) ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 104

बाहुभ्यां च सजानुभ्यां शिरसा वचसापि वा । पंचांगकः प्रणामः स्यात्पूजायां प्रवरावुभौ ॥ १०४ ॥

ပူဇော်ပွဲ၌ အထူးကောင်းမြတ်သော နမസ്കာရသည် ပဉ္စာင်္ဂ ပဏာမ (pañcāṅga-praṇāma) ဖြစ်သည်—လက်များ၊ ဒူးများ၊ ခေါင်းနှင့် စကားဖြင့်ပါ ပြုလုပ်ရသည်။ ကိုယ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဝါစာဖြင့်လည်းကောင်း ရိုသေခြင်းနှစ်မျိုးလုံး ချီးမွမ်းထိုက်သည်။

Verse 105

नत्वा च दंडवन्मंत्री ततः कुर्यात्प्रदक्षिणाः । विष्णुसोमार्कविघ्नानां वेदार्धेंद्वद्रिवह्नयः ॥ १०५ ॥

ဒဏ္ဍဝတ် (daṇḍavat) ပုံစံဖြင့် အပြည့်အဝ ဦးချပြီးနောက် မန္တရရွတ်သူသည် ပရဒက္ခိဏာ (pradakṣiṇā) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ပရဒက္ခိဏာ အရေအတွက်ကို စကားဝှက်ဖြင့် ညွှန်ပြထားသည်—ဗိဿဏု (Viṣṇu)၊ ဆိုမ (Soma)၊ အာရ္က (Arka) နှင့် အတားအဆီးဖယ်ရှားရှင် ဝိဃ္န (Vighna) အတွက် အစဉ်လိုက် ‘ဝေဒ၏ တစ်ဝက်’, ‘လ’, ‘တောင်တန်း’, ‘မီးများ’ ဟူ၍ ဆိုထားသည်။

Verse 106

ततः स्तोत्रादिकं मंत्री प्रपठेद्भक्तिपूर्वकम् । इतः पूर्णं प्राणबुद्धिदेहधर्माधिकारतः ॥ १०६ ॥

ထို့နောက် မန္တရကျင့်သူသည် ဘက္တိဖြင့် စတုတ္တရ (stotra) နှင့် ဆုတောင်းချက်တို့ကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ဤသို့ဖြင့် ပွဲတော်သည် ပြည့်စုံလာသည်—အသက်အား၊ ဉာဏ်အား၊ ကိုယ်ခန္ဓာစွမ်းရည်နှင့် မိမိ၏ ဓမ္မတာဝန်အလိုက် ဖြစ်သည်။

Verse 107

जाग्रत्स्वप्नसुषुप्त्यंतेऽवस्थासु मनसा वदेत् । वाचा हस्ताभ्यां च पद्भ्यामुदरेण ततः परम् ॥ १०७ ॥

နိုးခြင်း၊ အိပ်မက်ခြင်း၊ အနက်အိပ်ခြင်း အခြေအနေများ၏ အဆုံးတွင် စိတ်ဖြင့် “ပြော” ရမည်။ ထို့နောက် စကားဖြင့်၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်၊ ခြေထောက်ဖြင့်၊ ထို့အပြင် ဝမ်းဖြင့် (ကိုယ်ခန္ဓာလုပ်ဆောင်မှုဖြင့်) ပြောဆိုရသည်။

Verse 108

शिष्णांते यत्स्मृतं पश्चाद्यदुक्तं यत्कृतं ततः । तत्सर्वं च ततो ब्रह्मर्पणं भवतु ठद्वयम् ॥ १०८ ॥

နောက်တစ်ဖန် သတိရခဲ့သမျှ၊ ပြောခဲ့သမျှ၊ ထို့နောက် ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ—ထိုအရာအားလုံးကို ယခုမှစ၍ ဘြဟ္မန် (Brahman) ထံ အပူဇော်အဖြစ် ဖြစ်ပါစေ။ နှစ်ဖက်လုံး၌ ပြည့်စုံပါစေ။

Verse 109

मां मदीयं च सकलं विष्णवे च समर्पये । तारं तत्सदतो ब्रह्मर्पणमस्तु मनुर्मतः ॥ १०९ ॥

ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်နှင့် ကျွန်ုပ်၏အရာအားလုံးကို ဗိဿနု (Viṣṇu) ထံ ဆက်ကပ်ပါ၏။ သန့်ရှင်းသော တာရ (Oṁ) နှင့် “tat-sat” ကို တွဲဖက်၍ ဤအရာသည် ဘြဟ္မန်ထံ အပူဇော်ဖြစ်ပါစေဟု မန္တရပညာအစဉ်အလာက သင်ကြားထားသည်။

Verse 110

प्रणवाद्योऽष्टवस्वर्णो ह्यनेनात्मानमर्पयेत् । अज्ञानाद्वा प्रमादाद्वा वैकल्यात्साधनस्य च ॥ ११० ॥

သန့်ရှင်းသော Oṁ ဖြင့်အစပြု၍ အက္ခရာအသံ ရှစ်ခုပါဝင်သော ဤမန္တရဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကို ဆက်ကပ် (အပ်နှံ) ရမည်—မသိမှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ပေါ့လျော့မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သာဓနာနည်းလမ်းတွင် ချို့ယွင်းမှုကြောင့်ဖြစ်စေ။

Verse 111

यन्न्यूनमतिरिक्तं वा तत्सर्वं क्षन्तुमर्हसि । द्रव्यहीनं क्रियाहीनं मंत्रहीनं मयान्यथा ॥ १११ ॥

လျော့နည်းသွားသမျှ သို့မဟုတ် လွန်ကဲသွားသမျှ အားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်ုပ်က သတ်မှတ်ချက်မတော်တဆကွဲလွဲ၍ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ—ပစ္စည်းမပြည့်စုံခြင်း၊ အခမ်းအနားမပြည့်စုံခြင်း၊ မန္တရမပြည့်စုံခြင်းတို့ပါ—အားလုံးကို အပြစ်လွတ်စေပါ။

Verse 112

कृतं यत्तत्क्षमस्वेश कृपया त्वं दयानिधे । यन्मया क्रियते कर्म जाग्रत्स्वप्रसुषुप्तिषु ॥ ११२ ॥

အို သခင်တော်၊ ကရုဏာ၏သမုဒ္ဒရာတော်၊ ကျွန်ုပ်ပြုမိသော အမှားအယွင်းတို့ကို သနားကရုဏာဖြင့် ခွင့်လွှတ်ပါ။ နိုးနေစဉ်၊ အိပ်မက်မြင်စဉ်၊ အိပ်ပျော်နက်စဉ်တွင် ကျွန်ုပ်ပြုသော ကမ္မအားလုံးကိုလည်း ခွင့်လွှတ်ပါ။

Verse 113

तत्सर्वं तावकी पूजा भूयाद्भूत्यै च मे प्रभो । भूमौ स्खलितपादानां भूमिरेवावलंबनम् ॥ ११३ ॥

အို प्रभो၊ ဤအရာအားလုံးသည် သင့်ထံသို့ ဆက်ကပ်သော ပူဇော်မှုဖြစ်ပါစေ၊ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ကောင်းကျိုးနှင့် စည်းစိမ်တိုးပွားခြင်း၏ အကြောင်းဖြစ်ပါစေ။ မြေပေါ်တွင် ခြေချော်သူတို့အတွက် မြေတော်ပင် အားကိုးရာဖြစ်သကဲ့သို့။

Verse 114

त्वयि जातापराधानां त्वमेव शरणं प्रभो । अन्यथा शरणं नास्ति त्वमेव शरणं मम ॥ ११४ ॥

အို प्रभो၊ သင့်အပေါ် ပြစ်မှားမိသူတို့အတွက် သင်တော်တည်းသာ ခိုလှုံရာဖြစ်သည်။ အခြားခိုလှုံရာ မရှိပါ၊ သင်တော်တည်းသာ ကျွန်ုပ်၏ ခိုလှုံရာဖြစ်သည်။

Verse 115

तस्मात्कारुण्यभावेन क्षमस्व परमेश्वर । अपराधसहस्राणि क्रियंतेऽहर्न्निशं मया ॥ ११५ ॥

ထို့ကြောင့် အို အမြင့်မြတ်ဆုံး သခင်တော်၊ ကရုဏာစိတ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် နေ့ညမပြတ် ပြစ်မှုအထောင်ပေါင်းများစွာကို ပြုမိနေပါသည်။

Verse 116

दासोऽयमिति मां मत्वा क्षमस्व जगतां पते । आवाहनं न जानामि न जानामि विसर्जनम् ॥ ११६ ॥

ကျွန်ုပ်ကို သင့်၏ ကျွန်တော်ဟု မှတ်ယူ၍ အို လောကတို့၏ အရှင်၊ ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် မှန်ကန်သော ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကို မသိ၊ မှန်ကန်သော ပြန်လွှတ်ခြင်းကိုလည်း မသိပါ။

Verse 117

पूजां चैव न जानामि त्वं गतिः परमेश्वर । संप्रार्थ्यैवं ततो मंत्री मूलांते श्लोकमुञ्चरेत् ॥ ११७ ॥

«ပူဇာပြုနည်းကိုပင် မသိပါ; အမြင့်မြတ်သော အရှင်ဘုရား၊ သင်တော်တည်းသာ ကျွန်ုပ်၏ အားကိုးရာ» ဟု ဆုတောင်းပြီးနောက် မန္တရကို လေ့ကျင့်သူသည် မူလမန္တရ၏ အဆုံးတွင် ပိတ်သတ်သလို သ္လိုကကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 118

गच्छ गच्छ परं स्थानं जगदीश जगन्मय । यन्न ब्रह्मादयो देवा जानंति च सदाशिवः ॥ ११८ ॥

သွားလော့ သွားလော့—အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာသို့၊ လောက၏ အရှင်၊ လောကတစ်လျှောက် ပြည့်နှံ့တော်မူသော အရှင်။ ထိုအာလယကို ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ပင် မသိကြ၊ စဒါရှီဝပင် မသိတတ်။

Verse 119

इति पुष्पांजलिं दत्वा ततः संहारमुद्रया । निधाय देवं सांगं च स्वीयदृत्सरसीरुहे ॥ ११९ ॥

ဤသို့ ပန်းတစ်လက်ဆုပ် (ပုෂ္ပာဉ္ဇလိ) ကို ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ စံဟာရ မုဒြာ (ပိတ်သတ်/ပြန်လည်သိမ်းယူ မုဒြာ) ဖြင့်၊ အင်္ဂအစုံနှင့် အပါအဝင်တို့နှင့်တကွ ဒေဝတားကို မိမိ၏ နှလုံးကန်ကြာပန်းအတွင်းသို့ စိတ်ဖြင့် ထားရမည်။

Verse 120

सुषुम्णावर्त्मना पुष्पमाघ्रायोद्वासयेद् बुधः । शंखचक्रशिलालिंगविघ्नसूर्यद्वयं तथा ॥ १२० ॥

ပညာရှိသည် စုသုမ္ဏာ လမ်းကြောင်းမှ ပန်း၏ အနံ့ကို ရှူသွင်းကာ ထို့နောက် နူးညံ့စွာ ရှူထုတ်ရမည်။ ထိုနည်းတူ စဉ်းစားသမားတော်မူရမည့်အရာများမှာ—သင်္ခ (ခွံ), စက္က (စက်ဝိုင်းလက်နက်), သီလာ (သန့်ရှင်းသော ကျောက်), လင်္ဂ, အတားအဆီးဖယ်ရှားသူ (ဝိဃ္န/ဂဏေရှ), နှင့် နေ နှစ်လုံး ဖြစ်သည်။

Verse 121

शक्तित्रयं न चैकत्र पूजयेद्दुःखकारणम् । अकालमृत्युहरणं सर्वव्याधिविनाशन् ॥ १२१ ॥

ရှက္တိ သုံးပါးကို တစ်နေရာတည်းတွင် ပေါင်း၍ မပူဇာသင့်၊ ဒုက္ခ၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာတတ်သည်။ သင့်လျော်စွာ ပြုလုပ်သော ပူဇာသည် အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးမှုကို ဖယ်ရှားကာ ရောဂါအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 122

सर्वपापक्षयकरं विष्णुपादोदकं शुभम् ॥ १२२ ॥

ဗိဿနု၏ ခြေတော်ကို ဆေးကြောထားသော မင်္ဂလာရေသည် အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေသည်။

Verse 123

तत्तद्भक्तैर्गृही तव्यं तन्नैवेद्यनिवेदितम् । अग्राह्यं शिवनिर्माल्यं पत्रं पुष्पं फलं जलम् ॥ १२३ ॥

နైవేదျ (ပူဇာအဟာရ) အဖြစ် ဆက်ကပ်ထားသမျှကို ထိုဘုရား၏ ဘက္တိရှိသူများသာ လက်ခံသင့်သည်။ သို့ရာတွင် ရှိဝ၏ နိရ္မာလျ (ပူဇာကျန်) ဖြစ်သော ရွက်၊ ပန်း၊ သီး၊ ရေတို့ကို အခြားသူများ မလက်ခံသင့်။

Verse 124

शालग्रामशिलास्पर्शात्सर्वं याति पवित्रताम् । पूजा पंचविधा तत्र कथिता नारदाखिलैः ॥ १२४ ॥

ရှာလဂြာမ ကျောက်တုံးကို ထိတွေ့ရုံဖြင့် အရာအားလုံး သန့်ရှင်းပဝိတ্ৰ ဖြစ်လာသည်။ ထိုအကြောင်းအရာ၌ နာရဒက ပူဇာ၏ ငါးမျိုးနည်းလမ်းကို ပြည့်စုံစွာ ဟောကြားထားသည်။

Verse 125

आतुरी सौतिकी त्रासी साधना भाविनी तथा । दौर्बोधी च क्रमादासां लक्षणानि श्रृणुष्व मे ॥ १२५ ॥

“အတုရီ၊ ဆောတိကီ၊ ထရာစီ၊ သာဓနာ၊ ဘာဝိနီ၊ ဒေါုရ္ဗောဓီ—ဤတို့၏ လက္ခဏာခွဲခြားချက်များကို အစဉ်လိုက် ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့။”

Verse 126

रोगादियुक्तो न स्रायान्न जपेन्न च पूजयेत् । विलोक्य पूजां देवस्य मूर्तिं वा सूर्य्यमंडलम् ॥ १२६ ॥

ရောဂါစသဖြင့် ဒုက္ခရောက်သူသည် ရေချိုးခြင်း မပြုရ၊ မန္တရားမရွတ်ရ၊ ပူဇာပွဲမကျင်းပရ။ ထိုအစား ဘုရား၏ ပူဇာကိုသာ ကြည့်ရှုခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဒေဝရုပ်တော်ကို ကြည့်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် နေရောင်ဝိုင်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့်သာ စိတ်ကျေနပ်ရမည်။

Verse 127

प्रणम्याथ स्मरन्मंत्रमर्पयेत्कुमांजलिम् । रोगे निवृत्ते स्नात्वाथ नत्वा संपूञ्चेद्गुरुम् ॥ १२७ ॥

ထို့နောက် ဦးချပြီး မန္တရကို သတိရလျက် ပန်းတစ်လက်မောင်းကို အန်ဇလီဖြင့် ဆက်ကပ်ရမည်။ ရောဂါသက်သာသွားလျှင် ရေချိုးပြီး ထပ်မံဦးချကာ ဂုရုထံမှ လေးစားစွာ ခွင့်တောင်း၍ ထွက်ခွာရမည်။

Verse 128

त्वत्प्रसादाज्जगन्नाथ जगत्पूज्य दयानिधे । पूजाविच्छेददोषो मे मास्त्विति प्रार्थयेच्च तम् ॥ १२८ ॥

သင်၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့်၊ အို လောက၏အရှင် (Jagannātha)၊ လောကတို့က ပူဇော်အပ်သောအရှင်၊ ကရုဏာ၏သမုဒ္ဒရာ၊ ဤသို့ ဆုတောင်းရမည်—“ကျွန်ုပ်၏ပူဇော်မှု ပြတ်တောက်ခြင်း၏အပြစ် မဖြစ်ပေါ်ပါစေ” ဟု။

Verse 129

द्विजानपि च संपूज्य यथाशक्त्या प्रतोष्य च । तेभ्यश्चाशिषमादाय देवं प्राग्वत्ततोऽर्चयेत् ॥ १२९ ॥

နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူများ (ဗြာဟ္မဏ) ကိုလည်း သင့်တော်သလို ပူဇော်ကာ ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ စိတ်ကျေနပ်စေပြီး၊ သူတို့၏ အာသီသကို လက်ခံယူပြီးနောက်၊ ယခင်ညွှန်ကြားသကဲ့သို့ ထိုဒေဝတাকে ထပ်မံပူဇော်ရမည်။

Verse 130

आतुरी कथिता ह्येषा सोतिक्यथ निगद्यते । सूतकं द्विविधं प्रोक्तं जाताख्यं मृतसंज्ञकम् ॥ १३० ॥

ဤ (အညစ်အကြေးအခြေအနေ) ကို အတူရီ (āturī) ဟုလည်း ဖော်ပြထားပြီး၊ ဆိုတိကာ (sotikā) ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ စူတက (sūtaka) သည် နှစ်မျိုးရှိကြောင်း ဆိုထားသည်—မွေးဖွားခြင်းကြောင့်ဖြစ်သော အညစ်အကြေးနှင့် သေဆုံးခြင်းကြောင့်ဖြစ်သော အညစ်အကြေး။

Verse 131

तत्र स्नात्वा मानसीं तु कृत्वा संध्यां समाहितः । मनसैव यजेद्देवं मनसैव जपेन्मनुम् ॥ १३१ ॥

ထိုနေရာတွင် ရေချိုးပြီးနောက် စိတ်အတွင်း၌သာ စန္ဓျာကို အာရုံစိုက်၍ ပြုလုပ်ကာ၊ စိတ်ဖြင့်သာ ဒေဝတাকে ပူဇော်ရမည်၊ စိတ်ဖြင့်သာ မနု (မန္တရ) ကို ဂျပ်ရမည်။

Verse 132

निवृत्ते सूतके प्राग्वत्संपूज्य च गुरुं द्विजान् । तेभ्यश्चाशिषमादाय ततो नित्यक्रमं चरेत् ॥ १३२ ॥

စူတက (မွေးဖွား/သေဆုံးပြီးနောက် မသန့်ရှင်းကာလ) ကုန်ဆုံးသွားလျှင် ယခင်ကဲ့သို့ ဆရာတော်နှင့် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) အကြီးအကဲများကို ရိုသေကန်တော့ပူဇော်ရမည်။ သူတို့၏ အာသီသ (ကောင်းချီး) ကိုခံယူပြီးနောက် နေ့စဉ်အကျင့်အထုံးကို ပြန်လည်ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 133

एषा तु सौतिकी प्रोक्ता त्रासी चाथ निगद्यते । दुष्टेभ्यस्त्रासमापन्नो यथालब्धोपचारंकैः ॥ १३३ ॥

ဤနည်းလမ်းကို “စောတိကီ” ဟုကြေညာထားပြီး “ထရာစီ” ဟုလည်းခေါ်သည်။ မကောင်းသူတို့ကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်လာသော် အချိန်အခါအလိုက် ရရှိသမျှ ကုထုံး/ကာကွယ်နည်းများဖြင့် အသုံးချရမည်။

Verse 134

मानसैर्वै यजेद्देवं त्रासी सा परिकीर्तिता । पूजासाधनवस्तूनाम सामर्थ्ये तु सर्वतः ॥ १३४ ॥

ဘုရားသခင်ကို စိတ်ဖြင့်ပင် ပူဇော်ရမည်ဟုဆိုသည်။ ဤသို့ စိတ်ပူဇော်ခြင်းကို “ထရာစီ” ဟုကြေညာထားသည်။ ပူဇော်ရေးပစ္စည်းများ ရှာဖွေနိုင်စွမ်းရှိမရှိ မရွေး၊ အခြေအနေတိုင်းတွင် အသုံးချနိုင်သည်။

Verse 135

पुष्पैः पत्रैः फलैर्वापि मनसा वा यजेद्विभुम् । साधनाभाविनी ह्येषा दौर्बोधीं श्रृणु नारद ॥ १३५ ॥

အလုံးစုံပြန့်နှံ့တော်မူသော ဘုရားကို ပန်း၊ ရွက်၊ သစ်သီးတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ စိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့်လည်းကောင်း ပူဇော်နိုင်သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် ပြင်ပကိရိယာမလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နာရဒာရေ၊ ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့၍ နားလည်ခက်သော သင်ခန်းစာကို နားထောင်လော့။

Verse 136

स्त्रियो वृद्धास्तथा बाला मूर्खास्तैस्तु यथाक्रमम् । यथाज्ञानकृता सा तु दौर्बोधीति प्रकीर्तिता ॥ १३६ ॥

မိန်းမများ၊ အိုမင်းသူများ၊ ကလေးများနှင့် မသင်ကြားသူများသည် အစဉ်လိုက်အားဖြင့် မိမိတို့ နားလည်သိမြင်မှုအတိုင်း စကားကို အသုံးပြုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသို့သော အသုံးအနှုန်းကို “ဒုရ္ဗောဓီ” (နားလည်ခက်) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 137

एवं यथाकथंचित्तु पूजां कुर्याद्धि साधकः । देवपूजाविहीनो यः स गच्छेन्नरकं ध्रुवम् ॥ १३७ ॥

ထို့ကြောင့် မည်သို့မည်ပုံဖြစ်စေ တတ်နိုင်သမျှ စာဓကသည် ဘုရားပူဇော်မှုကို မဖြစ်မနေ ပြုလုပ်ရမည်။ ဒေဝတားပူဇော်မှုမရှိသူသည် အမှန်တကယ် နရကသို့ သွားရသည်။

Verse 138

वैश्वदेवादिकं कृत्वा भोजयेद्द्विजसत्तमान् । देवे निवेदितं पश्चाद्भुंमजीत स्वगणैः स्वयम् ॥ १३८ ॥

ပထမဦးစွာ Vaiśvadeva နှင့် အခြားအစပြုအပူဇော်များကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ဒွိဇအထက်မြတ်တို့ကို ကျွေးမွေးရမည်။ ထို့နောက် ဒေဝတားထံ အနုမောဒနာဖြင့် အပ်နှံထားသော အစာကို ပြီးမှ မိမိနှင့် မိမိ၏အဖော်အပါများနှင့်အတူ စားသုံးရမည်။

Verse 139

आचम्याननशुद्धिं च कृत्वा तिष्टेत् कियत्क्षणम् । पुराणमितिहासं च श्रृणुयात्स्वजनैः सह ॥ १३९ ॥

အာစမနာ ပြု၍ ပါးစပ်သန့်စင်ပြီးနောက် ခဏတာ တည်ငြိမ်စွာ နေရမည်။ ထို့နောက် မိမိ၏သူအပေါင်းတို့နှင့်အတူ ပုရာဏနှင့် အိတိဟာသကို နားထောင်ရမည်။

Verse 140

समर्थः सर्वकल्पेषु योऽनुकल्पं समाचरेत् । न सांगशयिकं तस्य दुर्मतेर्जायते फलम् ॥ १४० ॥

ကလ္ပများအားလုံးတွင် စွမ်းနိုင်သူဖြစ်လျက် အနုကလ္ပ (အစားထိုးနည်း) ကိုသာ လိုက်နာမည်ဆိုပါက၊ ထိုမိုက်မဲသောစိတ်ကြောင့် အကူအညီအစုံအလင်ပါသော ပြည့်စုံသည့် အကျိုးမပေါ်လာ။