Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 77
Sanatkumāra’s Bhāgavata Tantra: Tattvas, Māyā-Bonds, Embodiment, and the Necessity of Dīkṣā
वचनादानगमनोत्सर्गानंदेषु कर्मसु । करणानि च सिद्धिना न कृतिः करणैर्विना ॥ ७७ ॥
vacanādānagamanotsargānaṃdeṣu karmasu | karaṇāni ca siddhinā na kṛtiḥ karaṇairvinā || 77 ||
စကားပြောခြင်း၊ ပေးကမ်းခြင်း၊ သွားလာခြင်း၊ ထုတ်လွှတ်ခြင်း (လွှတ်ချခြင်း) နှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်း စသည့် ကမ္မများတွင် သင့်လျော်သော ကိရိယာများ (ကရဏ) ကြောင့်သာ အောင်မြင်မှု ရရှိသည်။ ကိရိယာမရှိလျှင် လုပ်ဆောင်မှု မဖြစ်နိုင်။
Sanatkumara (teaching Narada in the Vedanga/technical context)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
FAQs
It teaches that spiritual or worldly results (siddhi) arise through appropriate means—right faculties, tools, and procedures—so disciplined method is integral to dharmic action, not optional.
Bhakti is also a deliberate practice: prayer, japa, kirtana, offerings, and vows require proper “means” (attention, purity, correct observance). Devotion becomes fruitful when supported by correct practice rather than mere intention.
It reflects the Vedanga/technical principle that every act depends on karaṇa (instrument/means)—a key idea used in ritual procedure and in grammatical-analytic traditions for explaining how actions are accomplished.