Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 53
Manvantaras and Indras; Sudharmā’s Liberation through Viṣṇu-Pradakṣiṇā; Supremacy of Hari-Bhakti
ये मानवा हरिकथाश्रवणास्तदोषाः कृष्णांघ्रपद्मभजने रतचेतनास्च । ते वै पुंनति च जगंति शरीरसंगात् संभाषणादपि ततो हरिरेव पूज्यः ॥ ५३ ॥
ye mānavā harikathāśravaṇāstadoṣāḥ kṛṣṇāṃghrapadmabhajane ratacetanāsca | te vai puṃnati ca jagaṃti śarīrasaṃgāt saṃbhāṣaṇādapi tato harireva pūjyaḥ || 53 ||
ဟရီကഥာကို နားထောင်ခြင်းကြောင့် အပြစ်အနာအဆာတို့ ဆေးကြောသန့်စင်ခံရပြီး၊ ကృష్ణ၏ ကြာပန်းတော်ခြေတော်ကို ဘဇနာပြုရာ၌ စိတ်နှလုံးစွဲမြဲနေသော လူတို့သည် အမှန်တကယ် လောကကိုပင် သန့်စင်ပေးကြသည်။ သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံစကားပြောရုံသာဖြင့်ပင် သန့်ရှင်းမှု ရရှိသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ပူဇော်ထိုက်သူမှာ ဟရီတော်တစ်ပါးတည်း ဖြစ်သည်။
Narada (teaching within the Narada–Sanatkumara dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It declares that hearing Hari’s stories and devotion to Krishna’s lotus-feet removes faults, and that such devotees become purifiers of the world—so worship should be centered on Hari.
Bhakti is shown as śravaṇa (listening to Hari-kathā) and bhajana (loving service at Krishna’s feet), producing inner purification and transmitting sanctity to others through satsanga.
No specific Vedanga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught here; the practical takeaway is sādhana through śravaṇa and satsanga—regular listening to Hari-kathā and keeping holy company.