Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 35
Bhakti-Śraddhā-Ācāra-Māhātmya and the Commencement of the Mārkaṇḍeya Narrative
सत्ङ्गः परमो ब्रह्मन्न लभ्येताकृतात्मनाम् । यदि लभ्येत विज्ञेयं पुण्यं जन्मान्तरार्जितम् ॥ ३५ ॥
satṅgaḥ paramo brahmanna labhyetākṛtātmanām | yadi labhyeta vijñeyaṃ puṇyaṃ janmāntarārjitam || 35 ||
အို ဘြာဟ္မဏာ၊ အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးမှာ စတ္သင်္ဂ (သန့်ရှင်းသူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း) ဖြစ်သော်လည်း မိမိအတွင်းစိတ်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်သူတို့အတွက် မရနိုင်။ ရရှိလာပါက ယခင်ဘဝများတွင် စုဆောင်းခဲ့သော ကုသိုလ်၏ အကျိုးဟု သိမှတ်ရမည်။
Sanatkumara (teaching to Narada in dialogue form)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It declares sat-saṅga (company of the saintly) as the supreme spiritual gain, and explains that access to such company depends on inner discipline and accumulated merit (puṇya) from previous lives.
Bhakti matures in the atmosphere of sat-saṅga: one learns remembrance, humility, and devotion by proximity to devotees; the verse adds that reaching such a setting itself is a grace-like result of prior puṇya.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught here; the practical takeaway is sādhana-discipline (ātma-saṃskāra) as the qualification to benefit from satsanga.