Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 24
Saṃsāra-duḥkha: Karmic Descent, Garbhavāsa, Life’s Anxieties, Death, and the Call to Jñāna-Bhakti
एवं बालत्वमापन्नो जंतुस्तत्रापि स्वमलमूत्रलित्पदेह आध्यात्मिकादिपीड्यमानोऽपि वक्तुमशक्तक्षुत्तृषापीडितो रुदिते सति स्तनादिकं देयमिति मन्वानाः प्रयतन्ते ॥ २४ ॥
evaṃ bālatvamāpanno jaṃtustatrāpi svamalamūtralitpadeha ādhyātmikādipīḍyamāno'pi vaktumaśaktakṣuttṛṣāpīḍito rudite sati stanādikaṃ deyamiti manvānāḥ prayatante || 24 ||
ဤသို့ သားငယ်အရွယ်သို့ ရောက်လာသော ဇီဝသည် ထိုနေရာ၌ပင် မိမိ၏ မစင်နှင့် ဆီးတို့ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာညစ်ပတ်လျက်ရှိသည်။ အာဓျာတ္မိက စသည့် အတွင်းဒုက္ခများနှင့် အခြားဒုက္ခများကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသော်လည်း စကားမပြောနိုင်။ ဆာလောင်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်းကြောင့် ငိုယိုသဖြင့် ထိန်းသိမ်းသူတို့က «နို့စသည် ပေးရမည်» ဟုထင်ကာ ကျွေးမွေးနှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားကြသည်။
Sanatkumāra (teaching Nārada in dialogue on saṁsāra and embodied suffering)
Vrata: none
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It highlights the helplessness and inherent suffering of embodied existence even from infancy—unable to speak, driven by hunger and thirst—encouraging dispassion (vairāgya) and a turn toward liberation-oriented life.
While not naming bhakti directly, it frames saṁsāra as intrinsically painful and dependent, which supports the Purāṇic conclusion that taking refuge in Bhagavān (especially Viṣṇu-bhakti, as emphasized elsewhere in the Nārada Purāṇa) is the stable remedy beyond bodily conditions.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this verse; it is primarily a dharma–mokṣa reflection on the realities of birth and bodily limitation.