Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 7
Yamapatha (The Road of Yama), Dāna-Phala, and the Imperishable Fruition of Karma
इतस्ततः प्रधावंतो यांति दुःखेन तत्पथि । क्वचित्पंकः क्वचिदूह्निः क्वचित्सेतप्तसैकतम् । क्वचिद्वै दावरुपेणः तीक्ष्णधाराः शिलाः क्वचित् ॥ ७ ॥
itastataḥ pradhāvaṃto yāṃti duḥkhena tatpathi | kvacitpaṃkaḥ kvacidūhniḥ kvacitsetaptasaikatam | kvacidvai dāvarupeṇaḥ tīkṣṇadhārāḥ śilāḥ kvacit || 7 ||
ဒီဘက်ဟိုဘက် ပြေးလွှားကာ ဒုက္ခကြီးစွာဖြင့် ထိုလမ်းကြောင်းကို ဆက်သွားကြသည်။ တချို့နေရာတွင် ရွံ့ပင်လယ်၊ တချို့နေရာတွင် တက်ရခက်သော တောင်တက်လမ်း၊ တချို့နေရာတွင် ပူလောင်သော သဲပြင်ရှိသည်။ တချို့နေရာတွင် တောမီးလောင်ကာ၊ တချို့နေရာတွင် အစွန်းထက်သော ကျောက်တုံးများရှိသည်။
Narada (teaching in the Narada–Sanatkumara dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhayanaka
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It portrays saṃsāra as a harsh, uneven road—mud, heat, fire, and sharp stones—teaching that worldly pursuit leads to repeated distress and urging detachment and a higher spiritual aim.
By contrasting the painful wandering of worldly life with an implied need for a steadier refuge, the verse supports the Purāṇic message that taking shelter in Bhagavān (especially Viṣṇu-bhakti) is the reliable passage beyond such obstacles.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this verse; it is primarily an ethical-philosophical image meant to cultivate viveka (discernment) and vairāgya (dispassion).