Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 23
Pāpa-bheda, Naraka-yātanā, Mahāpātaka-vicāra, Atonement Limits, Daśa-vidhā Bhakti, and Gaṅgā as Final Remedy
महापातकिनस्त्वेते तत्संसर्गी च पञ्चमः । पंतिभेदीवृथापाकी नित्यं ब्रह्मणदूषकः ॥ २३ ॥
mahāpātakinastvete tatsaṃsargī ca pañcamaḥ | paṃtibhedīvṛthāpākī nityaṃ brahmaṇadūṣakaḥ || 23 ||
ဤသူတို့သည် မဟာပာတကင် (အပြစ်ကြီးသူ) များဖြစ်ကြပြီး၊ သူတို့နှင့်ပေါင်းသင်းနေသူကိုလည်း ပဉ္စမအဖြစ် ရေတွက်သည်။ ထို့ပြင် အတူစားသောက်တန်းစီကို ခွဲဖောက်သူ၊ အကြောင်းမဲ့/မထုံးတမ်းအရ အစားအစာချက်သူ၊ နှင့် ဗြာဟ္မဏကို အမြဲတမ်း အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့သူတို့လည်း ပါဝင်သည်။
Sūta (narrating the teaching as part of the Narada Purana’s dharma discourse)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhayanaka
FAQs
It warns that grave sin is not only in direct wrongdoing but also in enabling it—association with great sinners, disrupting sacred communal norms, misusing food, and habitual brāhmaṇa-slander are treated as serious dharmic violations that damage inner purity.
By stressing śuddhi (purity) in conduct and speech: devotion thrives with sat-saṅga and reverence for the dharmic order, while bad company and contemptuous speech undermine the devotional temperament.
It reflects smārta-ācāra tied to ritual discipline—rules of food preparation and communal eating (linked to kalpa/ācāra traditions), emphasizing that external ritual order supports internal purity.