Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 39
Śokanivāraṇa: Non-brooding, Impermanence, Contentment, and Śuka’s Renunciation
सशरीरेष्वनित्येषु नित्यं किमनुचिंतयेत् । भूतेषु भावं संचिंत्य ये बुद्ध्या तमसः परम् ॥ ३९ ॥
saśarīreṣvanityeṣu nityaṃ kimanuciṃtayet | bhūteṣu bhāvaṃ saṃciṃtya ye buddhyā tamasaḥ param || 39 ||
ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော သတ္တဝါတို့အတွင်း၌—ကိုယ်ခန္ဓာသည် မတည်မြဲသောကြောင့်—“နိစ္စ” ဟုခေါ်နိုင်သည့် အရာကို ဘာကို အမြဲတမ်း စဉ်းစားနေရမည်နည်း။ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်းရှိ အတွင်းသဘောတရားကို ခွဲခြားစဉ်းစား၍ ပညာရှိတို့သည် ဉာဏ်ဖြင့် တမစ်(အမှောင်)ကို ကျော်လွန်သော အမြင့်တရားကို သိမြင်ကြ၏။
Sanatkumara (teaching Narada in the Moksha-dharma dialogue)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It redirects attention from the perishable body to the eternal principle realized through discernment, stating that liberation comes by knowing what lies beyond tamas (ignorance).
While phrased in jñāna-language, it supports bhakti by urging detachment from bodily impermanence and cultivating steady contemplation—conditions that stabilize devotion toward the transcendent Lord beyond tamas.
No specific Vedanga technique is taught; the practical takeaway is buddhi-based viveka (discrimination) and sustained contemplation (anucintana), foundational disciplines that support all Vedic study and sadhana.