Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 33
Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
राम ँकाम्यः कृप ँपूज्यो हरिः पूज्योऽर्च्य एव हि । रोमो दृष्टोऽबला अत्र सुप्ता इष्टा इमा यतः ॥ ३३ ॥
rāma ṃkāmyaḥ kṛpa ṃpūjyo hariḥ pūjyo'rcya eva hi | romo dṛṣṭo'balā atra suptā iṣṭā imā yataḥ || 33 ||
ရာမသည် ကိုးကွယ်လိုသည့် အမြတ်ဆုံး အရာဖြစ်၏။ ကရုဏာကြောင့် ကိုးကွယ်ပူဇော်ရမည်။ အမှန်တကယ် ပူဇော်အရိုအသေခံထိုက်သူမှာ ဟရီတော်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ ဘက္တိအာနုဘော်ကြောင့် ကိုယ်ရေမွှေးများ ထောင်တက်မြင်ရပြီး အားနည်းသော မိန်းမတို့ အိပ်ပျော်နေကြသဖြင့် ဤအရာသည် ဤနေရာ၏ ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏။
Sanatkumara (in dialogue with Narada, Moksha-dharma section)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It asserts exclusive worship-worthiness of Hari (Viṣṇu/Rāma) and points to devotional transformation—signs like romaharṣa (hairs standing on end) arising in the presence of sacred remembrance or narrative.
Bhakti is framed as single-pointed worship (pūjā/arcana) of Hari, motivated by His compassion; the verse also hints that true devotion manifests as involuntary spiritual emotion (sāttvika-bhāvas).
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; the practical takeaway is ritual-practice vocabulary—pūjā and arcana directed to Hari as the primary object of worship in Narada Purana rituals.