Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 30
Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
हरिश्शेते विभुश्चिंत्यस्तच्छेषो यञ्चरस्तंथा । प्रश्नस्त्वथ हरिष्षष्ठः कृष्णष्टीकत इत्यपि ॥ ३० ॥
hariśśete vibhuściṃtyastaccheṣo yañcarastaṃthā | praśnastvatha hariṣṣaṣṭhaḥ kṛṣṇaṣṭīkata ityapi || 30 ||
သူကို «ဟရိ» ဟု ခေါ်သည်မှာ အိပ်စက်၍ လဲလျောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူသည် အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော အရှင်၊ စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်တရားထိုင်ရမည့် အရှင် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် «ရှေသ» ဟုလည်းကောင်း၊ နေရာအနှံ့ လှုပ်ရှားသွားလာသော အရာဟုလည်းကောင်း ခေါ်ကြ၏။ ထို့နောက် «ပရရှ္န» ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး၊ «ဟရိ-ဆဿဋ္ဌ» ဟုလည်း၊ «ကృష్ణ-ဋ္ဌီကတ» ဟုလည်း ခေါ်ကြ၏။
Sanatkumāra (in dialogue instruction to Nārada on Viṣṇu’s epithets/nāma-artha)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It frames Viṣṇu’s names as contemplative keys: each epithet points to a divine function—reclining Lord, all-pervading presence, and the principle that remains—so remembering the name becomes a direct practice of dhyāna and mokṣa-dharma.
Bhakti here is nāma-smaraṇa with understanding: the devotee repeats Hari’s names while reflecting on their meanings (vibhu, cintya, etc.), turning chanting into steady remembrance and inner worship.
It uses nirukta-like name-derivation (etymological meaning of divine epithets) as a practical tool—linking sound (nāma) to meaning (artha) to support correct contemplation and recitation.