Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 117
Jīva–Ātman Inquiry; Kṣetrajña Doctrine; Karma-based Varṇa; Four Āśramas and Sannyāsa Discipline
अपि चात्र माल्याभरणवस्त्राभ्यंगनित्योपभोगनृत्यगीतवादित्रश्रुतिसुखनयनस्नेहरामादर्शनानां । प्राप्तिर्भक्ष्यभोज्यलेह्यपेयचोष्याणामभ्यवहार्य्याणां विविधानामुपभोगः ॥ ११७ ॥
api cātra mālyābharaṇavastrābhyaṃganityopabhoganṛtyagītavāditraśrutisukhanayanasneharāmādarśanānāṃ | prāptirbhakṣyabhojyalehyapeyacoṣyāṇāmabhyavahāryyāṇāṃ vividhānāmupabhogaḥ || 117 ||
ထို့ပြင် ဤလောကီဖလအခြေအနေ၌ ပန်းကုံး၊ အလှဆင်ပစ္စည်း၊ အဝတ်အစား၊ ဆီလိမ်းနှိပ်ခြင်းနှင့် နေ့စဉ်ခံစားမှုများ—အက၊ သီချင်း၊ တူရိယာသံ၊ နားလည်ပျော်ရွှင်စေသောအသံ၊ မျက်စိပျော်စေသောမြင်ကွင်း၊ ချစ်ခင်မှုနှင့် လှပသောမိန်းမတို့ကို မြင်တွေ့ခြင်း—တို့ကို ရရှိသည်။ ထို့အပြင် ကိုက်စားရသောအစာ၊ စားသောက်ရသောဟင်းလျာ၊ လျှာဖြင့်လိမ်းစားရသောအရာ၊ သောက်ရသောအရည်နှင့် စုပ်စားရသောအရာတို့ အမျိုးမျိုးကိုလည်း ခံစားသုံးဆောင်သည်။
Sanatkumara (teaching Narada in Moksha-dharma context)
Vrata: none
Primary Rasa: shringara
Secondary Rasa: bhoga/adbhuta
FAQs
The verse catalogues refined sense-pleasures (sound, sight, touch, taste) to show the full range of bhoga that karma can yield—implying their attractiveness yet their limitation, thus preparing the mind for vairagya and moksha-oriented discernment.
By highlighting the completeness of worldly enjoyments, the text implicitly contrasts them with the steadier fulfillment sought through Narada Purana’s moksha-dharma—where turning the mind from transient pleasures toward Bhagavan (Vishnu) is presented as the higher aim.
A practical dharmic classification of consumables is given—bhakṣya, bhojya, lehya, peya, coṣya—useful for ritual and etiquette contexts (what is ‘fit to be consumed’), though the verse is primarily ethical-philosophical rather than a direct Vedanga instruction.