Markandeya Purana — Adhyaya 24, Shloka 17
Adhyaya 24 — Kuvalayashva’s Refusal of Gifts and the Vision of Madalasa’s Maya
कृतकृत्योऽस्मि चैतेन सफलं जीवितञ्च मे ।
यदङ्गसंस्लेषमितस्तव देवस्य मानुषः ॥
kṛtakṛtyo 'smi caitena saphalaṃ jīvitañ ca me / yad aṅga-saṃśleṣam itaḥ tava devasya mānuṣaḥ
ဤအကြောင်းကြောင့် ငါသည် ပြုသင့်ပြုထိုက်သောအရာကို ပြီးစီးအောင်မြင်ခဲ့ပြီး၊ ငါ၏အသက်တာလည်း အကျိုးဖြစ်ထွန်းလာ၏—အကြောင်းမှာ ငါက လူသာမန်တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း၊ အို သာသနာတော်မြတ်သော ဒေဝီ၊ သင်၏ကိုယ်တော်နှင့် ကိုယ်ထိလက်ထိ ထိတွေ့ခွင့်ရခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse elevates proximity to the divine (darśana/sparśa) as a life-fulfilling attainment, cultivating humility and gratitude rather than entitlement.
Not directly a pancalakṣaṇa item; it belongs to dharma-upadeśa/nīti embedded in narrative (ancillary ethical instruction rather than sarga/pratisarga/vaṃśa/manvantara/vaṃśānucarita).
‘Bodily contact with the divine’ can be read as symbolic of saṃskāra—transformative imprint—where even a brief touch of higher reality reorients one’s inner disposition toward dharma.