Shloka 6
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
सम्प्रगृह्य महाबाहुर्भुजं चन्दनभूषितम् । शैलस्तम्भोपमं शौरिरुवाचाभिविनोदयन्
sampragṛhya mahābāhur bhujaṃ candanabhūṣitam | śailastambhopamaṃ śaurir uvācābhivinodayan ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ဆိုသည်– ထို့နောက် လက်တံကြီးရှင် ရှော်ရီ (ကృష్ణ) သည် စန္ဒနလိမ်းထားသော လက်တံကို—ကျောက်တိုင်ကဲ့သို့ ခိုင်မာသော—မိမိလက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ယုဓိဋ္ဌိရ၏ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်သက်သာစေသလို လှည့်ဖယ်ပေးရင်း စကားစတင်ပြောလေ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Ethical instruction is most effective when delivered with compassion: the verse highlights Kṛṣṇa’s method of guiding Yudhiṣṭhira by first soothing his agitation, preparing him to receive dharma-centered counsel rather than reacting from grief or guilt.
Vaiśampāyana narrates that Kṛṣṇa (Śauri) physically takes hold of an arm described as sandalwood-anointed and pillar-like in firmness, and begins speaking in a way meant to entertain/comfort—signaling the start of a consoling discourse to Yudhiṣṭhira in the Śānti Parva setting.