Shloka 7
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
शुशुभे वदनं तस्य सुदष्ट्र चारुलोचनम् । व्याकोशमिव विस्पष्टं पद्म सूर्य इबोदिते
śuśubhe vadanaṃ tasya sudaṃṣṭraṃ cārulocanam | vyākośam iva vispaṣṭaṃ padmaṃ sūrya ivodite ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ဆိုသည်– ထိုအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် လှပသော သွားများနှင့် ချောမောသော မျက်လုံးများဖြင့် တင့်တယ်ကာ၊ နေထွက်ချိန်တွင် အပြည့်အဝ ပွင့်လင်းထင်ရှားလာသော ကြာပန်းကဲ့သို့ တောက်ပစွာ လှပလေ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Though primarily descriptive, the verse supports the Śānti Parva’s ethical atmosphere by portraying a figure whose outward serenity and auspicious radiance suggest inner steadiness—an ideal quality for one engaged in dharma, counsel, and righteous governance.
Vaiśampāyana describes the appearance of a man’s face: it is handsome (fine teeth, beautiful eyes) and shines like a lotus that has fully opened at sunrise, emphasizing a moment of clarity and auspicious presence.