Shloka 413
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
तावती: प्रददौ गा: स शिविरौशीनरो<ध्वरे । “आज संसारमें जंगली पशुओंसहित जितने गाय-बैल और घोड़े हैं, उतनी संख्यामें उशीनरपुत्र शिबिने अपने यज्ञमें केवल गौओंका दान किया
tāvatīḥ pradadau gāḥ sa śibirauśīnaro 'dhvare |
ဝါယုက ပြောသည်– «ထို ယဇ္ဉတွင် ဥသီနရ၏ သားတော် ရှိဘိသည် နွားများကို အလွန်အမင်း များပြားစွာ လှူဒါန်းခဲ့သည်—ကမ္ဘာပေါ်ရှိ နွား၊ နွားထီး၊ မြင်းတို့၏ အရေအတွက်နှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့အကြားရှိသည့် အရေအတွက်အထိ တူညီလောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။» ဤစကားသည် ရှိဘိ၏ အံ့ဩဖွယ် သဒ္ဓါတရားနှင့် ယဇ္ဉမှတစ်ဆင့် မိမိကိုယ်ကို မထားဘဲ ပေးကမ်းခြင်းဟူသော ဓမ္မအယူအဆကို ထင်ဟပ်စေသည်။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse extols dāna as a central dharmic virtue: a righteous ruler demonstrates moral greatness through selfless giving, especially when performed in the context of yajña and public welfare, without attachment to possessions.
Vāyudeva describes Śibi’s extraordinary act of charity during a sacrifice: Śibi donates an unimaginably large number of cows—portrayed as matching the total cattle and even horses in the world—underscoring his legendary reputation for generosity.