Adhyaya 193

Verse 1

हि 8 छा आफ आटा: - इस श्लोकमें पूर्वोक्त तीनों प्रश्नोंका एक साथ ही सामान्य उत्तर दे दिया गया है। जो जिस वर्ण अथवा आश्रमका है

Bhṛgu said: Even those who have entered the forest-dweller’s stage (vānaprastha) follow dharma. They move about performing austerities at holy fords, along rivers and springs, and in secluded forests filled with deer, buffalo, boar, tigers, and wild elephants. Renouncing village life—fine clothing, rich foods, and sensual enjoyments—they subsist on what the wilderness provides: herbs, fruits, roots, and leaves, taken in measured, varied, and regulated portions. They sit on the ground and sleep on earth, stone, sand, gravel, dust, or ashes. Their bodies are covered with garments of reeds and kuśa-grass, animal skins, and bark-cloth. They keep their hair, beard, nails, and body-hair uncut, bathe at fixed times, and do not transgress the appointed seasons. They maintain offerings and fire-rites, gathering fuel-sticks, kuśa, and flowers for worship, and only after cleaning their hermitage do they allow themselves a little rest. Enduring cold, heat, rain, and wind until their skin cracks, and persisting in vows and disciplined practices, their flesh and blood dry up so that they seem little more than bones covered with skin—yet, with steadfast courage, they continue to bear the body’s burden. The passage presents vānaprastha as an ethical training in restraint, endurance, and ritual responsibility, where suffering is not sought for its own sake but accepted as the cost of inner steadiness and fidelity to dharma.

Verse 2

यस्त्वेतां नियतश्चर्या ब्रद्मर्षिविहितां चरेत्‌ स दहेदग्निवद्दोषान्‌ जयेल्लोकांश् दुर्जयान्‌

Bharadvāja said: Whoever, with disciplined restraint, practices this regulated mode of conduct laid down by the brahmarṣis—this rule of life for the forest-dweller—burns away his faults like fire and attains those hard-to-win worlds.

Verse 3

परिव्राजकानां पुनराचार:--तद्यथा विमुच्याग्नि-धनकलत्रपरिबर्हणं संगेष्वात्मन: स्नेहपाशानवधूय.._ परिव्रजन्ति | समलोष्टाश्मकाज्चनाल्त्रिवर्गप्रवृत्तेष्व- सक्तबुद्धयो5रिमित्रोदासीनानां तुल्यदर्शना: स्थावर-जरायुजाण्डजस्वेदजोद्/धिज्जानां भूतानां बाड्मन:-कर्मभिरनभिद्रोहिणो $निकेता: पर्वतपुलिनवृक्षमूल देवतायतनान्यनुचरन्तो वासार्थमुपेयुर्नगरं ग्राम॑ं वा नगरे पडउ्चरात्रिका: ग्रामे चैकरात्रिका: प्रविश्य च प्राणधारणार्थ द्विजातीनां भवनान्यसंकीर्णकर्मणामुपतिष्ठेयु: पात्रपतितायाचितमभै क्ष्या: कामक्रो धदर्प- लोभमोहकार्पण्यदम्भपरिवादाभिमानहिंसानिवृत्ता इति

Bharadvāja said: “Now the discipline of the wandering renunciants is described. Having abandoned the sacred fires, wealth, wife, and the whole apparatus of household life, they shake off the bonds of affection that tie the self to pleasures and social attachments, and they go forth as wanderers. To them clod, stone, and gold are the same. Their minds do not cling to pursuits of the three aims—dharma, artha, and kāma. They look with equal vision upon enemy, friend, and the indifferent. Toward all beings—immobile and those born from womb, egg, sweat, or sprout—they commit no harm by speech, mind, or deed. They are without a fixed abode, not establishing huts or monasteries. Moving about, they take shelter for the night in mountain caves, riverbanks, at the roots of trees, in temples, or in a town or village; in a town they stay no more than five nights, and in a village no more than one. For the mere support of life, they stand at the houses of the twice-born—Brahmins, Kshatriyas, and Vaishyas—whose conduct is pure and not mixed with improper occupations. They accept only such alms as fall into their bowl without solicitation. They remain wholly free from desire, anger, pride, greed, delusion, miserliness, hypocrisy, slander, arrogance, and violence.”

Verse 4

भवन्ति चात्र श्लोका:-- अभयं सर्वभूतेभ्यो दत्त्वा यश्चरते मुनि: । न तस्य सर्वभूतेभ्यो भयमुत्पद्यते क्वचित्‌

Here, well-known verses are cited: the sage who moves through the world after granting fearlessness to all beings never, at any time, encounters fear from any being. The ethical point is that non-violence and the active assurance of safety create a reciprocal moral security: one who does not threaten life is not met with threat.

Verse 5

कृत्वाग्निहोत्रं स्वशरीरसंस्थं शारीरमर्ग्निं स्वमुखे जुहोति । विप्रस्तु भैक्ष्यौपगतै्ह विर्भि- श्रिताग्निनां स व्रजते हि लोकम्‌

Bharadvāja said: Having established the Agnihotra within his own body, a brahmin offers oblations into the bodily fire by consuming the alms-food that comes to him as sacrificial offering. By this inner sacrifice, he attains the world of those who have performed the fire-altar rite and maintained the sacred fires—teaching that disciplined renunciation and mindful sustenance can become a true Agnihotra when outward ritual is internalized without abandoning dharma.

Verse 6

मोक्षाश्रमं यक्षरते यथोक्तं शुचि: सुसंकल्पितमुक्तबुद्धि: । अनिन्धन ज्योतिरिव प्रशान्तं स ब्रह्मलोकं श्रयते मनुष्य:

ဘာရဒ္ဝါဇက ဆို၏—သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ စိတ်ဓာတ်ကို ခိုင်မာစွာ ချမှတ်ထားကာ ကပ်ငြိမှုမှ လွတ်မြောက်သည့် ဉာဏ်ရှိသူသည်၊ သာသနာကျမ်းများတွင် ဆိုထားသကဲ့သို့ မောက္ခ-အာရှရမ (သံန്യാസ/စွန့်လွှတ်သူ၏ ဘဝ) ၏ စည်းကမ်းကို တိတိကျကျ လိုက်နာကျင့်သုံးလျှင်၊ ဥဿာမလိုသော မီးတောက်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်၍ တောက်ပသည့် ဗြဟ္မလောကကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 7

भरद्वाज उवाच अस्माल्लोकात्‌ परो लोक: श्रूयते नोपलभ्यते । तमहं ज्ञातुमिच्छामि तद्‌ भवान्‌ वक्तुमहति

ဘာရဒ္ဝါဇက မေး၏—“ဗြာဟ္မဏာကြီး၊ ဤလောကထက် မြင့်မားသော အခြားလောကတစ်ခု ရှိသည်ဟု ကြားရသော်လည်း မျက်မြင်မတွေ့ရပါ။ ထိုအရာကို သိလိုပါသည်။ ကျေးဇူးပြု၍ ရှင်းပြပေးပါ။”

Verse 8

भूगुरुवाच उत्तरे हिमवत्पाश्वे पुण्ये सर्वगुणान्विते । पुण्य: क्षेम्यश्न॒ काम्यश्च॒ स परो लोक उच्यते

ဘೃဂုက ဆို၏—“မြောက်ဘက်တွင် ဟိမဝန္တတောင်တန်း၏ ဘေးတစ်ဖက်၌ ကုသိုလ်သန့်ရှင်း၍ အရည်အသွေးအလုံးစုံ ပြည့်စုံသော နယ်မြေတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုသန့်မြေပြင်ပေါ်၌ တည်သော အလောကကို ‘အမြင့်လောက’ ဟု ခေါ်ကြ၏—ကိုယ်တိုင်ပင် သန့်စင်၍ ကောင်းကျိုးနှင့် လုံခြုံချမ်းသာကို ပေးစွမ်းကာ မြင်လိုရောက်လိုဖွယ် ဖြစ်သည်။”

Verse 9

तत्र हपापकर्माण: शुचयोउत्यन्तनिर्मला: । लोभमोहपरित्यक्ता मानवा निरुपद्रवा:,वहाँ पापकर्मसे रहित, पवित्र, अत्यन्त निर्मल, लोभ और मोहसे शून्य तथा सब प्रकारके उपद्रवोंसे रहित मानव निवास करते हैं

ထိုနေရာ၌ အပြစ်ကင်းသော အကျင့်ရှိသူများ—သန့်ရှင်း၍ အလွန်စင်ကြယ်သူများ—လောဘနှင့် မောဟကို စွန့်ပယ်ပြီး အနှောင့်အယှက် အမျိုးမျိုးမှ ကင်းလွတ်သော လူသားတို့ နေထိုင်ကြသည်။

Verse 10

स स्वर्गसदृशो देशस्तत्र हाक्ता:ः शुभा गुणा: । काले मृत्यु: प्रभवति स्पृशन्ति व्याधयो न च

ဘာရဒ္ဝါဇက ဆို၏—“ထိုဒေသသည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် တူ၏။ ထိုနေရာ၌ ကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်သတ္တိများ အားလုံး တည်မြဲနေကြသည်။ သေခြင်းသည် သင့်တော်သော အချိန်ရောက်မှသာ ဖြစ်ပေါ်ပြီး ရောဂါဝေဒနာတို့သည် မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်ကြ။”

Verse 11

न लोभ: परदारेषु स्वदारनिरतो जन: । नान्योन्यं बध्यते तत्र द्रव्येषु च न विस्मय: । परो ह्ुधर्मो नैवास्ति संदेहो नापि जायते

ဘာရဒ္ဝါဇက ပြောသည်– ထိုပြည်တွင် အခြားသူ၏ ဇနီးအပေါ် လောဘကာမ မရှိ။ လူတို့သည် မိမိတို့၏ ဇနီးများအပေါ်သာ သစ္စာတည်ကြည်ကြသည်။ ဥစ္စာကြောင့် အချင်းချင်း မသတ်ကြ၊ မည်သူ့ကိုမျှ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင် မလုပ်ကြ။ ထူးကဲသော အံ့ဩမှုကြောင့်လည်း မလှုပ်ရှားကြ၊ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာ၌ အဓမ္မသည် လုံးဝ မရှိသဖြင့် ဖြစ်သည်။ သံသယလည်း မည်သူ့စိတ်၌မျှ မပေါ်ပေါက်—ထိုသို့ပင် ထိုပြည်၏ ဓမ္မစည်းကမ်းသည် တည်ငြိမ်ခိုင်မာ၏။

Verse 12

कृतस्य तु फल तत्र प्रत्यक्षमुपल भ्यते । पानासनाशनोपेता: प्रासादभवनाश्रया:

ဘာရဒ္ဝါဇက ပြောသည်– ထိုလောက၌ မိမိပြုခဲ့သော ကံ၏ အကျိုးကို မျက်မြင်တကယ် ရရှိမြင်တွေ့ရသည်။ အချို့သည် မြင့်မားသော မဟာမဏ္ဍပ်များ၌ နေထိုင်၍ ကောင်းမွန်သော အာසနများပေါ် ထိုင်ကာ အကောင်းဆုံး အစားအသောက်နှင့် သောက်စရာတို့ကို ခံစားကြသည်။ ဆန္ဒအလုံးစုံ ပြည့်စုံပြီး ရွှေအလှဆင်တန်ဆာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြသည်။ သို့ရာတွင် အချို့သည် အသက်ရှင်ရန် လုံလောက်သမျှ အစာသာ ရကြပြီး၊ အချို့သည် တပဿာပြုသကဲ့သို့ ခက်ခဲသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့်သာ အသက်ကို ထိန်းထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုလောကသည် ဤလောကထက် သာလွန်ကြောင်း ဆိုကြ၏။

Verse 13

सर्वकामैर्व॒ता: केचिद्धेमाभरण भूषिता: । प्राणधारणमात्र तु केषांचिदुपपद्यते । श्रमेण महता केचित्‌ कुर्वन्ति प्राणधारणम्‌

ဘာရဒ္ဝါဇက ပြောသည်– ထိုလောက၌ အချို့သည် လိုအင်ဆန္ဒအမျိုးမျိုးဖြင့် ဝန်းရံခံရပြီး ရွှေအလှဆင်တန်ဆာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြသည်။ သို့သော် အချို့အတွက်မူ အသက်ရှင်ရန် လုံလောက်သမျှသာ ရရှိပြီး၊ အချို့သည် အလွန်ကြီးမားသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့်သာ အသက်ရှုကို ထိန်းထားနိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာ၌ပင် ကံ၏အကျိုးသည် မြင်သာထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်လာပြီး သတ္တဝါတို့သည် မိမိတို့၏ ကံအလိုက် အခြေအနေကွဲပြားစွာ ခံစားကြရ၏။

Verse 14

इह धर्मपरा: केचित्‌ केचिन्नैकृतिका नरा: । सुखिता दुःखिता: केचिन्निर्थना धनिनो5परे

ဘာရဒ္ဝါဇက ပြောသည်– ဤလူ့လောက၌ အချို့သည် ဓမ္မကို အားထားသူများဖြစ်ကြသော်လည်း အချို့သည် အပြုအမူ၌ လိမ်လည်ကောက်ကျစ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အချို့သည် ချမ်းသာပျော်ရွှင်၍ အချို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံကြရသည်။ အချို့သည် ဥစ္စာကြွယ်ဝလာသော်လည်း အခြားသူများသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသို့ ကျရောက်ကြ၏။

Verse 15

इह श्रमो भयं मोह: क्षुधा तीव्रा च जायते । लोभभश्चार्थकृतो नृणां येन मुहन्त्यपण्डिता:

ဘာရဒ္ဝါဇက ပြောသည်– ဤလောက၌ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ မောဟနှင့် ဆာလောင်မှု ပြင်းထန်သော ဒုက္ခတို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ လူတို့အတွင်း ဥစ္စာကြောင့် ဖြစ်သော လောဘသည် အထူးအားကောင်း၏။ ထိုလောဘကြောင့် မသိမြင်သူတို့သည် မောဟထဲသို့ ကျရောက်ကာ ခွဲခြားသိမြင်မှုကို ဆုံးရှုံးကြသည်။

Verse 16

इह वार्ता बहुविधा धर्माधर्मस्य कारिण: । यस्तद्वेदोभयं प्राज्ञ: पाप्मना न स लिप्यते

ဤလောက၌ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မကို ပြုလုပ်သူတို့အကြောင်း အမျိုးမျိုးသောစကားများ ကြားရသည်။ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ နှစ်မျိုးလုံး၏ အကျိုးဆက်ကို သိမြင်သော ပညာရှိသည် ပာပကြောင့် မလိမ်းမကပ် ဖြစ်၏။

Verse 17

सोपध॑ निकृतिः स्तेयं परीवादो हासूयिता । परोपघातो हिंसा च पैशुन्यमनृतं तथा

လှည့်ဖြားသောအကျင့်၊ လိမ်လည်ကောက်ကျစ်မှု၊ ခိုးယူမှု၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုမှု၊ မနာလိုစိတ်ဖြင့် အခြားသူ၏အပြစ်ကို ရှာဖွေခြင်း၊ အခြားသူကို ထိခိုက်နစ်နာစေခြင်း၊ အကြမ်းဖက်ခြင်း၊ အတင်းအဖျင်းပြောခြင်းနှင့် မုသာစကား—ဤဒုစရိုက်တို့ကို ကျင့်သုံးသူ၏ တပဿ (austerity) သည် လျော့နည်းသွား၏။ သို့ရာတွင် ဤအပြစ်တို့ကို မိမိအကျင့်ထဲသို့ မထည့်သွင်းသော ပညာရှိ၏ တပဿသည် အစဉ်တိုးပွား၏။

Verse 18

एतानासेवते यस्तु तपस्तस्य प्रहीयते । यस्त्वेतान्‌ नाचरेद्‌ विद्वांस्तपस्तस्य प्रवर्धते

ဤအပြစ်တို့ကို ကျင့်သုံးသူ၏ တပဿသည် လျော့နည်းသွား၏။ သို့ရာတွင် ဤအရာတို့ကို မကျင့်သော ပညာရှိ၏ တပဿသည် တိုးပွား၏။

Verse 19

इह चिन्ता बहुविधा धर्माधर्मस्य कर्मण: । कर्मभूमिरियं लोके इह कृत्वा शुभाशुभम्‌ | शुभे: शुभमवाप्रोति तथाशुभमथान्यथा

ဤလောက၌ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မဆိုင်ရာ ကမ္မအကြောင်း အမျိုးမျိုးသော စဉ်းစားချက်များ ပေါ်ပေါက်သည်။ ဤလောကသည် ကမ္မ၏မြေပြင်ဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ ကောင်းမှု သို့မဟုတ် မကောင်းမှုကို ပြုလုပ်ပြီးလျှင် ကောင်းမှု၏ ကောင်းကျိုးကို ရရှိသကဲ့သို့ မကောင်းမှု၏ မကောင်းကျိုးကိုလည်း ခံစားရသည်—အခြားမဟုတ်။

Verse 20

इह प्रजापति: पूर्व देवा: सर्षिगणास्तथा । इष्ट्वेष्टतपस: पूता ब्रह्मलोकमुपाश्रिता:,पूर्वकालमें यहीं प्रजापति, देवता तथा ऋषियोंने यज्ञ और अभीष्ट तपस्या करके पवित्र हो ब्रह्मलोकको प्राप्त कर लिया

ရှေးကာလ၌ ဤနေရာ၌ပင် ပရဇာပတိ၊ ဒေဝတားတို့နှင့် ရှိဂဏတို့သည် မိမိတို့ ဆောင်ရွက်လိုသည့် ယဇ်ပူဇော်မှုများနှင့် ကတိပြုထားသော တပဿတို့ကို ပြုလုပ်၍ သန့်စင်ကာ ဗြဟ္မလောကသို့ ရောက်ရှိ၍ အားကိုးတည်နေခဲ့ကြ၏။

Verse 21

उत्तर: पृथिवी भाग: सर्वपुण्यतम: शुभ: । इहस्थास्तत्र जायन्ते ये वै पुण्यकृतो जना:

ဘာရဒ္ဝါဇာက ဆို၏— «ကမ္ဘာမြေ၏ မြောက်ဘက်ဒေသသည် အလွန်အမင်း ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၍ မင်္ဂလာအထူးရှိ၏။ ဤနေရာ၌ နေထိုင်ကာ ဓမ္မတရားနှင့် ကိုက်ညီသော ကုသိုလ်ကံကို ပြုသူတို့—ကုသိုလ်ပြုသူအမှန်တို့သည်—သေပြီးနောက် ထိုဒေသ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားကြ၏»။

Verse 22

असत्कर्माणि कुर्वन्तस्तिर्यग्योनिषु चापरे । क्षीणायुषस्तथा चान्ये नश्यन्ति पृथिवीतले

ဘာရဒ္ဝါဇာက ဆို၏— «အဓမ္မကံကို ပြုသူတို့သည် တိရစ္ဆာန်နှင့် ငှက်တို့၏ ယိုးနီ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားကြ၏။ အခြားသူတို့သည်လည်း အသက်တမ်းကုန်ဆုံးသော် မြေပြင်ပေါ်၌ ပျက်စီးကာ အောက်တန်းသော အခြေအနေများသို့ ကျဆင်းသွားကြ၏»။

Verse 23

अन्योन्यभक्षणासक्ता लोभमोहसमन्विता: । इहैव परिवर्तन्ते न ते यान्त्युत्तरां दिशम्‌

ဘာရဒ္ဝါဇာက ဆို၏— «အချင်းချင်းကို စားသောက်ဖျက်ဆီးလိုသော စိတ်တွင် စွဲလမ်း၍ လောဘနှင့် မောဟတို့က လွှမ်းမိုးနေသူတို့သည် ဤလောက၌ပင် လှည့်လည်ပြောင်းလဲနေကြ၏။ သူတို့သည် မြင့်မြတ်သော မြောက်ဘက်သို့—ကောင်းချီးနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အထက်လမ်းသို့—မရောက်နိုင်ကြ»။

Verse 24

जो लोभ और मोहसे युक्त हो एक दूसरेको खा जानेके लिये उद्यत रहते हैं, वे भी इसी लोकमें आवागमन करते रहते हैं, उत्तरदिशाके उत्कृष्ट लोकमें नहीं जाने पाते हैं ।।

ဘာရဒ္ဝါဇာက ဆို၏— «လောဘနှင့် မောဟတို့နှင့် ချည်နှောင်ခံရ၍ အချင်းချင်းကို စားသောက်ဖျက်ဆီးရန် အမြဲအသင့်ရှိသူတို့သည် ဤလောက၌ပင် လှည့်လည်နေကြ၏။ မြောက်ဘက်ရှိ ထူးမြတ်သော လောကသို့ မရောက်နိုင်ကြ။ သို့သော် စည်းကမ်းရှိသော ဗြဟ္မစာရိန်တို့သည် စိတ်နှင့် အင်္ဒြိယတို့ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဆရာဂုရုတို့ကို သစ္စာရှိစွာ ဝတ်ပြုအုပ်မိုးကြသဖြင့်—ထိုပညာရှိတို့သည် လောကအားလုံးသို့ သွားရာလမ်းများကို သိမြင်ကြ၏»။

Verse 25

इत्युक्तो5यं मया धर्म: संक्षिप्तो ब्रह्मनिर्मितः । धर्माधर्मा हि लोकस्य यो वै वेत्ति स बुद्धिमान्‌

ဘာရဒ္ဝါဇာက ဆို၏— «ဤသို့ဖြင့် ဗြဟ္မာက ဖန်ဆင်းထားသော ဓမ္မတရားကို ငါသည် အကျဉ်းချုပ်၍ ဖော်ပြပြီးပြီ။ လောက၌ ပြုသင့်သော ဓမ္မနှင့် မပြုသင့်သော အဓမ္မကို သိမြင်သူသာ ပညာရှိဖြစ်၏»။

Verse 26

भीष्म उवाच इत्युक्तो भूगुणा राजन्‌ भरद्वाज: प्रतापवान्‌ | भृगुं परमधर्मात्मा विस्मित: प्रत्यपूजयत्‌

ဘိဿမက မိန့်တော်မူ၏—«အို မင်းကြီး၊ ဘృဂုက ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ဓမ္မကို အလွန်လေးစားသည့် တန်ခိုးကြီး ဘာရဒ္ဝာဇသည် အံ့ဩသွား၍ ဘృဂုကို ရိုသေစွာ စက္ကာရပြု၍ ဂုဏ်ပြုလေ၏»။

Verse 27

एष ते प्रसवो राजन्‌ जगत: सम्प्रकीर्तित: । निखिलेन महाप्राज्ञ कि भूय: श्रोतुमिच्छसि

ဘိဿမက မိန့်တော်မူ၏—«အို မင်းကြီး၊ အလွန်ပညာကြီးသော အရှင်၊ ဤလောက၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို သင့်အား အပြည့်အစုံ ကြေညာပြောကြားပြီးပြီ။ ယခု ထပ်မံ၍ ဘာကို ကြားလိုသနည်း»။

Verse 192

इति श्रीमहाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि भुगुभरद्वाजसंवादे द्विनवत्यधिकशततमो< ध्याय:

ဤသို့ဖြင့် သီရိမဟာဘာရတ၏ ရှာန္တိပရဝ၌ မောက္ခဓမ္မ အခန်းကဏ္ဍအတွင်းရှိ ဘృဂုနှင့် ဘာရဒ္ဝာဇတို့၏ ဆွေးနွေးပွဲသည် ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်လေ၏။ အခန်း တစ်ရာကိုးဆယ်နှစ် ပြီးဆုံးလေပြီ။