Shloka 6
Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
सर्वमाकाशमावृत्य तिष्ठन्तं सर्वतोमुखम् । तद् दृष्टवा परम रूपं विष्णोर्वैष्णवमद्भुतम् । विस्मयं च ययौ वित्रस्तं दृष्टवा परमेश्वरम्
sarvam ākāśam āvṛtya tiṣṭhantaṃ sarvato-mukham | tad dṛṣṭvā paramaṃ rūpaṃ viṣṇor vaiṣṇavam adbhutam | vismayaṃ ca yayau vitrastaṃ dṛṣṭvā parameśvaram |
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– မိုးကောင်းကင်တစ်လျှောက်လုံးကို ဖုံးလွှမ်း၍၊ မျက်နှာများကို အရပ်အနှံ့သို့ လှည့်ထားကာ ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်နေတော်မူ၏။ ဗိဿဏု၏ အံ့ဩဖွယ် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝိုင်ရှ္ဏဝရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်ရပြီး၊ အလုံးစုံ၏ အရှင်ကို မျက်မြင်တွေ့သဖြင့် ပုရောဟိတ်ပညာရှင် ဗြဟ္မရ္ရှိ ဥတ္တင်ကာသည် အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်ကာ—အမြင့်မြတ်ဆုံးကို မြင်သည့်အခါ နှလုံးသားတုန်ယင်သွားလေ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes reverent recognition of the Supreme: encountering divine reality evokes both awe (vismaya) and trembling humility (vitrāsa). Ethically, it models the proper human response to transcendent power—not arrogance, but surrender, attentiveness, and devotion.
Vaiśaṃpāyana narrates a vision in which Viṣṇu manifests an extraordinary, all-encompassing form that seems to cover the entire sky and face all directions. Witnessing this supreme Vaiṣṇava form, the sage Uttanka becomes overwhelmed with astonishment and fear-tinged reverence.