Kurma Purana — Uttara Bhaga, Shloka 38
Naimittika-pralaya and the Theology of Kāla: Seven Suns, Saṃvartaka Fire, Flood, and Varāha Kalpa
केचित् पर्वतसंकाशाः केचिद् गजकुलोपमाः / कूटाङ्गारनिभाश्चान्ये केचिन्मीनकुलोद्वहाः / बहूरूपा घोरूपा घोरस्वरनिनादिनः
kecit parvatasaṃkāśāḥ kecid gajakulopamāḥ / kūṭāṅgāranibhāścānye kecinmīnakulodvahāḥ / bahūrūpā ghorūpā ghorasvaraninādinaḥ
တိမ်အချို့သည် တောင်တန်းကဲ့သို့၊ အချို့သည် ဆင်အုပ်စုကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်။ အခြားတချို့သည် မီးလောင်ကျောက်မီးသွေးအစုကဲ့သို့ ထင်ရပြီး၊ တချို့သည် ငါးအုပ်အတွင်း အင်အားကြီးဆုံးကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်။ ပုံသဏ္ဍာန်မျိုးစုံ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်ရည်ဖြင့်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကြသည်။
Narratorial voice within the Kurma Purana (sage-narration describing extraordinary beings/hosts in the cosmic geography context)
Primary Rasa: bhayanaka
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
Indirectly: by portraying radically diverse and fearsome forms, the verse supports a Purāṇic-Yogic insight that external forms are mutable manifestations within prakṛti, while the witnessing Self (Ātman) remains unchanged beyond such appearances.
No specific technique is prescribed in this verse; however, its imagery functions as a contemplation aid for vairāgya (dispassion) and steadiness—training the mind to remain undisturbed by frightening or grand phenomenal forms, a prerequisite emphasized across Kurma Purana’s Yoga-oriented teachings.
It does not explicitly mention Śiva or Viṣṇu; yet within the Kurma Purana’s synthesis, such cosmological descriptions are framed as occurring within one divine order (Īśvara-tattva), harmonizing Shaiva and Vaishnava perspectives on the governance of the manifest world.