Adhyaya 13
Vishvamitra Resolves to Uplift Trishanku from His Curse
ရှင်ဘုရင် Janamejaya က Trishanku မင်းကြီးသည် Chandala ကျိန်စာမှ မည်သို့လွတ်မြောက်ခဲ့သည်ကို Vyasa အား မေးမြန်းခဲ့သည်။ Vishvamitra ရရှိသည်မှာ Trishanku သည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုအတွင်း သူ၏မိသားစုကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ကျေးဇူးတင်ရှိသည်။ Vasishtha က နွားကိုသတ်မိသောကြောင့် Trishanku ကို ကျိန်စာတိုက်ခဲ့သည်။ Vishvamitra က သူ့ကို ကယ်တင်ရန် ကတိပြုခဲ့သည်။
Shlokas
Verse 1
त्रिशङ्कुशापोद्धाराय विश्वामित्रसान्त्वनवर्णनम् राजोवाच - हरिश्चन्द्रः कृतो राजा सचिवैर्नृपशासनात् । त्रिशङ्कुस्तु कथं मुक्तस्तस्माच्चाण्डालदेहतः
တြိသံကု၏ ကျိန်စာကို ပယ်ဖျက်ရန် ဝိသွာမိတြ၏ နှစ်သိမ့်မှုကို ဖော်ပြခြင်း။ မင်းကြီး (ဇနမေဇယ) က မေးသည်မှာ- ဟရိရှန္ဒြကို မင်းကြီး၏အမိန့်ဖြင့် ဝန်ကြီးတို့က မင်းမြှောက်ကြပြီ။ သို့သော် တြိသံကုသည် ထိုစဏ္ဍာလကိုယ်ခန္ဓာမှ မည်သို့လွတ်မြောက်ခဲ့သနည်း။
Verse 2
मृतो वा वनमध्ये तु गङ्गातीरे परिप्लुतः । गुरुणा वा कृपां कृत्वा शापात्तस्माद्विमोचितः
သူသည် တောအုပ်အလယ်၌ သေဆုံးသွားသလော၊ သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသော ဂင်္ဂါမြစ်၌ ရေချိုးခဲ့သလော၊ သို့မဟုတ် သူ၏ဆရာ (ဝိသွာမိတြ) က သနားကရုဏာထား၍ ထိုကျိန်စာမှ လွှတ်ခဲ့သလော။
Verse 3
एतद् वृत्तान्तमखिलं कथयस्व ममाग्रतः । चरितं तस्य नृपतेः श्रोतुकामोऽस्मि सर्वथा
ဤအကြောင်းအရာအလုံးစုံကို ငါ့အား ပြောပြပါ။ ငါသည် ထိုမင်းကြီး၏ ဘဝနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များကို အဘက်ဘက်မှ ကြားနာလိုလှပါသည်။
Verse 4
व्यास उवाच - अभिषिक्तं सुतं कृत्वा राजा सन्तुष्टमानसः । कालातिक्रमणं तत्र चकार चिन्तयञ्छिवाम्
ဗျာသက ဆိုသည်မှာ- သားတော်ကို ဘိသိက်သွန်းပြီးနောက် မင်းကြီး (တြိသံကု) သည် စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိလေ၏။ သူသည် ထိုနေရာ၌ ရှိဝါ (အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နတ်သမီး) ကို အမြဲမပြတ် ဆင်ခြင်အောက်မေ့လျက် အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။
Verse 5
एवं गच्छति काले तु तपस्तप्त्वा समाहितः । द्रष्टुं दारान्सुतादींश्च तदागात्कौशिको मुनिः
ဤသို့ဖြင့် အချိန်ကာလကုန်လွန်သွားသောအခါ ရသေ့ကောသိက (ဝိသမ္မိတ္တ) သည် မိမိ၏ တရားကျင့်ကြံမှုကို ပြီးမြောက်စေပြီးနောက် ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို တွေ့ရန် ပြန်လာခဲ့သည်။
Verse 6
आगत्य स्वजनं दृष्ट्वा सुस्थितं मुदमाप्तवान् । भार्यां पप्रच्छ मेधावी स्थितामग्रे सपर्यया
ရောက်ရှိလာပြီး မိမိ၏မိသားစုကို ကောင်းမွန်စွာတွေ့ရသောအခါ သူသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ ထို့နောက် ပညာရှိရသေ့သည် မိမိရှေ့တွင် ရိုသေစွာ အလုပ်အကျွေးပြုနေသော ဇနီးအား မေးမြန်းလေသည်။
Verse 7
दुर्भिक्षे तु कथं कालस्तया नीतः सुलोचने । अन्नं विना त्विमे बालाः पालिता केन तद्वद
အို လှပသောမျက်ဝန်းရှိသူ၊ ဤဆိုးရွားလှသော ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကာလအတွင်း သင်မည်သို့ အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့သနည်း။ အစားအစာမရှိဘဲ ဤကလေးများကို မည်သူက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပြီး ကျွေးမွေးခဲ့သနည်း။ ထိုအကြောင်းကို ငါ့အား ပြောပြပါ။
Verse 8
अहं तपसि सन्नद्धो नागतः शृणु सुन्दरि । किं कृतं तु त्वया कान्ते विना द्रव्येण शोभने
နားထောင်ပါ အို လှပသောသူ၊ ငါသည် တရားကျင့်ကြံခြင်း၌ အလွန်အမင်း နစ်မွန်းနေသဖြင့် ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ပါ။ အို ချစ်လှစွာသောဇနီး၊ မည်သည့်ဥစ္စာပစ္စည်းမျှမရှိဘဲ သင်ဘာလုပ်ခဲ့သနည်း။
Verse 9
मया चिन्ता कृता तत्र श्रुत्वा दुर्भिक्षमद्भुतम् । नागतोऽहं विचार्यैवं किं करिष्यामि निर्धनः
ထိုဆိုးရွားလှသော ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုအကြောင်း ကြားရသောအခါ ငါသည် ထိုနေရာ၌ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ သို့သော် 'ငါကဲ့သို့ ဆင်းရဲသောသူသည် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း' ဟု တွေးကာ ငါပြန်မလာခဲ့ပါ။
Verse 10
अहमप्यति वामोरु पीडितः क्षुधया वने । प्रविष्टश्चौरभावेन कुत्रचिच्छ्वपचालये
အို လှပသောသူ၊ ငါသည်လည်း တောထဲတွင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုဒဏ်ကို အလွန်အမင်း ခံစားခဲ့ရပြီး သူခိုးကဲ့သို့ တစ်နေရာရာရှိ စဏ္ဍာလ၏အိမ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
Verse 11
श्वपचं निद्रितं दृष्ट्वा क्षुधया पीडितो भृशम् । महानसं परिज्ञाय भक्ष्यार्थं समुपस्थितः
စဏ္ဍာလ အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုဒဏ်ကို အလွန်အမင်း ခံစားနေရသဖြင့် ငါသည် မီးဖိုချောင်ကို ရှာဖွေပြီး အစားအစာအချို့ရရန် ထိုနေရာသို့ သွားခဲ့သည်။
Verse 12
यदा भाण्डं समुद्घाट्य पक्वं श्वतनुजामिषम् । गृह्णामि भक्षणार्थाय तदा दृष्टस्तु तेन वै
ငါသည် အိုးကိုဖွင့်ပြီး ချက်ပြုတ်ထားသော ခွေးသားကို စားရန်ယူမည်အပြုတွင် သူ (စဏ္ဍာလ) သည် ငါ့ကို မြင်သွားလေသည်။
Verse 13
पृष्टः कस्त्वं कथं प्राप्तो गृहे मे निशि सादरम् । ब्रूहि कार्यं किमर्थं त्वमुद्घाटयसि भाण्डकम्
သူက ရိုသေစွာ မေးသည်- 'သင်သည် မည်သူနည်း။ ညအချိန်တွင် ငါ့အိမ်သို့ မည်သို့ရောက်လာသနည်း။ သင့်ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပါ၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် အိုးကို ဖွင့်နေသနည်း။'
Verse 14
इत्युक्तः श्वपचेनाहं क्षुधया पीडितो भृशम् । तमवोचं सुकेशान्ते कामं गद्गदया गिरा
စဏ္ဍာလက ဤသို့ပြောသောအခါ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုဒဏ်ကို အလွန်အမင်း ခံစားနေရသော ငါသည်၊ အို လှပသောဆံပင်ရှိသူ၊ တုန်ရီသောအသံဖြင့် သူ့အား ပြောဆိုခဲ့သည်။
Verse 15
ब्राह्मणोऽहं महाभाग तापसः क्षुधयार्दितः । चौरभावमनुप्राप्तो भक्ष्यं पश्यामि भाण्डके
ကျွန်ုပ်ပြောခဲ့သည်- 'အို အလွန်ကံကောင်းသောမင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကြောင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံနေရသော ဗြာဟ္မဏရသေ့တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် သူခိုးကဲ့သို့ ပြုမူမိပြီး ဤအိုးထဲတွင် အစားအစာကို ရှာဖွေနေပါသည်။'
Verse 16
चौरभावेन सम्प्राप्तोऽस्म्यतिथिस्ते महामते । क्षुधितोऽस्मि ददस्वाज्ञां मांसमद्मि सुसंस्कृतम्
'အို မြင့်မြတ်သောစိတ်ထားရှိသူ၊ ကျွန်ုပ်သည် သူခိုးအဖြစ် ရောက်ရှိလာသော်လည်း သင်၏ဧည့်သည်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ငတ်မွတ်နေပါသည်၊ ဤပြင်ဆินထားသော အသားကို စားသုံးနိုင်ရန် ခွင့်ပြုချက်ပေးပါ။'
Verse 17
विश्वामित्र उवाच - श्वपचस्तु वचः श्रुत्वा मामुवाच सुनिश्चितम् । भक्षं मा कुरु वर्णाग्र्य जानीहि श्वपचालयम्
ဝိသမ္မိတြက ပြောသည်- ကျွန်ုပ်၏စကားကို ကြားသောအခါ စဏ္ဍာလသည် ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ကျွန်ုပ်အား ပြောသည်- 'အို ဝဏ္ဏတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော (ဗြာဟ္မဏ)၊ ဤအရာကို မစားပါနှင့်။ ဤသည်မှာ စဏ္ဍာလ၏ အိမ်ဖြစ်ကြောင်း သိမှတ်ပါ။'
Verse 18
दुर्लभं खलु मानुष्यं तत्रापि च द्विजन्मता । द्विजत्वे ब्राह्मणत्वं च दुर्लभं वेत्सि किं न हि
'လူ့ဘဝသည် အမှန်ပင် ရှားပါးလှသည်၊ ထိုထက်ပင် ရှားပါးသည်မှာ နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ (ဒွိဇ) ဖြစ်ရန်ဖြစ်သည်။ ဒွိဇတို့တွင် ဗြာဟ္မဏဖြစ်ခြင်းသည် အရှားပါးဆုံးဖြစ်သည်။ ဤအရာကို သင်မသိပါသလော။'
Verse 19
दुष्टाहारो न कर्तव्यः सर्वथा लोकमिच्छता । अग्राह्या मनुना प्रोक्ताः कर्मणा सप्त चान्त्यजाः
'မြင့်မြတ်သောဘုံများကို တောင့်တသူသည် တားမြစ်ထားသော (မစင်ကြယ်သော) အစားအစာကို မည်သည့်အခါမျှ မစားသုံးသင့်ပါ။ မိမိတို့၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် အစားအစာကို လက်မခံနိုင်သော အနိမ့်ဆုံးဇာတ် (အန္တယဇ) ခုနစ်မျိုးရှိကြောင်း မနုက ကြေညာထားသည်။'
Verse 20
त्याज्योऽहं कर्मणा विप्र श्वपचो नात्र संशयः । निवारयामि भक्ष्यात्त्वां न लोभेनाञ्जसा द्विज
'အို ဝိပြ၊ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ လုပ်ရပ်/အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုကြောင့် ရှောင်ကြဉ်ရမည့် စဏ္ဍာလတစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ ဤအချက်တွင် သံသယမရှိပါ။ အို ဒွိဇ၊ ကျွန်ုပ်သည် လောဘကြောင့် သင်ဤအစားအစာကို စားခြင်းမှ တားဆီးနေခြင်း မဟုတ်ပါ။'
Verse 21
वर्णसङ्करदोषोऽयं मा यातु त्वां द्विजोत्तम । विश्वामित्र उवाच सत्यं वदसि धर्मज्ञ मतिस्ते विशदान्त्यज
'အို ဒွိဇတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သောမင်း၊ ဝဏ္ဏသံကရ (ဇာတ်နှောခြင်း) ၏ အပြစ်သည် သင့်အား မညစ်နွမ်းပါစေနှင့်။' ဝိသမ္မိတြက ပြောသည်- 'အို ဓမ္မကို သိသောသူ၊ သင်သည် အမှန်အတိုင်း ပြောဆိုပေသည်။ အို အန္တယဇ၊ သင်၏စိတ်သည် စင်ကြယ်ပေသည်။'
Verse 22
तथाप्यापदि धर्मस्य सूक्ष्ममार्गं ब्रवीम्यहम् । देहस्य रक्षणं कार्यं सर्वथा यदि मानद
'သို့သော်လည်း အလွန်အမင်း ဘေးဒုက္ခရောက်နေချိန် (အာပဒ်) တွင် ဓမ္မ၏ သိမ်မွေ့သော လမ်းစဉ်ကို ကျွန်ုပ် ကြေညာပါသည်။ အို လေးစားအပ်သူ၊ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကာကွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။'
Verse 23
पापस्यान्ते पुनः कार्यं प्रायश्चित्तं विशुद्धये । दुर्गतिस्तु भवेत्पापादनापदि न चापदि
'အပြစ်ရှိသော လုပ်ရပ်အပြီးတွင် စင်ကြယ်စေရန်အတွက် နောင်တရခြင်း (ပြာယစ္စိတ္တ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ဘေးဒုက္ခမရှိဘဲ အပြစ်ကျူးလွန်ခြင်းကြောင့် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရသော်လည်း အလွန်အမင်း ဘေးဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင်မူ မဟုတ်ပေ။'
Verse 24
मरणात्क्षुधितस्याथ नरको नात्र संशयः । तस्मात्क्षुधापहरणं कर्तव्यं शुभमिच्छता
'ဆာလောင်မွတ်သိပ်၍ သေဆုံးခြင်းသည် ငရဲသို့ အမှန်ပင် ရောက်စေသည်၊ ဤအချက်တွင် သံသယမရှိပါ။ ထို့ကြောင့် မိမိ၏ ကောင်းကျိုးကို လိုလားသူသည် မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို မိမိ၏ ဆာလောင်မှုကို ပြေပျောက်စေရမည်။'
Verse 25
तेनाहं चौर्यधर्मेण देहं रक्षेऽप्यथान्त्यज । अवर्षणे च चौर्येण यत्पापं कथितं बुधैः
ထို့ကြောင့် အို အန်တယာဂျာ၊ ငါသည် ခိုးယူခြင်းတရားဖြင့်ပင် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်မည်။ မိုးခေါင်စဉ်အခါ၌ ခိုးယူခြင်းအပြစ်ကို ပညာရှိတို့ မိန့်ကြားတော်မူသည်မှာ...
Verse 26
यो न वर्षति पर्जन्यस्तत्तु तस्मै भविष्यति । इत्युक्ते वचने कान्ते पर्जन्यः सहसापतत्
...မိုးမရွာသော မိုးနတ်မင်း (ပရ်ဂျန်ယ) ၏ အပြစ်သာဖြစ်သည်။ အို ချစ်သူ၊ ငါသည် ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မိုးသည် ရုတ်တရက် ရွာချလေတော့သည်။
Verse 27
गगनाद्धस्तिहस्ताभिर्धाराभिरभिकाङ्क्षितः । मुदितोऽहं घनं वीक्ष्य वर्षन्तं विद्युता सह
မိုးကောင်းကင်မှ တောင့်တအပ်သော မိုးရေတို့သည် ဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရွာချလေသည်။ လျှပ်စီးလက်ခြင်းနှင့်အတူ မိုးရွာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ငါသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်မိ၏။
Verse 28
तदाहं तद्गृहं त्यक्त्वा निःसृतः परया मुदा । कथय त्वं वरारोहे कालो नीतस्त्वया कथम्
ထို့နောက် ထိုအိမ်မှထွက်၍ ငါသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်စွာ ထွက်လာခဲ့၏။ အို အဆင်းလှသောဇနီး၊ သင်သည် ထိုအချိန်ကို မည်သို့ကုန်လွန်စေခဲ့သနည်းဟု ငါ့အား ပြောပြပါဦး။
Verse 29
कान्तारे परमः क्रूरः क्षयकृत्प्राणिनामिह । व्यास उवाच - इति तस्य वचः श्रुत्वा पतिमाह प्रियंवदा
...သတ္တဝါတို့အား အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ ဖျက်ဆီးတတ်သော ဤတောအုပ်ကြီးထဲ၌ မည်သို့နေခဲ့သနည်း။ ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်မှာ- ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ချိုသာစွာ ပြောဆိုတတ်သော ဇနီးသည်က ခင်ပွန်းအား ဤသို့ ပြန်ပြောလေ၏။
Verse 30
यथा शृणु मया नीतः कालः परमदारुणः । गते त्वयि मुनिश्रेष्ठ दुर्भिक्षं समुपागतम्
သူမက ပြောသည်မှာ- ကျွန်မ ဤအလွန်ခက်ခဲသော အချိန်ကို မည်သို့ကုန်လွန်စေခဲ့သည်ကို နားထောင်ပါ။ အို ရသေ့မြတ်၊ အရှင်ထွက်ခွာသွားသောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကြီး ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပါသည်။
Verse 31
अन्नार्थं पुत्रकाः सर्वे बभूवुश्चातिदुःखिताः । क्षुधितान्बालकान्वीक्ष्य नीवारार्थं वने वने
အစားအစာမရှိသဖြင့် သားအားလုံးတို့သည် အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ကြရပါသည်။ ဆာလောင်နေသော ကလေးငယ်များကို ကြည့်ကာ ကျွန်မသည် တောရိုင်းနှံစားသီးနှံ (နီဝါရ) ကို ရှာဖွေရန် တောတစ်ခုပြီးတစ်ခု လှည့်လည်ခဲ့ရပါသည်။
Verse 32
भ्रान्ताहं चिन्तयाऽऽविष्टा किञ्चित्प्राप्तं फलं तदा । एवं च कतिचिन्मासा नीवारेणातिवाहिताः
စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လှည့်လည်သွားလာရင်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသီးအနှံအချို့ကို တွေ့ရတတ်ပါသည်။ ဤနည်းဖြင့် တောရိုင်းနှံစားသီးနှံများကို စားသုံးရင်း လအချို့ ကုန်လွန်ခဲ့ပါသည်။
Verse 33
तदभावे मया कान्त चिन्तितं मनसा पुनः । न भिक्षा किल दुर्भिक्षे नीवारा नापि कानने
အို ခင်ပွန်း၊ ထိုအရာများပင် ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ ကျွန်မ စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံတွေးတောမိပါသည်။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသောအခါ အလှူခံ၍လည်းမရ၊ တောထဲတွင်လည်း တောရိုင်းနှံစားသီးနှံများ မကျန်တော့ပါ။
Verse 34
न वृक्षेषु फलान्यासुर्न मूलानि धरातले । क्षुधया पीडिता बाला रुदन्ति भृशमातुराः
သစ်ပင်များတွင် အသီးမရှိ၊ မြေအောက်တွင်လည်း အမြစ်များမရှိတော့ပါ။ ပြင်းထန်သော ဆာလောင်မှုဒဏ်ကြောင့် ကလေးငယ်များသည် သနားစဖွယ် ငိုကြွေးနေကြပါသည်။
Verse 35
किं करोमि क्व गच्छामि किं ब्रवीमि क्षुधार्तितान् । एवं विचिन्त्य मनसा निश्चयस्तु मया कृतः
ငါဘာလုပ်ရမလဲ။ ငါဘယ်ကိုသွားရမလဲ။ ဒီငတ်မွတ်နေသူတွေကို ငါဘာပြောရမလဲ။ စိတ်ထဲမှာ ဒီလိုတွေးပြီး နောက်ဆုံးမှာ ငါခိုင်မာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။
Verse 36
पुत्रमेकं ददाम्यद्य कस्मैचिद्धनिने किल । गृहीत्वा तस्य मौल्यं तु तेन द्रव्येण बालकान्
ငါဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်- ဒီနေ့ ငါ့သားတစ်ယောက်ကို သူဌေးတစ်ယောက်ဆီ ပေးလိုက်မယ် (ရောင်းလိုက်မယ်)။ သူ့ရဲ့တန်ဖိုးကိုယူပြီး အဲဒီဥစ္စာနဲ့...
Verse 37
पालयेऽहं क्षुधार्तांस्तु नान्योपायोऽस्ति पालने । इति सञ्चिन्त्य मनसा पुत्रोऽयं प्रहितो मया
...ငါ တခြားငတ်မွတ်နေတဲ့ ကလေးတွေကို ကာကွယ်မယ်။ သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူး။ စိတ်ထဲမှာ ဒီလိုတွေးပြီး ငါ ဒီသားကို ခေါ်သွားတယ်...
Verse 38
विक्रयार्थं महाभाग क्रन्दमानो भृशातुरः । क्रन्दमानं गृहीत्वैनं निर्गताहं गतत्रपा
...ရောင်းဖို့အတွက်ပါ အရှင်မင်းကြီး၊ သူဟာ အသည်းအသန် ငိုကြွေးနေပြီး အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေပါတယ်။ ငိုနေတဲ့ကလေးကို ခေါ်ပြီး ငါဟာ အရှက်တရားအားလုံးကို စွန့်ပယ်ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။
Verse 39
तदा सत्यव्रतो मार्गे मामुद्वीक्ष्य भृशातुराम् । पप्रच्छ स च राजर्षिः कस्माद्रोदिति बालकः
အဲဒီအချိန်မှာ သတျဝရတ (တြိသံကု) က လမ်းမှာ ငါ့ကို အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေတာကို တွေ့သွားတယ်။ အဲဒီ မင်းရသေ့ (ရာဇာရ်သီ) က မေးတယ်- ဒီကောင်လေး ဘာလို့ငိုနေတာလဲ။
Verse 40
तदाहं तमुवाचेदं वचनं मुनिसत्तम । विक्रयार्थं नीयतेऽसौ बालकोऽद्य मया नृप
အဲဒီအခါမှာ ငါက သူ့ကို ဒီစကားတွေ ပြောလိုက်တယ်၊ အို ရသေ့မြတ်- အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီကလေးကို ဒီနေ့ ရောင်းဖို့အတွက် ငါခေါ်လာတာပါ။
Verse 41
श्रुत्वा मे वचनं राजा दयार्द्रहृदयस्ततः । मामुवाच गृहं याहि गृहीत्वैनं कुमारकम्
ငါ့စကားကို ကြားတော့ မင်းကြီးဟာ သနားကရုဏာစိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ငါ့ကိုပြောတယ်- ဒီကလေးကို ခေါ်ပြီး မင်းအိမ်ကို ပြန်သွားပါ။
Verse 42
भोजनार्थे कुमाराणामामिषं विहितं तव । प्रापयिष्याम्यहं नित्यं यावन्मुनिसमागमः
မင်းရဲ့ကလေးတွေကို ကျွေးဖို့အတွက် အသားတွေကို စီစဉ်ပေးထားပါတယ်။ ရသေ့ (မင်းရဲ့ခင်ပွန်း) ပြန်မလာမချင်း ငါ ဒါကို နေ့တိုင်း ထောက်ပံ့ပေးမယ်။
Verse 43
अहन्यहनि भूपालो वृक्षेऽस्मिन्मृगसूकरान् । विन्यस्य याति हत्वासौ प्रत्यहं दययान्वितः
တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ သနားကြင်နာတတ်တဲ့ မင်းကြီးဟာ သမင်နဲ့ တောဝက်တွေကို အမဲလိုက်ပြီး မထွက်ခွာခင် ဒီသစ်ပင်မှာ အသားတွေကို ချည်နှောင်ထားခဲ့တယ်။
Verse 44
तेनैव बालकाः कान्त पालिता वृजिनार्णवात् । वसिष्ठेनाथ शप्ताऽसौ भूपतिर्मम कारणात्
အို ခင်ပွန်း၊ သူ့ကြောင့်သာ ကလေးတွေဟာ ဆင်းရဲဒုက္ခပင်လယ်ထဲကနေ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာတော့ ငါ့ကြောင့် အဲဒီမင်းကြီးဟာ ဝသိဋ္ဌရဲ့ ကျိန်စာတိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။
Verse 45
कस्मिंश्चिद्दिवसे मांसं न प्राप्तं तेन कानने । हता दोग्ध्री वसिष्ठस्य तेनासौ कुपितो मुनिः
တစ်နေ့တွင် သူသည် တောထဲ၌ အသားမရရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ကတိကို ဖြည့်ဆည်းရန် ဝသိဋ္ဌရသေ့၏ နို့စားနွားမကို သတ်ခဲ့ရာ ရသေ့ကြီး အလွန်အမျက်ထွက်ခဲ့သည်။
Verse 46
त्रिशङ्कुरिति भूपस्य कृतं नाम महात्मना । कुपितेन वधाद्धेतोश्चाण्डालश्च कृतो नृपः
ရသေ့ကြီးသည် မင်းကြီးအား "တြိသံကု" ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။ နွားမကို သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် အမျက်ထွက်ကာ ရသေ့ကြီးသည် မင်းကြီးအား စဏ္ဍာလဖြစ်စေရန် ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။
Verse 47
तेनाहं दुःखिता जाता तस्य दुःखेन कौशिक । श्वपचत्वमसौ प्राप्तो मत्कृते नृपनन्दनः
အို ကောသိက၊ ထို့ကြောင့် သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ဝမ်းနည်းမိပါသည်။ ထိုမင်းသားသည် ကျွန်ုပ်အတွက်ကြောင့်သာ စဏ္ဍာလအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ရသည်။
Verse 48
येन केनाप्युपायेन भवता नृपतेः किल । तस्माद्रक्षा प्रकर्तव्या तपसा प्रबलेन ह
ထို့ကြောင့် မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မဆို သင်သည် သင်၏ကြီးမြတ်သော အကျင့်သီလတန်ခိုးဖြင့် မင်းကြီးအား ကာကွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။
Verse 49
व्यास उवाच - इति भार्यावचः श्रुत्वा कौशिको मुनिसत्तमः । तामाह कामिनीं दीनां सान्त्वपूर्वमरिन्दम
ဗျာသက ဆိုသည်မှာ- 'အို ရန်သူတို့ကို အောင်နိုင်သူ။ မိမိဇနီး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ရသေ့တို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ကောသိက (ဝိသမ္မိတ္တ) သည် ထိုဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး ချစ်ခင်မြတ်နိုးအပ်သော အမျိုးသမီးအား နှစ်သိမ့်သောစကားဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည်။'
Verse 50
विश्वामित्र उवाच - मोचयिष्यामि तं शापान्नृपं कमललोचने । उपकारः कृतो येन कान्ताराद्रक्षितासि वै
ဝိသမ္မိတ္တက ဆိုသည်မှာ- 'အို ကြာပန်းကဲ့သို့သော မျက်လုံးရှိသူ။ ထိုမင်းကြီးသည် သင့်အား တောထဲ၌ ကာကွယ်ပေးခြင်းဖြင့် ကြီးစွာသော ကျေးဇူးကို ပြုခဲ့သောကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ထိုမင်းကြီးအား ကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်စေမည်။'
Verse 51
विद्यातपोबलेनाहं करिष्ये दुःखसंक्षयम् । इत्याश्वास्य प्रियां तत्र कौशिकः परमार्थवित्
'ကျွန်ုပ်၏ အသိပညာနှင့် အကျင့်သီလတန်ခိုးဖြင့် သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးမည်။' ဤသို့ဖြင့် မိမိ၏ချစ်လှစွာသောဇနီးအား နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသောအမှန်တရားကို သိရှိသော ကောသိကသည်၊
Verse 52
चिन्तयामास नृपतेः कथं स्याद्दुःखनाशनम् । संविमृश्य मुनिस्तत्र जगाम यत्र पार्थिवः
...မင်းကြီး၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မည်သို့ပယ်ဖျောက်နိုင်မည်နည်းဟု ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခဲ့သည်။ သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရသေ့ကြီးသည် မင်းကြီးရှိရာသို့ ကြွသွားခဲ့သည်။
Verse 53
त्रिशङ्कुः पक्वणे दीनः संस्थितः श्वपचाकृतिः । आगच्छन्तं मुनिं दृष्ट्वा विस्मितोऽसौ नराधिपः
တြိသံကုသည် စဏ္ဍာလအသွင်ဖြင့် စဏ္ဍာလတို့၏ ရပ်ကွက်တွင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးစွာ နေထိုင်နေရသည်။ ရသေ့ကြီး ကြွလာသည်ကို မြင်သောအခါ မင်းကြီးသည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
Verse 54
दण्डवन्निपपातोर्व्यां पादयोस्तरसा मुनेः । गृहीत्वा तं करे भूपं पतितं कौशिकस्तदा
သူသည် ရသေ့ကြီး၏ ခြေရင်း၌ တုတ်ချောင်းကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဝပ်စတွား ရှိခိုးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကောသိကသည် ဝပ်စတွားနေသော မင်းကြီး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ၊
Verse 55
उत्थाप्योवाच वचनं सान्त्वपूर्वं द्विजोत्तमः । मत्कृते त्वं महीपाल शप्तोऽसि मुनिना यतः
သူ့ကိုထူမပြီး နှစ်သိမ့်စကားပြောကြားကာ ဗြာဟ္မဏတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သူက ဆိုသည်မှာ- 'အို မင်းကြီး၊ ငါ့ကြောင့် သင်သည် ရေသိ့၏ ကျိန်စာသင့်ခဲ့ရလေပြီ'
Verse 56
वाञ्छितं ते करिष्यामि ब्रूहि किं करवाण्यहम् । राजोवाच - मया सम्प्रार्थितः पूर्वं वसिष्ठो मखहेतवे
ငါသည် သင်၏ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည်။ ငါဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ပြောပါ။ မင်းကြီးက ဆိုသည်မှာ- 'အစောပိုင်းက ကျွန်ုပ်သည် ယဇ်ပူဇော်ရန်အတွက် ဝသိဋ္ဌအား တောင်းဆိုခဲ့ပါသည်'
Verse 57
मां याजय मुनिश्रेष्ठ करोमि मखमुत्तमम् । यथेष्टं कुरु विप्रेन्द्र यथा स्वर्गं व्रजाम्यहम्
'အို ရေသိ့တို့တွင် အမြတ်ဆုံး၊ ကျွန်ုပ်၏ယဇ်ပူဇော်မှုကို ဦးဆောင်ပေးပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ကြီးကျယ်သော ယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ပြုလုပ်လိုပါသည်။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၏ အရှင်၊ ကျွန်ုပ် နတ်ပြည်သို့ ရောက်နိုင်ရန် လိုအပ်သည်များကို ပြုလုပ်ပေးတော်မူပါ...'
Verse 58
अनेनैव शरीरेण शक्रलोकं सुखालयम् । कोपं कृत्वा वसिष्ठोऽसौ मामाहेति सुदुर्मते
...ဤခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်ပင် ချမ်းသာခြင်း၏ တည်ရာဖြစ်သော သိကြားမင်း၏ ဘုံဗိမာန်သို့။' ဝသိဋ္ဌသည် အမျက်ထွက်၍ ကျွန်ုပ်အား ဆိုသည်မှာ- 'အို ယုတ်ညံ့သော စိတ်ရှိသူ!'
Verse 59
मानुषेण हि देहेन स्वर्गवासः कुतस्तव । पुनर्मयोक्तो भगवान्स्वर्गलुब्धेन चानघ
'လူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် နတ်ပြည်၌ မည်သို့နေနိုင်မည်နည်း။' အို အပြစ်ကင်းသူ၊ နတ်ပြည်ကို တောင့်တသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် ရိုသေထိုက်သော ရေသိ့အား ထပ်မံပြောဆိုခဲ့သည်မှာ-
Verse 60
अन्यं पुरोहितं कृत्वा यक्ष्येऽहं यज्ञमुत्तमम् । तदा तेनैव शप्तोऽहं चाण्डालो भव पामर
'ကျွန်ုပ်သည် အခြားသော ပုရောဟိတ်ကို ခန့်အပ်၍ ဤမွန်မြတ်သော ယဇ်ပူဇော်မှုကို ပြုမည်။' ထိုအခါ သူက ကျွန်ုပ်အား ကျိန်ဆိုခဲ့သည်မှာ- 'အို ယုတ်ညံ့သူ၊ စန္ဒာလ ဖြစ်စေသတည်း!'
Verse 61
इत्येतत्कथितं सर्वं कारणं शापसम्भवम् । मम दुःखविनाशाय समर्थोऽसि मुनीश्वर
'ဤသို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ ကျိန်စာသင့်ရခြင်း အကြောင်းရင်းအားလုံးကို ပြောပြပြီးပါပြီ။ အို ရေသိ့တို့၏အရှင်၊ အရှင်တစ်ဦးတည်းသာ ကျွန်ုပ်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိပါသည်'
Verse 62
इत्युक्त्वा विररमासौ राजा दुःखरुजार्दितः । कौशिकोऽपि निराकर्तुं शापं तस्य व्यचिन्तयत्
ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဆင်းရဲဒုက္ခဝေဒနာ ခံစားနေရသော မင်းကြီးသည် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ ကောသိက (ဝိသမိတ္တ) သည်လည်း သူ၏ကျိန်စာကို ပယ်ဖျက်ရန် နည်းလမ်းကို စတင်စဉ်းစားလေသည်
Verse 999
इति श्रीमद्देवीभागवते महापुराणेऽष्टादशसाहस्र्यां संहितायां सप्तमस्कन्धे त्रिशङ्कुशापोद्धाराय विश्वामित्रसान्त्वनवर्णनं नाम त्रयोदशोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် ဂါထာပေါင်း ၁၈,၀၀၀ ရှိသော သီရိမဒ် ဒေဝီ ဘာဂဝတမ် မဟာပုရာဏ်၊ သတ္တမမြောက် စကန္ဓ၊ အခန်း (၁၃) 'တြိသံကု၏ ကျိန်စာကို ဖယ်ရှားရန် ဝိသမိတ္တက နှစ်သိမ့်ခြင်း' အခန်း ပြီးဆုံးပြီဖြစ်သည်
Frequently Asked Questions
King Satyavrata (Trishanku) saw Vishvamitra's wife in distress, about to sell her son for food. The King intervened and provided them with daily meat from his hunting expeditions to ensure the family did not starve.
The King angered Sage Vasishtha for two reasons: first, he killed Vasishtha's sacred cow to feed Vishvamitra's family when he couldn't find wild game. Second, he stubbornly demanded that Vasishtha perform a sacrifice to send him to heaven in his mortal body.
Apad-dharma refers to the relaxation of strict moral and dietary laws during a crisis. Vishvamitra argues that preserving one's life during starvation justifies otherwise forbidden actions, and one can perform atonement (prayaschitta) once the crisis has passed.
Read Devi Bhagavatam in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.