
Utpāta-śānti (Pacification of Portents)
ဤအধ্যာယသည် ယခင် Atharva-vidhāna မှ အပြောင်းအလဲဖြင့် utpāta-śānti ကို အဓိကထားကာ မင်းအာဏာ၊ လူမှုရေးနှင့် ကိုယ်ပိုင်ကောင်းကျိုးကို ထိခိုက်စေသော အမင်္ဂလာလက္ခဏာများကို သက်သာစေသည့် ရိတုအုပ်ချုပ်နည်းများကို ဖော်ပြသည်။ Puṣkara က ဝေဒသီချင်းသံဖြင့် စည်းစိမ်နှင့် တည်ငြိမ်မှုကို တိုးပွားစေကြောင်း သင်ကြားပြီး Śrīsūkta (prativeda နှင့်) ကို Lakṣmī-vivardhana ဟု တင်ပြကာ Yajurveda နှင့် Sāmaveda တို့၏ Śrī-အာဟွာနများဖြင့် ဖြည့်စွက်သည်။ ထို့နောက် japa၊ homa၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဒါန၊ Viṣṇu ပူဇော်ခြင်းတို့ကို သတ်မှတ်ပြီး Pauruṣa Sūkta ကို အလုံးစုံပေးကမ်းသန့်စင်သူအဖြစ်၊ အကြီးမားဆုံးအပြစ်များကိုပါ သန့်စင်နိုင်ကြောင်း ထင်ဟပ်စေသည်။ ဆက်လက်၍ śānti အမျိုးအစားခွဲခြားမှုနှင့် Amṛtā, Abhayā, Saumyā ဟူသော သက်သာရေးသုံးမျိုး၊ ဒေဝတားဆိုင်ရာ မဏိ-အမူလက်များနှင့် မန္တရားဖြင့် အဘိသေက/သန့်စင်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အမင်္ဂလာလက္ခဏာများကို ကောင်းကင်၊ လေထု၊ မြေပြင် အဖြစ် ခွဲကာ (ကြယ်ကျ၊ ဟေးလို၊ မမှန်မကန်မိုး၊ မြေငလျင်၊ ရုပ်တုလက္ခဏာ၊ မီးအနာဂတ်၊ သစ်ပင်အမင်္ဂလာ၊ ရေညစ်၊ မွေးဖွားမှုမမှန်၊ တိရစ္ဆာန်ပြောင်းလဲမှု၊ နေ/လကြတ်) တို့အတွက် Prajāpati/Agni/Śiva/Parjanya-Varuṇa ပူဇော်မှုတို့ဖြင့် ကုထုံးသတ်မှတ်ပြီး ဗြဟ္မဏများနှင့် ဒေဝတားများကို ပူဇော်ခြင်း၊ japa နှင့် homa တို့သည် အဓိက သက်သာရေးဖြစ်ကြောင်း နိဂုံးချုပ်သည်။
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे अथर्वविधानं नामैकषष्ट्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः क्रुद्धं भूपं प्रसादयेदिति घ , ज , झ च अथ द्विषष्ठ्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः उत्पातशान्तिः पुष्कर उवाच श्रीसूक्तं प्रतिवेदञ्च ज्ञेयं लक्ष्मीविवर्धनं हिरण्यवर्णा हरिणीमृचः पञ्चदश श्रियः
ဤသို့ အဂ္နိမဟာပုရာဏ၌ «အထရ္ဝဝိဓာန» ဟူသော အခန်း ၂၆၁ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် gha, ja, jha ဟူသော အက္ခရာဖြင့် မှတ်သားထားသည့် အပိုင်းများတွင် «ဒေါသထွက်သော မင်းကို သက်သာစေသင့်သည်» ဟု ဆိုထားသည်။ ယခု အခန်း ၂၆၂ «အုတ်ပါတ-ရှာန္တိ (နိမိတ်ဆိုးများကို သက်သာစေခြင်း)» စတင်၏။ ပုရှ္ကရက ဆိုသည်— «Śrīsūkta ကို prativeda (အထောက်အကူပြု ဝေဒပဋ္ဌာန်း) နှင့်အတူ သိမှတ်ရမည်၊ ၎င်းသည် လက္ရှ္မီကို တိုးပွားစေသည်; ‘hiraṇyavarṇā’ ဖြင့် စသော ṛk မန္တရ ၁၅ ပုဒ်သည် Śrī ၏ သီချင်းဖြစ်သည်»။
Verse 2
रथेष्वक्षेषु वाजेति चतस्रो यजुषि श्रियः स्रावन्तीयं तथा साम श्रीसूक्तं सामवेदके
ယဇုရ္ဝေဒ၌ «ratheṣu», «akṣeṣu», «vājeti» ဟူသော စကားဖြင့် စသော ယဇုစ် မန္တရများအတွင်း Śrī (စည်းစိမ်) ကို ခေါ်ယူသည့် အာဟွာန ၄ ပုဒ် ရှိသည်။ ထိုနည်းတူ သာမဝေဒ၌ «Srāvantīya» ဟူသော သာမန် တစ်ပုဒ်နှင့် သာမဝေဒ စာခွဲအတွင်း Śrīsūkta လည်း ရှိသည်။
Verse 3
श्रियं धातर्मयि धेहि प्राक्तमाथर्वणे तथा श्रीसूक्तं यो जपेद्भक्त्या हुत्वा श्रीस्तस्य वै भवेत्
«အို ဓာတೃ (Dhātṛ)၊ ထိန်းသိမ်းသူ၊ ငါ့အတွင်း၌ Śrī (စည်းစိမ်) ကို ထားပေးပါ» ဟူ၍။ ထို့အတူ ရှေးအထရ္ဝန် အစဉ်အလာအတိုင်း— မည်သူမဆို भक्तိဖြင့် Śrīsūkta ကို ဂျပ်၍ ဟောမ (ပူဇော်မီး) ပြုလျှင် စည်းစိမ်သည် ထိုသူ၏ ဖြစ်လာသည်။
Verse 4
पद्मानि चाथ विल्वानि हुत्वाज्यं वा तिलान् श्रियः एकन्तु पौरुषं सूक्तं प्रतिवेदन्तु सर्वदं
Śrī (စည်းစိမ်) အတွက် ကြာပန်းများနှင့် ဗိလ္ဝ ရွက်များကို ပူဇော်၍—သို့မဟုတ် ဂျီ (ghee) သို့မဟုတ် နှမ်းကို ဟောမဖြင့် ပူဇော်၍— အထူးသဖြင့် Pauruṣa Sūkta ကို ဂျပ်သင့်သည်။ ၎င်းသည် အချိန်မရွေး အလိုရှိသမျှကို ပေးစွမ်းသူဟု ကြေညာထားသည်။
Verse 5
सूक्तेन द्दद्यान्निष्पापो ह्य् एकैकया जलाञ्जलिं स्नात एकैकया पुष्पं विष्णोर्दत्वाघहा भवेत्
သုတ်က (ချီးမွမ်းသီချင်း) နှင့်အတူ ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် အပြစ်ကင်းစင်လာသည်။ ရေချိုးပြီးနောက် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရေကို အန်ဂျလီအဖြစ် တစ်ကြိမ်စီ ဆက်ကပ်ကာ၊ ထို့အတူ ပန်းကိုလည်း တစ်ပွင့်စီ ဗိဿဏုထံ ဆက်ကပ်လျှင် အပြစ်ဖျက်သူ ဖြစ်လာသည်။
Verse 6
स्नात एकैकया दत्वा फलं स्यात् सर्वकामभाक् महापापोपपान्तो भवेज्जप्त्वा तु पौरुषं
ရေချိုးပြီးနောက် အလှူကို တစ်ကြိမ်စီ တစ်ခုတည်း (ငွေတစ်ပြားကဲ့သို့) ပေးလှူသော်လည်း ထိုကောင်းကျိုး၏ အကျိုးफलကို ရပြီး ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံစေသူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် ပေါရုရှ (Pauruṣa) မန္တရ/သီချင်းကို ရွတ်ဆိုလျှင် ကြီးမားသော အပြစ်များမှ သန့်စင်လာသည်။
Verse 7
कृच्छ्रैर् विशुद्धो जप्त्वा च हुत्वा स्नात्वाथ सर्वभाक् अष्टादशभ्यः शान्तिभ्यस्तिस्रो ऽन्याः शान्तयो वराः
ကೃစ္ဆရ (kṛcchra) ဟုခေါ်သော အပြစ်ဖြေ အတင်းအကျပ်ကျင့်စဉ်များဖြင့် သန့်စင်ပြီးနောက်၊ ဂျပ (japa) ပြုကာ ဟောမ (homa) မီးပူဇော်ကို ဆောင်ရွက်ပြီး ရေချိုးလျှင်၊ သူသည် အခမ်းအနားနှင့် အကျိုးကျေးဇူး အားလုံးကို ခံယူခွင့်ရှိသူ ဖြစ်လာသည်။ ဆန်တိ (śānti) ပူဇော်ပွဲ ၁၈ မျိုးအပြင် ထူးမြတ်သော သက်သာပျောက်ကင်းရေး သုံးမျိုး ထပ်ရှိသည်။
Verse 8
अमृता चाभयवा सौम्या सर्वोत्पातविमर्दनाः अमृता सर्वदवत्या अभया ब्रह्मदैवता
«အမృతာ» နှင့် «အဘယာ», «ဆောမျာ» ဟူသည်တို့သည် မကောင်းသော နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် အုတ်ပါတ (အပျက်အန္တရာယ်) အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူများ ဖြစ်သည်။ အမృతာ သည် အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးသူ; အဘယာ သည် ဗြဟ္မာကို အဓိကတေဝတားအဖြစ် ထားရှိသည်။
Verse 9
सौम्या च सर्वदैवत्या एका स्यात्सर्वकामदा ह्य् एकैकश इति क , घ , छ , ञ च अभयाया मणिः कार्यो वरुणस्य भृगूत्तम
ဆောမျာ (Saumyā) သည် တေဝတားအားလုံးနှင့် ဆက်နွယ်ပြီး တစ်ခုတည်းဖြစ်ကာ လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံးကို ပေးစွမ်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။ «တစ်ခုချင်းစီ၊ တစ်ကြိမ်စီ» ဟူသည်ကို ka, gha, cha, ña အက္ခရာများဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဘൃဂုမျိုးရိုး၏ အမြတ်ဆုံးသူရေ၊ အဘယာ၏ ကာကွယ်ရေး မဏိ (maṇi) ကို ဝရုဏ (Varuṇa) အတွက် ပြုလုပ်ရမည်။
Verse 10
शतकाण्डो ऽमृतायाश् च सौम्यायाः शङ्कजो मणिः तद्दैवत्यास् तथा मन्त्राः सिद्धौ स्यान्मणिबन्धनं
အမృతာအတွက် ရတနာမှာ «သတကာဏ္ဍ» ဖြစ်၏။ ဆောမျာအတွက် ရတနာမှာ ခရုမှ ပေါက်ဖွားသော (śaṅkaja) ရတနာ ဖြစ်၏။ ထိုတေဝတားတို့၏ မန္တရများကို မှန်ကန်စွာ အောင်မြင်စေသောအခါ ရတနာကို ချည်နှောင်၍ အဘိသေကပြုကာ ဝတ်ဆင်ခြင်းသည် အကျိုးသက်ရောက်လာ၏။
Verse 11
दिव्यान्तरीक्षभौमादिसमुत्पातार्दना इमाः दिव्यान्तरीक्षभौमन्तु अद्भुतं त्रिविधं शृणु
ဤတို့သည် ကောင်းကင်၊ အာကာသနှင့် မြေပြင်တို့၌ ဖြစ်ပေါ်လာ၍ ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖြစ်စေသော အနိမိတ်ဆိုးများ ဖြစ်၏။ ယခု ကောင်းကင်၊ အာကာသ၊ မြေပြင် ဟူသော အံ့ဖွယ်/အနိမိတ်တို့၏ သုံးမျိုးခွဲခြားမှုကို နားထောင်လော့။
Verse 12
ग्रहर्क्षवैकृतं दिव्यमान्तरीक्षन्निबोध मे उल्कापातश् च दिग्दाहः परिवेशस्तथैव च
ဂြိုဟ်နှင့် ကြယ်တို့၏ ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ကောင်းကင်နှင့် အာကာသဆိုင်ရာ အနိမိတ်များကို ငါထံမှ သိလော့—အူလ္ကာ (မီးတောက်ကြယ်) ကျခြင်း၊ အရပ်မျက်နှာများ မီးလောင်နီရဲခြင်း၊ နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ဝိုင်း (ဟာလို) ပေါ်ထွန်းခြင်းတို့ ဖြစ်၏။
Verse 13
गन्धर्वनगरञ्चैव वृष्टिश् च विकृता च या चरस्थिरभवं भूमौ भूकम्पमपि भूमिजं
ထို့ပြင် «ဂန္ဓဗ္ဗနဂရ» (မိရိဇ်ကဲ့သို့ မျက်လှည့်မြို့) ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် မမှန်ကန်သော မိုးရွာခြင်းတို့လည်း ရှိ၏။ မြေပြင်၌မူ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာတို့ကို ထိခိုက်စေသော မြေမှ ပေါက်ဖွားသည့် အနှောင့်အယှက်—မြေငလျင်—လည်း ဖြစ်၏။
Verse 14
सप्ताहाभ्यनतरे वृष्टावद्भुतं भयकृद्भवेत् शान्तिं विना त्रिभिर्वषैर् अद्भुतं भयकृद्भवेत्
တစ်ပတ်အတွင်း အချိန်မတော် သို့မဟုတ် မသဘာဝ မိုးရွာခြင်းကဲ့သို့ အံ့ဖွယ်မိုးရွာမှု ဖြစ်ပေါ်လျှင် ကြောက်မက်ဖွယ် အနိမိတ် ဖြစ်လာ၏။ ထို့အတူ သာန္တိ (śānti) ပူဇော်ပွဲ မပြုလျှင် သုံးနှစ်အတွင်း ထိုအနိမိတ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အကျိုးဆိုးကို ပေးလိမ့်မည်။
Verse 15
देवतार्चाः प्रनृत्यन्ति वेपन्ते प्रज्वलन्ति च आरठन्ति च रोदन्ति प्रस्विद्यन्ते हसन्ति च
ပူဇော်ခံရသော နတ်ရုပ်ပုံများသည် ကခုန်၍ တုန်လှုပ်ကာ တောက်လောင်ပေါ်ထွက်သည်။ ထို့ပြင် အော်ဟစ်၍ ငိုကြွေး၊ ချွေးထွက်ကာ ရယ်မောကြသည်။
Verse 16
अर्चाविकारोपशमो ऽभ्यर्च्य हुत्वा प्रजापतेः अनग्निर्दीप्यते यत्र राष्ट्रे च भृशनिस्वनं
ပရာဇာပတိ (Prajāpati) ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကာ ဟုတ (အပူဇော်မီးပူဇော်) ဆက်ကပ်ပြီးနောက် အာရ္ချာ (ရုပ်ပုံပူဇော်) တွင် ဖြစ်သော ချို့ယွင်းနှောင့်ယှက်မှုများ သက်သာငြိမ်းစေသည်။ ထိုနိုင်ငံတွင် မီးမရှိသော်လည်း မီးတောက်သကဲ့သို့ ထင်ရှားလာပြီး ကြီးမားသော ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားရသည်—ဤသည်တို့ကို ပူဇော်ကာရ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု အင်အားကြီးသည့် လက္ခဏာဟု ယူဆကြသည်။
Verse 17
न दीप्यते चेन्धनवांस्तद्राष्ट्रं पाड्यते नृपैः अग्निवैकृत्यशमनमग्निमन्त्रैश् च भार्गव
လောင်စာရှိသော်လည်း မီးမတောက်လောင်ပါက ထိုနိုင်ငံသည် အခြားဘုရင်များ၏ နှောင့်ယှက်ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရသည်။ မီး၏ မမှန်ကန်သော အခြေအနေများကို သက်သာငြိမ်းစေရန် အဂ္နိမန်တရ (Agni-mantra) များဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်၊ အို ဘာရ္ဂဝ (Bhārgava)။
Verse 18
अकाले फलिता वृक्षाः क्षीरं रक्तं स्रवन्ति च वृक्षोत्पातप्रशमनं शिवं पूज्य च कारयेत्
အချိန်မဟုတ်ဘဲ သစ်ပင်များ အသီးထွက်လာခြင်း၊ သစ်ပင်မှ နို့ရည် သို့မဟုတ် သွေးတောင် စိမ့်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပါက ထိုသစ်ပင်အိုမင် (portent) ကို ဖယ်ရှားရန် သစ်ပင်အိုမင်ကို သက်သာငြိမ်းစေသူအဖြစ် ရှိဝ (Śiva) ကို ပူဇော်သော Śiva-pūjā ကို ဆောင်ရွက်စေသင့်သည်။
Verse 19
अतिवृष्टिरनावृष्टिर्दुर्भिक्षायोभयं मतं सिद्ध्या इति घ , ञ च देवताश्चेति ख , छ च आवटन्तीति ख , घ , छ , ञ च अनृतौ त्रिदिनारब्धवृष्टिर्ज्ञेया भयाय हि
မိုးအလွန်အကျွံရွာခြင်းနှင့် မိုးမရွာခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးကို ဆာလောင်မှုကြီး (ဒုರ್ಭိက္ခ) ၏ အကြောင်းရင်းဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထို့ပြင် ရာသီမဟုတ်ဘဲ မိုးစတင်ရွာကာ သုံးရက်ဆက်တိုက် ဆက်လက်ရွာနေခြင်းကိုလည်း အန္တရာယ်၏ နိမိတ်ဟု အမှန်တကယ် သိမှတ်ရမည်။
Verse 20
वृष्टिवैकृत्यनाशः स्यात्पर्जण्येन्द्वर्कपूजनात् नगरादपसर्पन्ते समीपमुपयान्ति च
မိုးရွာမှု၏ မမှန်ကန်မှုကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် ပရဇညာ (Parjanya)၊ လ၊ နေ ကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အန္တရာယ်ပေးသော အင်အားများသည် မြို့မှ ဆုတ်ခွာ၍ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် နီးကပ်မှုသို့ ပြန်လည် ရောက်လာသည်။
Verse 21
नद्यो ह्रदप्रश्रवणा विरसाश् च भवन्ति च शलिलाशयवैकृत्ये जप्तव्यो वारुणो मनुः
မြစ်များ၊ ရေကန်များနှင့် ရေထွက်များသည် အရသာမရှိသကဲ့သို့ မူလဂုဏ်သတ္တိ ပျောက်ကွယ်လာသည်။ ရေကန်နှင့် ရေသိုလှောင်ရာများတွင် ချို့ယွင်းမှု ဖြစ်ပေါ်လျှင် ဝရုဏ (Varuṇa) မန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်။
Verse 22
अकालप्रसवा नार्यः कालतो वाप्रजास् तथा विकृतप्रसवाश् चैव युग्मप्रसवनादिकं
မိန်းမများတွင် အချိန်မတိုင်မီ မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ အချိန်မှန်ကန်စွာ မွေးဖွားသော သားသမီးများလည်း ရှိနိုင်သည်။ ထို့ပြင် အမွေးဖွားမှု မမှန်ကန်ခြင်းများ—ဥပမာ အမွှာမွေးခြင်း စသည့် အခြေအနေများလည်း ဖြစ်တတ်သည်။
Verse 23
स्त्रीणां प्रसववैकृत्ये स्त्रीविप्रादिं प्रपूजयेत् वडवा हस्तिनी गौर्वा यदि युग्मं प्रसूयते
မိန်းမ၏ မွေးဖွားမှုတွင် မမှန်ကန်မှု ဖြစ်လျှင် မိန်းမဘြာဟ္မဏ (female brāhmaṇa) နှင့် အခြားသူများကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကာ ဆုလာဘ်ပေးရမည်။ ထို့အတူ မြင်းမ၊ ဆင်မ သို့မဟုတ် နွားမ က အမွှာမွေးလျှင်လည်း ထိုသို့ပင် ပြုလုပ်ရမည်။
Verse 24
विजात्यं विकृतं वापि षड्भिर्मासैर् म्रियेत वै विकृतं वा प्रसूयन्ते परचक्रभयं भवेत्
သားသမီးသည် အမျိုးအစားမတူသော (vijātya) သို့မဟုတ် ပုံသဏ္ဌာန်ပျက်ကွက်လျှင် ခြောက်လအတွင်း အမှန်တကယ် သေဆုံးတတ်သည်။ သို့မဟုတ် ပုံပျက်သော ကလေးများ မွေးဖွားလာလျှင် ရန်သူတပ်၏ အန္တရာယ်ကို ကြောက်ရွံ့ရမည်။
Verse 25
होमः प्रसूतिवैकृत्ये जपो विप्रादिपूजनं यानि यानान्ययुक्तानि युक्तानि न वहन्ति च
မွေးဖွားရာတွင် အခက်အခဲ သို့မဟုတ် မမှန်ကန်မှု ဖြစ်ပေါ်လျှင် ဟောမ (မီးပူဇော်) ပြုလုပ်၍ ဇပ (မန္တရားရွတ်ဖတ်) ဆောင်ရွက်ကာ ဗြဟ္မဏနှင့် အလေးအမြတ်ပြုသင့်သူများကို ပူဇော်ရမည်။ မတော်တဆ တပ်ဆင်ထားသော ယာဉ်သည် နောက်မှ တပ်ဆင်မှန်ကန်လာသော်လည်း ဝန်ကို မတင်ဆောင်နိုင်။
Verse 26
आकाशे तूर्यनादाश् च महद्भयमुपस्थितं प्रविशन्ति यदा ग्राममारण्या मृगपक्षिणः
ကောင်းကင်၌ တူရိယသံ (ဒရမ်နှင့် တံပိုးကဲ့သို့) ကြားရပြီး တောမှ တိရစ္ဆာန်နှင့် ငှက်များ ရွာထဲ ဝင်လာသောအခါ၊ ကြီးမားသော အန္တရာယ် ပေါ်ပေါက်လာ၍ နီးကပ်နေကြောင်းကို ညွှန်ပြသည်။
Verse 27
अरण्यं यान्ति वा ग्राम्याः जलं यान्ति स्थलोद्भवाः स्थलं वा जलजा यान्ति राजद्वारादिके शिवाः
ရွာတွင်နေထိုင်သော သတ္တဝါများ တောသို့သွားခြင်း၊ မြေပြင်တွင်မွေးဖွားသူများ ရေသို့သွားခြင်း၊ ရေတွင်မွေးဖွားသူများ မြေပြင်သို့တက်ခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာပါက—အထူးသဖြင့် မင်းတံခါးနှင့် အများပြည်သူနေရာများတွင် မြင်တွေ့ရလျှင်—မင်္ဂလာကောင်းသော နိမိတ်ဖြစ်သည်။
Verse 28
प्रदोषे कुक्कुटो वासे शिवा चार्कोदये भवेत् गृहङ्कपोतः प्रविशेत् क्रव्याहा मूर्ध्नि लीयते
နေဝင်ချိန်တွင် အိမ်အတွင်း ကြက်ကောင်က အော်မြည်ခြင်း၊ နေထွက်ချိန်တွင် မြေခွေး (ရှီဝါ) ဟောင်ခြင်းတို့သည် နိမိတ်လက္ခဏာများဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲသို့ ခိုဝင်လာခြင်း သို့မဟုတ် အသားစားငှက်တစ်ကောင်က လူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နားခြင်းတို့လည်း မကောင်းသော အကြောင်းပြ နိမိတ်များဟု ယူဆကြသည်။
Verse 29
मधुरां मक्षिकां कुर्यात् काको मैथुनगो दृशि प्रासादतोरणोद्यानद्वारप्राकारवेश्मनां
ပျားတစ်ကောင်က ချိုမြိန်သဘောဖြင့် လာရောက်နားနေပါက ကောင်းသော နိမိတ်ဟု ယူဆရမည်။ သို့သော် မျက်စိရှေ့တွင် ကော်ကာ (ကာက) မိတ်ဆက်မေထုန် (ပေါင်းဖက်) နေသည်ကို မြင်ရလျှင်၊ နန်းတော်၊ တိုရဏတံခါးခုံး၊ ဥယျာဉ်၊ တံခါးများ၊ ကာရံနံရံနှင့် အိမ်အဆောက်အဦးတို့နှင့် ဆိုင်သော နိမိတ်ဖြစ်သည်။
Verse 30
अनिमित्तन्तु पतनं दृढानां राजमृत्यवे रजसा वाथ धूमेन दिशो यत्र समाकुलाः
သို့ရာတွင် ခိုင်မြဲသူတို့ပင် အကြောင်းမသိဘဲ လဲကျသွား၍၊ အရပ်လေးမျက်နှာတို့သည် ဖုန်မှုန့် သို့မဟုတ် မီးခိုးဖြင့် ရောထွေးရှုပ်ထွေးလာလျှင်၊ ထိုသည် မင်း၏ မရဏအတွက် နိမိတ်အဖြစ် ဆိုရမည်။
Verse 31
केतूदयोपरागौ च छिद्रता शशिसूर्ययोः ग्रहर्क्षविकृतिर्यत्र तत्रापि भयमादिशेत्
ကြယ်တံခွန် ထွက်ပေါ်ခြင်း၊ နေကြတ်/လကြတ် ဖြစ်ခြင်း၊ လ သို့မဟုတ် နေ၌ ထိုးဖောက်ထားသကဲ့သို့ အပြစ်အနာအဆာ ပေါ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဂြိုဟ်နှင့် ကြယ်စုတို့၌ မမှန်ကန်သော ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ရာနေရာတိုင်း၌လည်း ကြောက်ရွံ့အန္တရာယ်ကို ခန့်မှန်းကြေညာရမည်။
Verse 32
अग्निर्यत्र म दीप्येत स्रवन्ते चोदकम्भकाः मृतिर्भयं शून्यतादिरुत्पातानां फलम्भवेत्
မီးသည် မတောက်လောင်ဘဲ၊ ရေအိုးများလည်း ယိုစိမ့်လာသော နေရာ၌၊ ထိုအုတ်ပါတ် (နိမိတ်ဆိုး) များ၏ အကျိုးဖြစ်သည်မှာ သေခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ လွတ်လပ်ဗလာခြင်း (ပျက်စီးသုဉ်းခြင်း) စသည်တို့ ဖြစ်သည်။
Verse 33
द्विजदेवादिपूजाभ्यः शान्तिर्जप्यैस्तु होमतः
နိမိတ်ဆိုးကို သက်သာစေသော ရှာန်တိ (śānti) သည် ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် နတ်ဒေဝတို့ (နှင့် အလေးအမြတ်ပြုသင့်သူများ) ကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ မန္တရားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုခြင်း (japa) နှင့် မီးပူဇော်ခြင်း (homa) ဖြင့်လည်းကောင်း ရရှိသည်။
It identifies the Śrīsūkta (with prativeda) as Lakṣmī-increasing, notes fifteen ṛks beginning with “hiraṇyavarṇā,” mentions four Yajurvedic Śrī-invocations (ratheṣu/akṣeṣu/vājeti set), and refers to Sāmavedic materials including the Srāvantīya Sāman and the Śrīsūkta in that recension.
The chapter repeatedly centers japa (recitation), homa (oblations), snāna (ritual bathing), dāna (repeated small gifts), and devatā-pūjā (deity worship), with targeted rites to Prajāpati (icon disturbances), Agni (fire anomalies), Śiva (tree-omens), Parjanya–Candra–Sūrya (rain disorders), and Varuṇa (water corruption).
Portents are grouped into divya (celestial), āntarikṣa (atmospheric), and bhauma (terrestrial). This taxonomy guides remedy selection: specific deities and mantras correspond to the domain and symptom (e.g., graha/ṛkṣa disturbances, abnormal rains, earthquakes), making śānti a structured, diagnostic ritual science.
It is presented as especially effective and universally bestowing (sarvada/sarvakāmada): recitation alongside offerings and disciplined acts (bathing, charity) is said to cleanse even great sins and confer broad attainments, functioning as a high-utility mantra within śānti practice.