Adhyaya 347
Chapter 347: One-syllable Appellations (एकाक्षराभिधानम्)
အဂ္နိဘုရားသည် ဤအဓျာယကို Mātr̥kā (အသံအက္ခရာစု) နှင့်အတူ သင်ကြားသော ekākṣara—တစ်လုံးတည်းသော အက္ခရာ/အသံဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခြင်း—ကို ရှင်းလင်းဖော်ပြမည်ဟု ကြေညာကာ စတင်သည်။ ပထမပိုင်းတွင် သရနှင့် ဗျဉ္ဇနအသံတစ်လုံးချင်းစီအတွက် အဓိပ္ပါယ်နှင့် သက်ဆိုင်ရာ ဒေဝတာကို သတ်မှတ်၍ ကဗျာရေးရာ၊ မန္တရာကုဒ်ဖွဲ့ခြင်းနှင့် သင်္ကေတအနက်ဖော်ခြင်းအတွက် အသုံးဝင်သော အကျဉ်းချုပ် အဘိဓာန်တစ်ရပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။ ထို့နောက် အသံအဓိပ္ပါယ်မှ ပူဇော်ပွဲဆိုင်ရာ မန္တရာအသုံးချမှုသို့ ပြောင်းလဲကာ မျိုးစေ့အသံများနှင့် တိုတောင်းသော ဖော်မြူလာများကို ဒေဝတာများနှင့် ချိတ်ဆက်သည် (ဥပမာ kṣo ဖြင့် Narasiṃha/Hari)၊ ကာကွယ်ရေးနှင့် စည်းစိမ်ပေးရေး ရည်ရွယ်ချက်များကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် ကိုးပါး ဒုရ္ဂါနှင့် ဆက်စပ်သော vaṭuka အစောင့်များကို အမည်တင်ပြ၍ ကြာပန်းယန္တရားပုံစံတွင် ပူဇော်ရန် ညွှန်ကြားကာ ဒုရ္ဂါ-ဂါယတရီပုံစံ မန္တရာကို ṣaḍaṅga-nyāsa အစဉ်ဖြင့် ပေးသည်။ ဂဏပတိ၏ မူလမန္တရာ၊ ရုပ်သဏ္ဍာန်လက္ခဏာများနှင့် svāhā ဖြင့် အဆုံးသတ်သော ပူဇော်မှုနှင့် ဟောမအတွက် အမည်ခေါ်များစွာကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် မန္တရာစီစဉ်ပုံနှင့် Kātyāyana အမည်ဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသော ဝေါဟာရ/ဝိယာကရဏ မှတ်ချက်တစ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းကာ သန့်ရှင်းသော စကားသည် ဘာသာဗေဒနှင့် မောက္ခနည်းပညာ နှစ်မျိုးလုံးဖြစ်ကြောင်း အဂ္နိဘုရားပုရာဏ၏ လက္ခဏာကို အတည်ပြုသည်။
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे अलङ्कारे काव्यदोषविवेको नाम षट्चत्वारिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ अधिकत्रिशततमो ऽध्यायः एकाक्षराभिधानं अग्निर् उवाच एकाक्षराभिधनञ्च मातृकान्तं वदामि ते अ विष्णुः प्रतिषेधः स्यादा पितामहवाक्ययोः
ဤသို့ အဂ္နိမဟာပုရာဏ၌ အလင်္ကာရ (ကဗျာဗေဒ) အခန်းတွင် «ကဗျာအပြစ် ခွဲခြားသုံးသပ်ခြင်း» ဟူသော အခန်း၊ သုံးရာလေးဆယ်ခြောက်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။ ယခု သုံးရာလေးဆယ်ခုနစ်မြောက် အခန်း «တစ်လုံးသံ အမည်ခေါ်များ» ကို စတင်၏။ အဂ္နိက မိန့်တော်မူသည်— «မတ်ရိကာ (အက္ခရာ/သံလုံးစု) နှင့်အတူ တစ်လုံးသံ အမည်ခေါ်များကို သင်အား ငါ ပြောမည်။ ‘a’ သည် ဗိဿဏုကို ညွှန်း၏။ ‘ā’ မှစ၍ ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ၏ မိန့်တော်အတိုင်း ကျန်သော သတ်မှတ်ချက်များကို သိမြင်ရမည်»။
Verse 2
सीमायामथाव्ययं आ भवेत्संक्रोधपीडयोः इः कामे रतिलक्ष्म्योरी उः शिवे रक्षकाद्य ऊः
‘ā’ သည် မပြောင်းလဲသော အဝယဝ (indeclinable) ဖြစ်၍ «နယ်နိမိတ်/ကန့်သတ်အတွင်း» ဟူသော အဓိပ္ပါယ်တွင် သုံး၏။ ပြင်းထန်သော ဒေါသနှင့် ဖိနှိပ်ထိခိုက်ခြင်း/နာကျင်ပင်ပန်းခြင်း အဓိပ္ပါယ်များတွင် ‘iḥ’ ကို သုံး၏။ ကာမ (လိုလားတောင့်တမှု) အဓိပ္ပါယ်နှင့် ရတိ၊ လက္ရှ္မီတို့ကို ရည်ညွှန်းရာတွင် ‘ī’ ကို သုံး၏။ မင်္ဂလာသဘော (ရှီဝ) နှင့် ကာကွယ်သူတို့ စသည့် အရာများကို ရည်ညွှန်းရာတွင် ‘uḥ’ နှင့် ‘ūḥ’ ကို သုံး၏။
Verse 3
ऋ शब्दे चादितौ ऋस्यात् ऌ ॡ ते वै दितौ गुहे ए देवी ऐ योगिनी स्यादो ब्रह्मा औ महेश्वरः
သရ ‘ṛ’ သည် «အသံ» ကိုလည်းကောင်း၊ ဒေဝီ အဒိတိကိုလည်းကောင်း ညွှန်း၏။ သရ ‘ḷ’ နှင့် ‘ḹ’ တို့သည် ဒိတိနှင့် ဂုဟ (ဂူ/အိုက်) ကို ညွှန်းသည်ဟု ဆို၏။ သရ ‘e’ သည် ဒေဝီကို ညွှန်း၍ ‘ai’ သည် ယောဂိနီကို ညွှန်း၏။ ‘o’ သည် ဗြဟ္မာကို ညွှန်းပြီး ‘au’ သည် မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) ကို ညွှန်း၏။
Verse 4
अङ्कामः अः प्रशस्तः स्यात् को ब्रह्मादौ कु कुत्सिते खं शून्येन्द्रियं खङ्गो गन्धर्वे च विनायके
‘aḥ’ သည် «ချီးမွမ်းထိုက်/အလွန်ကောင်းမြတ်» ဟူသော အဓိပ္ပါယ်တွင် သုံး၏။ ‘ka’ သည် ဗြဟ္မာ စသည့်အရာ들을 ညွှန်း၏။ ‘ku’ သည် မကောင်းမြတ်၍ မထိုက်တန်သော အရာကို ညွှန်း၏။ ‘kha’ သည် «ဗလာ/သုည» ကို ညွှန်းပြီး၊ «ဗလာ» ဟူသော သဘောဖြင့် အင်္ဒြိယ (အာရုံအင်္ဂါ) များကိုလည်း ညွှန်း၏။ ‘khaṅga’ သည် ဂန္ဓဗ္ဗကိုလည်းကောင်း၊ ဝိနာယက (ဂဏေရှ) ကိုလည်းကောင်း ညွှန်း၏။
Verse 5
गङ्गीते गो गायने स्यद् घो घण्टा किङ्किणीमुखे ताडने ङश् च विषये स्पृहायाञ्चैव भैरवे
«သီချင်း» (gīta) အဓိပ္ပါယ်တွင် ‘go’ ကို သုံး၏။ «သီဆိုခြင်း» (gāyana) အဓိပ္ပါယ်တွင် ‘gho’ ကို သုံး၏။ ‘gho’ သည် ခေါင်းလောင်းနှင့် ကိင်္ကိဏီ (ခေါင်းလောင်းငယ်) ၏ ပါးစပ်/အပေါက်ကိုလည်း ညွှန်း၏။ ‘ṅaś’ သည် «ရိုက်နှက်ခြင်း» (tāḍana) အဓိပ္ပါယ်တွင် သုံးပြီး၊ ထို့ပြင် «အာရုံဝင်ရာ/အကြောင်းအရာ» (viṣaya) နှင့် «လိုလားတောင့်တမှု» (spṛhā) အဓိပ္ပါယ်များတွင်လည်း သုံး၏။ ထို့အတူ «ကြောက်မက်ဖွယ်/ဘိုင်ရဝ» (bhairava) အဓိပ္ပါယ်တွင်လည်း သုံး၏။
Verse 6
चो दुर्जने निर्मले छश्छेदे जिर्जयने तथा जं गीते झः प्रशस्ते स्याद्बले ञो गायने च टः
အက္ခရာ «co» သည် လူဆိုးနှင့် သန့်ရှင်းသောအရာကိုလည်း ဆိုလိုသည်။ «cha» သည် ဖြတ်တောက်ခြင်း၊ «ji» သည် အနိုင်ယူခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ «jaṃ» သည် သီချင်းကို ဆိုလိုပြီး «jhaḥ» သည် ချီးမွမ်းထိုက်သောအရာ၊ «ño» သည် အင်အား၊ «ṭaḥ» သည် သီဆိုခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
Verse 7
ठश् चन्द्रमण्डले शून्ये शिवे चोद्बन्धने मतः डश् च रुद्रे ध्वनौ त्रासे ढक्वायां ढो ध्वनौ मतः
«ṭha» ဟူသော အက္ခရာသည် လ၏ဝိုင်း (လမဏ္ဍလ)၊ သုည/ဗလာ၊ သီဝ (Śiva) နှင့် «udbandhana» (ချည်နှောင်ခြင်း/ချိတ်ဆွဲခြင်း) ကို ဆိုလိုသည်ဟု ယူဆကြသည်။ «ḍa» သည် ရုဒြ (Rudra)၊ အသံနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဆိုလိုပြီး၊ «ḍha» သည် «ḍhakvā» ဟု အသံထွက်ရာတွင် ဖြစ်ပေါ်သော အသံကို ဆိုလိုသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။
Verse 8
णो निष्कर्षे निश् चये च तश् चौरे क्रोडपुच्छके भक्षणे थश्छेदने दो धारणे शोभने मतः
ကြိယာဓာတ်/ပစ္စည်း «ṇo» သည် “ထုတ်ယူခြင်း/ဆွဲထုတ်ခြင်း” အဓိပ္ပါယ်ဖြင့် သုံးသည်။ «niś» သည် “သေချာမှု/အတည်ပြုခြင်း” ကို ဖော်ပြသည်။ «taś» သည် “သူခိုး” ကိုလည်းကောင်း “တောဝက်အမြီး” ကိုလည်းကောင်း ဆိုလိုသည်။ «bha» သည် “စားခြင်း” အဓိပ္ပါယ်၊ «tha» သည် “ဖြတ်တောက်ခြင်း” အဓိပ္ပါယ်။ «do» သည် “ထောက်ခံထိန်းထားခြင်း” နှင့် “အလှဆင်/လှပမှု” ကိုလည်း ဆိုလိုသည်ဟု ဆရာတို့က ထင်မြင်ကြသည်။
Verse 9
ब्रह्मकाद्य ऊरिति ख प्रशान्तःस्यादिति ख धने इति ञ धो धातरि चधूस्तूरे नो वृन्दे सुगते तथा प उपवने विख्यातः फश् च झञ्झानिले मतः
အက္ခရာအုပ်စု «kha» သည် «ūri» (အမှန်တကယ်/အလွန်များစွာ) အဓိပ္ပါယ်နှင့် «ငြိမ်သက်/တည်ငြိမ်» အဓိပ္ပါယ်တို့တွင် သုံးသည်။ «ña» သည် “ဥစ္စာ/ချမ်းသာ” ကို ဆိုလိုသည်။ «dho» သည် “ထောက်ပံ့သူ/ဖန်ဆင်းသူ (dhātṛ)” ကို ဆိုလိုသည်။ «dhūḥ» သည် “သူခိုး” ကို ဆိုလိုသည်။ «no» သည် “အစုအဝေး/အုပ်စုကြီး” နှင့် “ကောင်းစွာသွားရောက်သူ (sugata)” ကိုလည်း ဆိုလိုသည်။ «pa» သည် “ဥယျာဉ်/တောအုပ်ငယ် (upavana)” အဓိပ္ပါယ်ဖြင့် ထင်ရှားသည်။ «phaś» သည် “လေပြင်းတိုက်ခတ်မှု (jhañjhā-anila)” ဟူသော မုန်တိုင်းလေကို ဆိုလိုသည်ဟု နားလည်ရသည်။
Verse 10
फुः फुत्कारे निष्फले च विः पक्षी भञ्च तारके मा श्रीर्मानञ्च माता स्याद्याग यो यातृवीरणे
«phuḥ» သည် ဖုတ်ကာရ (phutkāra) ဟူသော ဟစ်သံ/ရှူးသံကိုလည်းကောင်း အကျိုးမရှိသောအရာကိုလည်းကောင်း ဆိုလိုသည်။ «viḥ» သည် ငှက်ကို ဆိုလိုသည်။ «bhañ» သည် ကြယ်/ဂြိုဟ်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ «mā» သည် လက္ရှ္မီ (Lakṣmī—ကံကောင်းခြင်း/သီရိ) ကိုလည်းကောင်း “မိခင်” ကိုလည်းကောင်း ဆိုလိုနိုင်သည်။ «yāga» သည် ယဇ္ဉ/ပူဇော်ပွဲကို ဆိုလိုပြီး «yaḥ/yo» သည် ခရီးသွားနှင့် စစ်မြေပြင်၏ သူရဲကောင်းကို ဆိုလိုသည်။
Verse 11
रो बह्नौ च लः शक्रे च लो विधातरि ईरितः विश्लेषणे वो वरुणे शयने शश् च शं सुखे
အသံလုံး «ro» သည် အဂ္နိ (မီး) ကို ရည်ညွှန်းသည်။ «laḥ» သည် Śakra (အိန္ဒြ) ကို ရည်ညွှန်းသည်။ «lo» သည် ဖန်ဆင်းရှင် Vidhātṛ (ဗြဟ္မာ) ကို ဆိုလိုသည်ဟု ကြေညာထားသည်။ «vo» သည် ခွဲခြားခြင်း/ခွဲဝေခြင်း ကို ဆိုလိုသည်။ «va» သည် Varuṇa ကို ရည်ညွှန်းသည်။ «śaś» သည် အိပ်ခြင်း/လဲလျောင်းခြင်း ကို ဆိုလိုသည်။ «śaṃ» သည် ချမ်းသာသုခ၊ ကောင်းကျိုးကို ဆိုလိုသည်။
Verse 12
षः श्रेष्ठे सः परोक्षे च सालक्ष्मीः सं कचेमतः धारणे हस् तथा रुद्रे क्षः क्षत्त्रे चाक्षरे मतः
«ṣaḥ» သည် “အထူးကောင်းမြတ်သော/အမြင့်မြတ်သော” ကို ရည်ညွှန်းသည်။ «saḥ» သည် “ပရောက္ခ (parokṣa) — မျက်နှာချင်းဆိုင်မဟုတ်သော၊ ဖုံးကွယ်သော” ကို ရည်ညွှန်းသည်။ «sā» သည် “လက္ရှ္မီနှင့်အတူ” ဟု ဆိုကြသည်။ «saṃ» သည် “ဆံပင် (kaca)” ကို ညွှန်ပြသည်ဟု ယူဆသည်။ «has» သည် “ထောက်ပံ့ထိန်းထားခြင်း (dhāraṇa)” ကို ဆိုလိုပြီး “ရုဒြ” ကိုလည်း ရည်ညွှန်းသည်။ «kṣaḥ» သည် “kṣatra (မင်းအာဏာ/စစ်သူရဲအုပ်ချုပ်မှု)” ကို ဆိုလိုသည်ဟု မှတ်ယူကြပြီး၊ အက္ခရာ (akṣara) များထဲတွင်လည်း ရေတွက်ထားသည်။
Verse 13
क्षो नृसिंहे हरौ तद्वत् क्षेत्रपालकयोरपि मन्त्र एकाक्षरो देवो भुक्तिमुक्तिप्रदायकः
တစ်အသံလုံး မန္တရ «kṣo» ကို နရစിംဟ (Narasiṃha) နှင့် ဟရီ (Hari) အတွက် အသုံးပြုရသည်။ ထို့အတူ က္ရှೇತ್ರပာလ (Kṣetrapāla) အစောင့်အရှောက် နှစ်ပါးအတွက်လည်း အသုံးပြုရသည်။ ဤတစ်အသံလုံး မန္တရသည် သာသနာတော်၏ ဒေဝတရားဖြစ်၍ လောကီပျော်ရွှင်မှု (bhukti) နှင့် မောက္ခ (mukti) နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးသနားသည်။
Verse 14
हैहयशिरसे नमः सर्वविद्याप्रदो मनुः अकाराद्यास् तथा मन्त्रा मातृकामन्त्र उत्तमः
ဟိုင်ဟယာတို့၏ (Haihayas) သာသနာတော်ဆိုင်ရာ “ဦးခေါင်း” သို့ နမောနမတ် ပြုပါ၏။ ဤ မန္တရ-ဖော်မြူလာသည် ဗိဒ္ယာ အမျိုးမျိုးအားလုံးကို ပေးသနားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့အတူ «a» အသံလုံးမှ စတင်သော မန္တရများ၊ အထူးမြတ်သော မာတೃကာ (အက္ခရာမိခင်/အက္ခရာစဉ်) မန္တရကိုလည်း သင်ကြားထားသည်။
Verse 15
एकपद्मे ऽर्चयेदेतान्नव दुर्गाश् च पूजयेत् भगवती कात्यायनी कौशिकी चाथ चण्डिका
ပဒ္မ-ယန္တရ (ကြာပန်းပုံစံ) တစ်ခုတည်းအတွင်း၌ ဤတို့ကို အရ္စနာ (ပူဇော်) ရမည်။ ထို့ပြင် နဝဒုರ್ಗာ (ဒုರ್ಗာ ကိုးပါး) ကိုလည်း ရိုသေစွာ ပူဇော်ရမည်—အမည်များမှာ Bhagavatī, Kātyāyanī, Kauśikī နှင့် Caṇḍikā တို့ဖြစ်သည်။
Verse 16
प्रचण्डा सुरनायिका उग्रा पार्वती दुर्गया ॐ चण्डिकायै विद्महे भगवत्यै धीमहि तन्नो दुर्गा प्रचोदयात् क्रमादि तु षडङ्गं स्याद्गणो गुरुर्गुरुः क्रमात्
(သူမသည်) ပြချဏ္ဍာ (အလွန်ကြမ်းတမ်းသော), နတ်တို့၏ခေါင်းဆောင်၊ ဥဂြာ (ကြောက်မက်ဖွယ်), ပါర్వတီ၊ ဒုರ್ಗာ ဖြစ်သည်။ «အိုမ်—ကျွန်ုပ်တို့သည် ခဏ္ဍိကာကို သိ၍ ဆင်ခြင်ကြသည်; ဘဂဝတီ မဟာဒေဝီကို ဓ్యာနပြုကြသည်; ထိုဒုರ್ಗာသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို လှုံ့ဆော်စေပါစေ»။ အစဉ်လိုက် ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍaṅga) န్యာသကို ထည့်သွင်းရမည်; ချန်ဒသ် ဂဏပုံစံမှာ «ဂုရု-ဂုရု» ဖြစ်သည်။
Verse 17
अजितापराजिता चाथ जया च विजया ततः कात्यायनी भद्रकाली मङ्गला सिद्धिरेवती
ထို့နောက် (သူမကို) အဇိတာ နှင့် အပရာဇိတာ ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်; ထို့ပြင် ဂျယာ နှင့် ဗိဇယာ; ထို့နောက် ကာတ်ယာယနီ၊ ဘဒ္ရကာလီ၊ မင်္ဂလာ၊ စိဒ္ဓိ နှင့် ရေဝတီ ဟူ၍လည်း ဖြစ်သည်။
Verse 18
सिद्धादिवटुकाः पूज्या हेतुकश् च कपालिकः एकपादो भीमरूपो दिक्पालान्मध्यतो नव
စိဒ္ဓာမှ စတင်သော ဝဋုကာတို့ကို ပူဇော်ထိုက်သည်; ထို့အတူ ဟေတုက နှင့် ကပာလိက ဟူသော ရုပ်သဏ္ဍာန်များလည်း (ပူဇော်ရမည်)။ ထို့ပြင် ဧကပာဒ နှင့် ဘီမရူပ—ဤတို့သည် ဒိက္ပာလ (အရပ်ရှစ်မျက်နှာစောင့်) တို့၏ အလယ်၌ တည်ရှိသော ကိုးပါး (အဖော်အပါ/ဒေဝတား) ဖြစ်သည်။
Verse 19
ह्रीं दुर्गे दुर्गे रक्षणि स्वाहामन्त्रार्थसिद्धये गौरी पूज्या च धर्माद्याः स्कन्दाद्याः शक्तयो यजेत्
မန္တရ၏ အဓိပ္ပါယ်ရလဒ် ပြည့်စုံစေရန် «ဟရီṃ—ဒုರ್ಗေ ဒုರ್ಗေ ရက္ခဏိ—ဆွာဟာ» ဟု ဂါထာကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့ပြင် ဂေါရီကိုလည်း ပူဇော်ရမည်; ထို့နောက် ဓမ္မမှ စတင်သော သက္တိများနှင့် စကန္ဒမှ စတင်သော သက္တိများကိုလည်း ယဇ်ပူဇော်ရမည်။
Verse 20
प्रज्ञा ज्ञाना क्रिया वाचा वागीशी ज्वालिनी तथा कामिनी काममाला च इन्द्राद्याः शक्तिपूजनं
ပူဇော်ရမည့် သက္တိများမှာ ပရဇ္ဉာ (အမြင်ဉာဏ်), ဉာနာ (အသိပညာ), ကရိယာ (ကာရကပူဇာလုပ်ငန်း), ဝါစာ (စကား), ဝါဂီရှီ (စကား၏အရှင်မ), ဇွာလိနီ (မီးတောက်အင်အား), ကာမိနီ (ဆန္ဒ/ဆွဲဆောင်မှု), ကာမမာလာ (ဆန္ဒ၏ပန်းကုံး) ဟူသော အမည်များဖြစ်ပြီး၊ ထို့ပြင် အိန္ဒြမှ စတင်သော အင်အားများကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။
Verse 21
ओंगं स्वाहा मूलमन्त्रो ऽयं गं वा गणपतये नमः षडङ्गो रक्तशुक्लश् च दन्ताक्षपरशूतकटः
«အိုṁ ဂံ စွာဟာ» ဟူသည် မူလမန္တရ ဖြစ်၏။ သို့မဟုတ် «ဂံ၊ ဂဏပတိအား နမော» ဟူ၍လည်း ရွတ်နိုင်သည်။ အင်္ဂခြောက်ပါး (အင်္ဂနျာသ) ရုပ်သဏ္ဍာန်မှာ အနီနှင့် အဖြူ; သွားတံ, မာလာ, ပရရှု (တံစဉ်), နှင့် အင်္ကူရှ (ဂုတ်) ကို ကိုင်ဆောင်သည်။
Verse 22
समोदको ऽथ गन्धादिगन्धोल्कायेति च क्रमात् गजो महागणपतिर्महोल्कः पूज्य एव च
ထို့နောက် အစဉ်လိုက် «သမောဒက» ဟူ၍လည်းကောင်း၊ «ဂန္ဓာဒီ-ဂန္ဓောလ္ကာယ» ဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်၍ ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် «ဂဇ», «မဟာဂဏပတိ», «မဟောလ္က» ဟူသော နာမများဖြင့်လည်း အမှန်တကယ် ပူဇော်ထိုက်သည်။
Verse 23
कुष्माण्डाय एकदन्तत्रिपुरान्तकाय श्यामदन्तविकटहरहासाय लम्बनाशाननाय पद्मदंष्ट्राय मेघोल्काय धूमोल्काय वक्रतुण्दाय विघ्नेश्वराय विकटोत्कटाय गजेन्द्रगमनाय भुजगेन्द्रहाराय शशाङ्कधराय गणाधिपतये स्वाहा एतैर् मनुभिः स्वाहान्तैः पूज्य तिलहोमादिनार्थभाक् काद्यैर् वा वीजसंयुक्तैस्तैर् आद्यैश् च नमो ऽन्तकैः
«ကူෂ္မာဏ္ဍအား စွာဟာ; တစ်စွယ်ရှင် (ဧကဒန္တ)၊ တြိပုရဖျက်သူ (တြိပုရာန္တက) အား စွာဟာ; အမဲရောင်စွယ်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ရယ်သံရှိသူအား စွာဟာ; နှာခေါင်းရှည်/မျက်နှာရှည်သူအား စွာဟာ; ကြာပန်းကဲ့သို့ စွယ်ရှိသူအား စွာဟာ; မေဃောလ္ကာအား စွာဟာ; ဓူမောလ္ကာအား စွာဟာ; ကွေးသောနှာမောင်းရှင် (ဝက్రတုဏ္ဍ) အား စွာဟာ; အတားအဆီးပိုင်ရှင် (ဝိဃ္နေශ්ဝရ) အား စွာဟာ; ကြမ်းတမ်း၍ အလွန်ကြမ်းတမ်းသူ (ဝိကတောတ္ကတ) အား စွာဟာ; ဆင်မင်းကဲ့သို့ လျှောက်လှမ်းသူအား စွာဟာ; မြွေမင်းကို ပန်းကုံးကဲ့သို့ ဆင်မြန်းသူအား စွာဟာ; လကို ဆောင်သူအား စွာဟာ; ဂဏများ၏ အရှင် (ဂဏာဓိပတိ) အား စွာဟာ»။ «စွာဟာ» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော ဤမန္တရများဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက် နှမ်းဟိုးမ (tilahoma) စသည့် ကర్మများအတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီသည်။ သို့မဟုတ် «က» မှ စသော အက္ခရာများနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ဘီဇမန္တရများ၊ ထို့ပြင် အစောပိုင်း «နမಃ» အဆုံးသတ် နာမများဖြင့်လည်း ပူဇော်နိုင်သည်။
Verse 24
मन्त्राः पृथक् पृथग्वा स्युर्द्विरेफद्विर्मुखाक्षिणः* कात्यायनं अकन्द आह यत्तद्व्याकरणं वदे
မန္တရများကို တစ်ခုချင်း သီးသန့် ရွတ်ဆိုနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ‘ရေဖ’ (r) ကို နှစ်ထပ်ပြု၍၊ ‘မုခ’ နှင့် ‘အက္ခိ’ အုပ်စုဝင် အက္ခရာများကိုလည်း နှစ်ထပ်ပြုကာ စီစဉ်နိုင်သည်။ အကန္ဒက ဤအရာကို ကာတျာယန၏ သင်ကြားချက်ဟု ကြေညာခဲ့သဖြင့် ထိုဗျာကရဏ စည်းကမ်းကို ငါဆိုပြသည်။
Frequently Asked Questions
A structured ekākṣara lexicon: vowels/consonantal syllables are assigned precise semantic fields and deity-referents, followed by applied mantra protocols (ṣaḍaṅga-nyāsa, svāhā-ended worship, and homa suitability) including Durgā and Gaṇapati sequences.
It treats speech (akṣara/mantra) as a disciplined technology: correct phonemic knowledge supports poetic clarity and ritual efficacy, while deity-linked ekākṣara mantras are explicitly framed as granting Bhukti (worldly success/protection) and Mukti (liberation).
Notably, kṣo is prescribed for Narasiṃha and Hari and also for the two Kṣetrapālas; the chapter additionally centers Durgā (Navadurgā and Durgā Gāyatrī-style formula) and Gaṇapati (gaṃ root mantra and multiple svāhā epithets).