Adhyaya 304
Mantras for Worship Beginning with the Five-Syllabled (Mantra) — Concluding Colophon (Chapter 304 end)
ဤအধ্যာယသည် အဆုံးသတ် ကော်လိုဖွန်ဖြင့် အဓိကကိုယ်စားပြုထားပြီး pañcākṣarī (အက္ခရာငါးလုံး) မန္တရမှ စတင်သော ပူဇာ-မန္တရများအပေါ် မန္တရ-ရှာစတြာ အပိုင်း၏ ပြီးဆုံးမှုကို မှတ်သားသည်။ Agni–Vasiṣṭha သင်ကြားရေးဘောင်အတွင်း ဤကဲ့သို့ အခန်းများသည် ရိတုအင်ဂျင်နီယာပညာကဲ့သို့ ဖြစ်၍ pūjā တွင် မန္တရအသုံးချပုံ၊ ရွတ်ဆိုအစဉ်အလာနှင့် တိကျသော စကားလုံးပုံစံများကို ဓမ္မ၏ ကိရိယာအဖြစ် စည်းကမ်းတကျ သတ်မှတ်ပေးသည်။ အတွင်းပိုဒ်များ မပြည့်စုံသော်လည်း ဖွဲ့စည်းပုံအခန်းကဏ္ဍမှာ ရှင်းလင်းပြီး—အထွေထွေ မန္တရ-ပူဇာ နည်းလမ်းများမှ နောက်အခန်းရှိ နာမ-လိတုရ်ဂျီသို့ တံတားတစ်စင်းဖြစ်ကာ ဘုရားနာမများကို သန့်ရှင်းသော မြေဒေသ (kṣetra/tīrtha) များနှင့် ချိတ်ဆက်မည်။ ထို့ကြောင့် မန္တရကို စကြဝဠာဆိုင်ရာ ပူဇာကိရိယာမှ တည်နေရာအလိုက် သန့်ရှင်းစေသော လက်တွေ့ကျင့်စဉ်သို့ ရွေ့လျားစေပြီး သာသနာယာဉ်၊ ပူဇာအလှူနှင့် သတိရခြင်းတို့ကို ပုဏ္ဏားနှင့် အတွင်းသန့်စင်မှုအတွက် အပြန်အလှန်အားဖြည့်စေသည်။
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे पञ्चाक्षरादिपूजामन्त्रा नाम त्र्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ चतुरधिकत्रिशततमो ऽध्यायः पञ्चपञ्चाशद्विष्णुनामाणि अग्निर् उवाच जपन् वै पञ्चपञ्चाशद्विष्णुनामानि यो नरः मन्त्रजप्यादिफलभाक् तीर्थेष्वर्चादि चाक्षयम्
ဤသို့ အဂ္နိ မဟာပုရာဏတွင် “ပဉ္စအက္ခရာမှ စတင်သော ပူဇော်မန်တရများ” ဟူသော အခန်း ၃၀၄ သည် ပြီးဆုံး၏။ ယခု အခန်း ၃၀၅ “ဗိෂ္ဏု၏ အမည် ၅၅ ပါး” စတင်၏။ အဂ္နိက မိန့်ကြားသည်– ဗိෂ္ဏု၏ အမည် ၅၅ ပါးကို အမှန်တကယ် ဂျပ (မန်တရထပ်ဆို) သောသူသည် မန်တရဂျပ စသည်တို့၏ အကျိုးကို ရရှိမည်; ထို့ပြင် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖူးနေရာ) များတွင် သူပြုသော ပူဇော်ခြင်းနှင့် အလှူအတန်းတို့သည် အက္ခယ (မပျက်မယွင်း) ဖြစ်လာမည်။
Verse 2
पुष्करे पुण्डरीकाक्षं गयायाञ्च गदाधरम् राघवञ्चित्रकूटे तु प्रभासे दैत्यसूदनम्
ပုရှ္ကရတွင် ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ (ကြာမျက်စိရှိသော ဗိෂ္ဏု) ကို သတိရရမည်။ ဂယာတွင် ဂဒါဓရ (ဂဒါကိုင်သော ဗိෂ္ဏု) ကို သတိရရမည်။ စိတ္ရကူဋတွင် ရာဃဝ (ရာမ) ကို သတိရရမည်။ ပရဘာသတွင် ဒೈတျသူဒန (ဒေမုန်သတ်သော ဗိෂ္ဏု) ကို သတိရရမည်။
Verse 3
जयं जयन्त्यां तद्वच्च जयन्तं हस्तिनापुरे वाराहं वर्धमाने च काश्मीरे चक्रपाणिनम्
ဇယန္တီတွင် (ဗိෂ္ဏုကို) ဇယ ဟု သတိရရမည်။ ထိုနည်းတူ ဟஸ္တိနာပုရတွင် ဇယန္တ ဟု သတိရရမည်။ ဝර්ဓမာနတွင် ဝရာဟ (ဝက်တောရုပ် အဝတား) ကို သတိရရမည်။ ကာရှ္မီးရတွင် စက္ကရပာဏိ (စက္ကရကိုင်သောသူ) ကို သတိရရမည်။
Verse 4
जनार्दनञ्च कुब्जाम्रे मथुरायाञ्च केशवम् कुब्जाम्रके हृषीकेशं गङ्गाद्वारे जटाधरम्
ကုဗ္ဇာမ္ရ (Kubjāmraka) တွင် သခင်ကို «ဇနာရ္ဒန» ဟူ၍ ပူဇော်မှတ်တမ်းတင်ရမည်။ မထုရာတွင် «ကေရှဝ»၊ ကုဗ္ဇာမ္ရကတွင် «ဟೃṣီကေရှ»၊ ဂင်္ဂာဒွာရ (ဟရိဒွာရ) တွင် «ဇဋာဓရ» ဟူ၍ မှတ်ယူရမည်။
Verse 5
शालग्रामे महायोगं हरिं गोबर्धनाचले पिण्डारके चतुर्वाहुं शङ्खोद्धारे च शङ्खिनम्
ရှာလဂြာမတွင် ဟရိကို «မဟာယောဂင်» အဖြစ် စိတ်တည်စွာ သမ္မာဓိပြုရမည်။ ဂోవర్ఓဓနတောင်ပေါ်တွင်လည်း ဟရိကို မှတ်ယူရမည်။ ပိဏ္ဍာရကတွင် လက်လေးဖက်ရှိသော «စတုရ္ဗာဟု»၊ ရှင်္ခောဒ္ဓာရတွင် ရှင်္ခကို ကိုင်ဆောင်သော «ရှင်္ခင်» သခင်ဟူ၍ သိရမည်။
Verse 6
वामनञ्च कुरुक्षेत्रे यमुनायां त्रिविक्रमम् विश्वेश्वरं तथा शोणे कपिलं पूर्वसागरे
ကူရုက္ခေတ္တရတွင် «ဝာမန» ကို ပူဇော်မှတ်ယူရမည်။ ယမုနာမြစ်တွင် «တြိဝိက్రమ» ကို၊ ထို့အတူ ရှိုးဏမြစ်တွင် «ဝိශ්ဝေရှဝရ» ကို၊ အရှေ့ဘက်သမုဒ္ဒရာတွင် «ကပိလ» ကို သိမှတ်ရမည်။
Verse 7
विष्णुं महोदधौ विद्याद्गङ्गासागरसङ्गमे वनमालञ्च किष्किन्ध्यां देवं रैवतकं विदुः
ဂင်္ဂာမြစ်နှင့် ပင်လယ် ဆုံရာ၊ မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ ဗိṣ္ဏုကို သိမှတ်ရမည်။ ထို့ပြင် ကိෂ္ကိန္ဓာတွင် «ဝနမာလာ» ကို သိမှတ်ရမည်။ ထိုနေရာ၏ အုပ်စိုးသည့် ဒေဝတাকে «ရೈဝတက» ဟူ၍ ပညာရှိတို့ သိကြသည်။
Verse 8
काशीतटे महायोगं विरजायां रिपुञ्जयम् विशाखयूपे ह्य् अजितन्नेपाले लोकभावनम्
ကာရှီကမ်းပါးတွင် «မဟာယောဂ» ဟူသော တီရ္ထရှိသည်။ ဝိရာဇာတွင် ရန်သူတို့ကို အနိုင်ယူသော «ရိပုဉ္ဇယ» ရှိသည်။ ဝိသာခယူပတွင် အမှန်တကယ် «အဇိတ» (မအနိုင်ယူနိုင်သူ) ရှိပြီး၊ နေပါလတွင် လောကကို ကောင်းကျိုးပြုသော «လောကဘာဝန» ရှိသည်။
Verse 9
द्वारकायां विद्धि कृष्णं मन्दरे मधुसूदनम् लोकाकुले रिपुहरं शालग्रामे हरिं स्मरेत्
ဒွာရကာ၌ ကృష్ణကို သိမှတ်လော့။ မန္ဒရတောင်၌ မဓုသူဒနကို သိမှတ်လော့။ လောက၏ ရုန်းကန်မှုအလယ်၌ ရန်သူဖျက်ဆီးသူကို သိမှတ်လော့။ ရှာလဂြာမ၌ ဟရီကို သတိရလော့။
Verse 10
पुरुषं पूरुषवटे विमले च जगत्प्रभुं अनन्तं सैन्धवारण्ये दण्डके शार्ङ्गधारिणम्
ပူရုသ-ဝဋ၌ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုෂကို သတိရလော့။ ဝိမလ၌ လောကပိုင်ရှင်ကို သတိရလော့။ စိုင်န္ဓဝ တောအုပ်၌ အနန္တကို သတိရလော့။ ဒဏ္ဍက၌ သာရင်္ဂကိုင်ဆောင်သူ (ဝိෂ္ဏု) ကို သတိရလော့။
Verse 11
उत्पलावर्तके शौरीं नर्मदायां श्रियः पतिं दामोदरं रैवतके नन्दायां जलशायिनं
ဥတ္ပလာဝရ္တက၌ ရှော်ရီကို သတိရလော့။ နರ್ಮဒါမြစ်ကမ်း၌ လက္ခမီ၏ အရှင် (သြရီယဟ်ပတိ) ကို သတိရလော့။ ရိုင်ဝတက၌ ဒာမိုဒရကို သတိရလော့။ နန္ဒာ၌ ရေပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသူ (ဇလရှာယိန်) ကို သတိရလော့။
Verse 12
गोपीश्वरञ्च सिन्ध्वव्धौ माहेन्द्रे चाच्युतं विटुः सहाद्रौ देवदेवेशं वैकुण्ठं मागधे वने
စင်္ဓုသမုဒ္ဒရာ၌ (သူ့ကို) ဂိုပီဣရှ္ဝရဟု သိမှတ်ကြသည်။ မာဟေန္ဒြတောင်၌ အချျုတဟု သိမှတ်ကြသည်။ သဟျ (သဟျာဒြိ) တောင်တန်း၌ ဒေဝဒေဝေရှဟု သိမှတ်ကြသည်။ မာဂဓ တော၌ ဝိုင်ကුණ္ဌဟု သိမှတ်ကြသည်။
Verse 13
सर्वपापहरं विन्ध्ये औड्रे तु पुरुषोत्तमम् आत्मानं हृदये विद्धि जपतां भुक्तिमुक्तिदम्
ဝိန္ဓျဒေသ၌ ‘အပြစ်အားလုံး ဖယ်ရှားသူ’ ကို (သန့်ရှင်းရာအဖြစ်) သိမှတ်ကြသည်။ အောဍြဒေသ၌ ပုရုရှောတ္တမကို (သိမှတ်ကြသည်)။ အတ္တမန်သည် နှလုံး၌ တည်ရှိကြောင်း သိမှတ်လော့—ဇပပြုသူတို့အား ဤအကျင့်သည် လောကီအာနန္ဒနှင့် မောက္ခကို ပေးတတ်၏။
Verse 14
वटे वटे वैश्रवणं चत्वरे चत्वरे शिवम् पर्वते पर्वते रामं सर्वत्र मधुसूदनं
ဗညန်ပင်တိုင်းတွင် ဝိုင်ශ්ရဝဏ (ကူဗေရ) ကို သတိရပါ၊ လမ်းမကြီးလမ်းဆုံတိုင်းတွင် ရှိဝ (Śiva) ကို သတိရပါ၊ တောင်တိုင်းတွင် ရာမ (Rāma) ကို သတိရပါ၊ နေရာအနှံ့တွင် မဓုသူဒန (Viṣṇu) ကို သတိရပါ။
Verse 15
नरं भूमौ तथा व्योम्नि वशिष्ठे गरुडध्वजम् वासुदेवञ्च सर्वत्र संस्मरन् भुक्तिमुक्तिभाक्
အို ဝသိဋ္ဌ (Vasiṣṭha) ရေ၊ လူတစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်၌ဖြစ်စေ ကောင်းကင်၌ဖြစ်စေ နေရာအနှံ့တွင် ဂရုဍဓွဇ (Garuḍa-အလံတော်) ရှိသော ဝာစုဒေဝ (Vāsudeva) ကို အမြဲမပြတ် သတိရနေပါက လောကီအပျော်အပါးနှင့် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်မျိုးလုံးကို ရရှိသူ ဖြစ်လာသည်။
Verse 16
नामान्येतानि विष्णीश् च जप्त्वा सर्वमवाप्नुयात् क्षेत्रेष्वेतेषु यत् श्राद्धं दानं जप्यञ्च तर्पणम्
ဗိဿဏုနှင့် အရှင်၏ အမည်များကို ဤသို့ ဂါထာဖတ်ရွတ် (japa) လျှင် လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံးကို ရရှိနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ဤသန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ (kṣetra) များတွင် ပြုလုပ်သော ရှရာဒ္ဓ (śrāddha)၊ ဒါန (दान)၊ မန္တရဖတ်ရွတ်ခြင်း (japa) နှင့် တර්ပဏ (tarpaṇa) ရေဓာတ်ပူဇော်ခြင်းတို့သည် အပြည့်အဝ အကျိုးပေးသည်။
Verse 17
तत्सर्वं कोटिगुणितं मृतो ब्रह्ममयो भवेत् यः पठेत् शृणुयाद्वापि निर्मलः स्वर्गमाप्नुयात्
ထိုကုသိုလ်အားလုံးသည် ကုဋိဆတင် (ကရိုးဖိုး) များစွာ တိုးပွားလာပြီး၊ သေပြီးနောက် ဗြဟ္မန် (Brahman) သဘောသဘာဝ ဖြစ်လာသည်။ ဤကို ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူသည် သန့်စင်လာကာ ကောင်းကင်ဘုံ (svarga) ကို ရောက်သည်။
Frequently Asked Questions
Its function is to close a pañcākṣarī-based pūjā-mantra module, preparing the reader for a more enumerative nāma-liturgy that operationalizes japa through cataloged divine epithets.
By treating mantra as a disciplined method (vidhi) rather than sentiment alone, it frames correct recitation and worship as purificatory action that supports both dharmic outcomes and inward steadiness conducive to mukti.