वरं वरय विप्रेन्द्र वरदोऽहं तवाग्रतः । नाऽतप्ततपसा द्रष्टुं शक्यः केनाप्यहं द्विज
varaṃ varaya viprendra varado'haṃ tavāgrataḥ | nā'taptatapasā draṣṭuṃ śakyaḥ kenāpyahaṃ dvija
Tuhan Yang Maha Mulia berfirman: Wahai yang terbaik antara para brahmana, pilihlah suatu anugerah; Aku berdiri di hadapanmu sebagai Pemberi kurnia. Tanpa tapa, wahai yang dua kali lahir, tiada sesiapa pun dapat melihat-Ku.
Śrī Bhagavān (Viṣṇu)
Tirtha: Ayodhyā-kṣetra (implied)
Type: kshetra
Scene: The Lord appears before a brahmin, offering a boon, while emphasizing that such vision is not granted without austerity; the setting suggests a sanctified grove/riverbank of Ayodhyā.
Divine vision is not accidental; it is cultivated through tapas, discipline, and sustained devotion.
The teaching is delivered within Ayodhyāmāhātmya, aligning Ayodhyā with the ideals of tapas and divine encounter.
Tapas is emphasized as the enabling practice for darśana; the verse also introduces the boon-granting moment (vara-pradāna).