अनु तत्र समुत्तस्थौ व्याघ्रो रौद्रतराकृतिः । व्यादितास्यो रवं देवि व्यनद्भैरवं ततः
anu tatra samuttasthau vyāghro raudratarākṛtiḥ | vyāditāsyo ravaṃ devi vyanadbhairavaṃ tataḥ
Kemudian, tepat di belakang mereka, bangkit seekor harimau dengan rupa yang amat ganas. Dengan rahang ternganga, wahai Dewi, ia mengaum dengan raungan yang ngeri dan menggentarkan.
Narrator addressing Devī (the listener is ‘Devī’ in the verse)
Tirtha: प्रभासक्षेत्र
Type: kshetra
Listener: शौनकादयः
Scene: पृष्ठतः सहसा व्याघ्रः उदतिष्ठत्—रौद्रतराकृतिः, व्यादितास्यः, भैरव-रवः; यात्रापथ पर धूलि/वन-छाया, पात्रों में विस्मय-भय।
Dharma-narratives often introduce fear and danger as tests; steadfastness amidst terror becomes the doorway to grace and merit.
The setting remains Prabhāsakṣetra within the Skanda Purana’s Prabhāsa Khaṇḍa.
None; this verse functions as a narrative turning-point introducing a crisis.