ये त्वया वीक्षिताः सर्वे सर्वे वै पुण्यभाजनाः । तेषां जातिः कुलं शीलं धर्मश्चैव वरानने
ye tvayā vīkṣitāḥ sarve sarve vai puṇyabhājanāḥ | teṣāṃ jātiḥ kulaṃ śīlaṃ dharmaścaiva varānane
“Semua yang telah engkau pandang—setiap seorang—sesungguhnya wadah pahala kebajikan. Wahai yang berwajah jelita, kelahiran, keturunan, budi pekerti, dan dharma mereka juga akan menjadi berkat dan terpelihara.”
Gāyatrī (continuing the boon discourse to Lakṣmī)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: null
Scene: A revered, radiant figure in Prabhāsa is seen by pilgrims; the onlookers’ faces brighten, suggesting their inner merit awakened by darśana.
Divine grace can sanctify a person’s life—character, family, and dharmic disposition—turning them into a vessel of merit.
Prabhāsa Kṣetra, as the Māhātmya setting where such boons and their dharmic implications are taught.
None explicitly; the verse highlights the transformative merit of divine blessing/association.