वैशाखशुक्लद्वादश्यां प्रबोधिन्यां शेषतः । वैशाख्यां दैत्यशार्दूल कल्पादिषु युगादिषु
vaiśākhaśukladvādaśyāṃ prabodhinyāṃ śeṣataḥ | vaiśākhyāṃ daityaśārdūla kalpādiṣu yugādiṣu
Pada Dvādaśī terang bulan Vaiśākha—pada hari suci ‘Prabodhinī’, Hari Kebangkitan—dan juga dalam bulan Vaiśākha, wahai harimau di antara Daitya; demikianlah juga pada permulaan kalpa dan permulaan yuga.
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced); addressed to a Daitya interlocutor within the narrative
Tirtha: Dvārakā (implied) / Prabodhinī Dvādaśī observance
Listener: Daitya-śārdūla (explicitly addressed)
Scene: A ritual calendar scene: priests and pilgrims at dawn on bright Dvādaśī of Vaiśākha, banners reading ‘Prabodhinī’, lamps lit, conch blown, with cosmic imagery of kalpa/yuga beginnings in the sky.
Along with sacred places, sacred times—like Vaiśākha and specific tithis—are exalted as spiritually charged gateways for merit and awakening.
The immediate verse emphasizes sacred time; within the chapter’s frame it supports Dvārakā’s māhātmya by highlighting auspicious occasions for worship there.
Observance on Vaiśākha Śukla Dvādaśī called Prabodhinī is indicated (vrata/worship implied), though details are not given in this line.