मज्जंतं तारयत्येको हरः संसारसागरात् । दानं वृत्तं व्रतं वाचः कीर्तिधर्मौ तथायुषः
majjaṃtaṃ tārayatyeko haraḥ saṃsārasāgarāt | dānaṃ vṛttaṃ vrataṃ vācaḥ kīrtidharmau tathāyuṣaḥ
Hara (Śiva) sahaja yang menyelamatkan orang yang sedang tenggelam dari samudera saṃsāra. Sedekah, akhlak yang benar, nazar/vrata, tutur kata berdisiplin, nama baik dan Dharma—bahkan umur panjang—semuanya ditegakkan dan disempurnakan dengan berlindung pada-Nya.
Sūta (Lomaharṣaṇa) addressing the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa frame)
Scene: A devotee sinking in a dark, wave-tossed ocean labeled ‘saṃsāra’ is lifted by Hara’s outstretched hand; around them float symbols of dāna (gift-vessel), vrata (rosary/fasting mark), vāg-niyama (sealed lips), and dharma (balance/śāstra).
Śiva (Hara) is proclaimed as the sole savior from saṃsāra, while dharmic practices like charity and vows support a righteous and meaningful life.
No particular tīrtha is named; the verse emphasizes devotion to Śiva and dharmic living in general.
Dāna (charity) and vrata (religious vows/observances) are explicitly mentioned, along with right conduct and disciplined speech.