यानीह संति लिंगानि तानि सर्वाण्यसंशयम् । निर्वाणकारणान्येव स्वयंभून्यपि तान्यपि
yānīha saṃti liṃgāni tāni sarvāṇyasaṃśayam | nirvāṇakāraṇānyeva svayaṃbhūnyapi tānyapi
Apa jua liṅga yang ada di sini, semuanya—tanpa syak—menjadi sebab nirvāṇa (moksha); dan dalam kalangan itu juga terdapat liṅga svayaṃbhū, yang terserlah dengan sendirinya.
Narrative voice (context: Devī–Śiva dialogue in Kāśīkhaṇḍa)
Tirtha: Kāśī-liṅga-samūha (the liṅgas of Kāśī)
Type: kshetra
Listener: null
Scene: A panoramic Kāśī with countless small liṅga-shrines glowing like lamps; among them a few svayaṃbhū liṅgas emerge from the earth/rock, self-radiant, while devotees circumambulate in silence.
In Kāśī, worship and contact with Śiva’s liṅgas is intrinsically liberating—Kāśī is framed as a mokṣa-kṣetra.
Kāśī (Vārāṇasī), especially its many Śiva-liṅgas, including svayaṃbhū manifestations.
Implicitly, reverence of the liṅgas (darśana/pūjā) is encouraged, though no step-by-step rite is listed in this verse.