अगमिष्यदहोकथं सतापो ननु दक्षांगजयाय एधितः । ममजीवातुलता झटित्यलं ह्यभविष्यन्न हिमाद्रिजा यदि
agamiṣyadahokathaṃ satāpo nanu dakṣāṃgajayāya edhitaḥ | mamajīvātulatā jhaṭityalaṃ hyabhaviṣyanna himādrijā yadi
Aduhai—bagaimanakah aku dapat terus hidup dalam sengsara yang membakar ini? Sesungguhnya, azab ini makin bertambah kerana puteri Dakṣa. Jika Puteri Himālaya tidak berada di sini, nyawaku akan berakhir seketika.
Śiva
Tirtha: Avimukta (Kāśī)
Type: kshetra
Listener: Primary interlocutor within Kāśīkhaṇḍa frame (traditionally sages/Śaunaka-group in Purāṇic setting)
Scene: Śiva, consumed by inner heat of separation, laments that life itself would end without Himālaya’s daughter; the background hints at Kāśī as the cooling, saving horizon.
Even Śiva’s speech frames separation and suffering as a force that drives the soul toward the supreme refuge—Kāśī/Avimukta—where liberation is promised.
Kāśī, implied as the ultimate solace for Śiva’s burning separation, setting up the Avimukta-kṣetra mahātmya.
None directly; the verse is emotional-theological, preparing the ground for Kāśī’s salvific greatness rather than prescribing a rite.