ततः पुण्यां कथां दिव्यां श्रावयामास धर्मवित् । कथांते मुनिशार्दूलं वचनं चेदमब्रवीत्
tataḥ puṇyāṃ kathāṃ divyāṃ śrāvayāmāsa dharmavit | kathāṃte muniśārdūlaṃ vacanaṃ cedamabravīt
Kemudian orang yang mengetahui Dharma memperdengarkan kisah suci yang ilahi. Pada akhir kisah itu, dia mengucapkan kata-kata ini kepada “harimau” dalam kalangan para muni.
Sūta (continuing narration)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Listener: muni-śārdūla (addressed indirectly)
Scene: A dharma-knower (elder sage) begins a sacred discourse; listeners sit attentive. At the conclusion, he turns toward the foremost sage (‘muni-śārdūla’) and delivers a concise instruction.
Sacred listening and recitation of divine kathā is presented as a meritorious vehicle for transmitting dharma.
No specific tīrtha is named; it is a framing verse within the Dharmāraṇya narrative.
Śravaṇa (hearing) of puṇya-kathā is implied as a devotional practice.