वायुभक्षा स्थिता वर्षं वर्षं ध्यानपरायणा । ततस्तुष्टो महादेवः प्रभायाः पाण्डुनन्दन
vāyubhakṣā sthitā varṣaṃ varṣaṃ dhyānaparāyaṇā | tatastuṣṭo mahādevaḥ prabhāyāḥ pāṇḍunandana
Dengan hanya menjadikan angin sebagai santapan, tahun demi tahun dia tekun dalam meditasi. Lalu, wahai putera Pāṇḍu, Mahādeva pun berkenan terhadap Prabhā.
Mārkaṇḍeya
Tirtha: Prabhāsa (implied consecration)
Type: kshetra
Listener: Yudhiṣṭhira
Scene: Prabhā stands firm through years, living on air, absorbed in meditation; the moment of culmination is Śiva’s satisfaction, an unseen but palpable divine turning toward the devotee.
Sustained discipline and meditation, carried out with endurance, culminate in divine favor.
It supports the backstory for Prabhāsa/Prabhāseśvara, whose greatness is being established through narrative.
Ascetic practice: vāyu-bhakṣaṇa (extreme fasting) and dhyāna (meditative absorption) over long periods.