सोऽश्वमेधस्य यज्ञस्य वाजपेयस्य भारत । द्वयोः पुण्यमवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा
so'śvamedhasya yajñasya vājapeyasya bhārata | dvayoḥ puṇyamavāpnoti nātra kāryā vicāraṇā
Wahai Bhārata, dia memperoleh pahala suci (puṇya) daripada kedua-dua yajña: Aśvamedha dan Vājapeya; tiadalah perlu keraguan atau pertimbangan di sini.
Mārkaṇḍeya
Listener: King / Bhārata / Pārtha-addressed interlocutor (as per surrounding verses)
Scene: A pilgrim stands at a sanctified ford/temple threshold while invisible scales of merit balance two grand Vedic sacrifices (Aśvamedha and Vājapeya) against a simple tīrtha act; sages affirm ‘no doubt’.
Tīrtha-devotion can confer the highest sacrificial merit, making great spiritual fruits accessible through disciplined pilgrimage and worship.
The statement refers back to Devakhāta and worship of Piṅgaleśvara described in the preceding verse.
The implied prescription is the prior sequence—Devakhāta snāna, pitṛ-tarpaṇa, and Piṅgaleśvara-pūjā—whose fruit is equated to major Vedic sacrifices.