हिरण्मयेनैव समुत्सृजन् स दण्डेन यद्वद्भगवान् समेरुः । पादाग्रविक्षेपविशीर्णशैलः कुर्वञ्जगत्सोऽपि जगाम तत्र
hiraṇmayenaiva samutsṛjan sa daṇḍena yadvadbhagavān sameruḥ | pādāgravikṣepaviśīrṇaśailaḥ kurvañjagatso'pi jagāma tatra
Sambil menghayun tongkat emas, laksana Meru yang mulia itu sendiri, Dia melangkah maju. Gunung-ganang hancur oleh sentakan hujung jari kaki-Nya; menggoncang jagat, Dia pun tiba di sana.
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating (deduced)
Tirtha: Revā corridor tīrtha-route (conceptual)
Type: kshetra
Scene: A towering divine figure advances holding a golden staff; his stride makes the world tremble; mountains crack and crumble from the flick of his toe-tips; the simile of Meru gives him immovable majesty even in motion.
It conveys the insignificance of worldly solidity before divine sovereignty—mountains and worlds yield to the Lord’s movement.
No explicit tīrtha appears in this verse; it remains within the Revā Khaṇḍa’s narrative frame.
None.