Brahmā’s Discourse to Mohinī (Harivāsara, Desire, and the Satya-Test of Rukmāṅgada)

Verse 1

यम उवाच । प्राप्तं तात मया सार्द्धं वेदांघ्रिनमने हितम् । नाहं गच्छामि योगांतं पुनरेव जगत्पते ॥ १ ॥

Yama berkata: “Wahai anak yang dikasihi, bersama-sama denganku engkau telah memperoleh yang bermanfaat—menunduk penuh hormat di kaki Veda (Tuhan bagi Veda). Wahai Penguasa segala alam, aku tidak pergi ke penghujung Yoga yang terakhir; aku kembali lagi.”

Verse 2

प्रशासति महीं भूपेहाटकांगदसंज्ञके । तमेकं देवताश्रेष्ठं संप्राप्ते हरिवासरे ॥ २ ॥

Ketika raja bernama Hāṭakāṅgada memerintah bumi, tatkala tibanya hari suci milik Hari, baginda mendekat lalu menyembah Tuhan Yang Esa itu—yang paling utama di antara segala dewa.

Verse 3

यदि चालयसे धैर्यात्ततोऽहं तव किंकरः । स मे शत्रुर्महान्देव तेन लुप्तः पटो मम ॥ ३ ॥

Jika engkau mampu menggoncangkan aku daripada keberanian yang teguh, maka aku akan menjadi hamba sahayamu. Namun musuh besarku itu, wahai Tuhan Yang Maha Perkasa, dialah yang menyebabkan pakaianku hilang.

Verse 4

तमेकं भोजयित्वा तु कार्ष्णेऽहनि महीपतिम् । कृतकृत्यो भविष्यामि गयापिंडप्रदो यथा ॥ ४ ॥

Namun jika pada hari Kārṣṇa aku menjamu raja itu, penguasa bumi, maka aku akan menjadi orang yang telah menunaikan tujuan—seperti orang yang mempersembahkan piṇḍa di Gayā.

Verse 5

अद्य प्रभृति देवेशोयैर्नरैः संस्मृतो हरिः । उपोषितः स्तुत्वोपि न नियम्या मया हि ते ॥ ५ ॥

Mulai hari ini, wahai Tuhan para dewa, orang-orang yang mengingati Hari—yang berpuasa dan melantunkan pujian—sesungguhnya tidak dapat aku tahan atau belenggu.

Verse 6

हरिरिति सहसा ये संगृणंतिच्छलेन जननिजठरमार्गात्ते विमुक्ते विमुक्ता हि मर्त्याः । मम पटविलिपिं ते नो विशंति प्रवीणा दिविचरवरसंघैस्ते नमस्या भवन्ति ॥ ६ ॥

Bahkan para insan fana yang tiba-tiba menyebut nama “Hari”—walau sekadar sebagai helah—dibebaskan daripada laluan rahim ibu; sesungguhnya mereka mencapai moksha. Orang yang mahir itu tidak memasuki wilayah catatan dan ukiran rekodku, dan mereka menjadi layak disembah hormat oleh kumpulan makhluk surgawi yang mulia.

Verse 7

सौतिरुवाच । वैवस्वतस्य कार्येण तत्सम्मानचिकीर्षया । चिंतयामास देवेशो विरिंचिः कुशलांछनः ॥ ७ ॥

Sauti berkata: Berkenaan tugas Vaivasvata, dan dengan hasrat untuk memuliakannya, Tuhan para dewa—Viriñci (Brahmā), yang bertanda auspisius—mula bermenung dan berfikir.

Verse 8

चिंतयित्वा क्षणं देवः सर्वभूतैश्च भूषितः । भूतत्रासनमात्रं तु रूपं स जगृहे विभुः ॥ ८ ॥

Setelah berfikir seketika, Tuhan—yang dihiasi oleh segala makhluk—mengambil suatu rupa yang semata-mata untuk menakutkan para makhluk; demikianlah Yang Maha Meliputi menampakkan diri dalam bentuk itu.

Verse 9

तस्मिन्नुत्पादयामास प्रमदां लोकमोहिनीम् । सर्वयोषिद्वरा देवीमनसा निर्भिता बभौ ॥ ९ ॥

Di tempat itu juga, dia melahirkan seorang gadis mempesona yang memperdaya dunia-dunia; sang Dewi—yang paling utama antara semua wanita—tampak gelisah dan gentar dalam batinnya.

Verse 10

सा बभूवाग्रतस्तस्य सर्वालंकारभूषिता । दृष्ट्वा पितामहस्तां तु रूपद्रविणसंयुताम् ॥ १० ॥

Dengan segala perhiasan menghiasi dirinya, dia berdiri di hadapannya. Melihatnya—yang dikurniai keindahan dan kekayaan—Pitāmaha (Brahmā) pun memandangnya.

Verse 11

प्राहेमान् पश्यतो ह्येतां स्वकान्वै काममोहितान् । प्रत्यवायभयाद्ब्रह्या चक्षुषी संन्यमीलयत् ॥ ११ ॥

Melihat kaum kerabatnya sendiri demikian terpesona oleh nafsu, baginda wanita yang mulia pun bersabda; dan kerana takut akan akibat dosa (pratyavāya), beliau menutup kedua-dua matanya.

Verse 12

सरागेणेह मनसा सरागेणेह चक्षुषा । चिंतयेद्वीक्षयेद्वापि जननीं वा सुतामपि ॥ १२ ॥

Di dunia ini, jika dengan minda yang dicemari rāga dan dengan pandangan yang dicemari rāga seseorang memikirkan atau bahkan memandang—walaupun ibu sendiri atau anak perempuan sendiri—itu menjadi kesalahan, kerana nafsu menodai penglihatan.

Verse 13

वधूं वा भ्रातृजायां वा गुरोभार्यां नृपस्त्रियम् । स याति नरकं घोरं संचिंत्य श्वपचीमपि ॥ १३ ॥

Sesiapa yang walau hanya dalam fikiran menaruh nafsu terhadap menantu perempuan, isteri saudara, isteri guru, atau isteri raja—dia akan pergi ke neraka yang mengerikan; bahkan jika dia sekadar membayangkan wanita paling hina sekalipun.

Verse 14

दृष्ट्वा हि प्रमदा ह्येता यः क्षोभं व्रजते नरः । तस्य जन्मकृतं पुण्यं वृथा भवति नान्यथा ॥ १४ ॥

Sesungguhnya, lelaki yang apabila melihat wanita-wanita itu lalu dikuasai kegelisahan nafsu—maka pahala yang dihimpun sepanjang hayatnya menjadi sia-sia; tidak mungkin selain demikian.

Verse 15

प्रसंगे दशसाहस्रं पुण्यमायाति संक्षयम् । पुण्यस्य संक्षयात्पापी पाषाणाखुर्भवेद्ध्रुवम् ॥ १५ ॥

Melalui pergaulan yang tidak wajar dan keterikatan yang melalaikan, bahkan sepuluh ribu ukuran pahala pun musnah. Apabila pahala susut habis, si pendosa pasti lahir sebagai “tikus batu”, kelahiran yang hina dan jatuh.

Verse 16

तस्मान्न चिंतयेत्प्राज्ञो ह्येता रागेण चक्षुषा । जनन्या अपि पादौ तु नादेयौ द्वादशाब्दिकैः ॥ १६ ॥

Oleh itu, orang yang bijaksana tidak seharusnya memikirkan perkara-perkara ini dengan mata yang dikaburi oleh keterikatan; malah kaki ibu pun tidak boleh disentuh oleh seseorang yang berumur dua belas tahun.

Verse 17

सुतैस्त्वभ्यंगकरणे पुनर्यौवनसंस्थितैः । षष्ट्यतीतां सुतोऽभ्यंगे नियुञ्जीत विचक्षणः ॥ १७ ॥

Apabila anak-anak lelaki telah mencapai usia muda mereka, mereka harus melakukan urutan minyak (abhyaṅga). Seorang anak yang bijaksana harus membantu dalam urutan seorang ibu yang telah melepasi enam puluh tahun.

Verse 18

वृद्धो वापि युवा वापि न पादौ धावयेद्वधूम् । उभयोः पतनं प्रोक्तं रौरवेऽङ्गारसंचये ॥ १८ ॥

Sama ada orang tua atau orang muda, seseorang tidak boleh menyuruh menantu perempuan membasuh kaki. Dinyatakan bahawa kedua-duanya jatuh ke dalam neraka Raurava, di mana terdapat timbunan bara api.

Verse 19

या वधूर्दर्शयेदंगं विवृतं श्वशुरस्य हि । पाणिपादाहता राजन् क्रिमिभक्ष्या भवेत्तु सा । वधूहस्तेन यः पापः पादशौचं करोति हि ॥ १९ ॥

Wahai Raja, menantu perempuan yang mendedahkan tubuhnya tanpa penutup di hadapan bapa mentuanya akan dipukul pada tangan dan kaki serta menjadi makanan cacing. Dan lelaki berdosa yang membiarkan kakinya dibasuh oleh tangan menantu perempuan itu juga menanggung dosa.

Verse 20

स्नानं वाप्यथवाभ्यंगं तस्याप्येवंविधा गतिः । सूचीमुखैः कृष्णवक्रैःर्भुज्यते कल्पसंस्थितिम् ॥ २० ॥

Malah mandi atau sekadar menyapu minyak pada diri sendiri membawa kepada nasib yang sama: seseorang itu diseksa sehingga akhir kalpa oleh makhluk bermuka jarum dan bermulut hitam.

Verse 21

तस्मान्न वीक्षयेन्नारीं सुतां वापि वधूं नरः । साभिलाषेण मनसा तत्क्षणात्पतते नरः ॥ २१ ॥

Oleh itu, seorang lelaki tidak seharusnya memandang wanita—sama ada anak perempuannya atau menantunya—dengan fikiran yang diwarnai nafsu; pada saat itu juga dia jatuh dari kebenaran.

Verse 22

एवं संचिंतयित्वा च सूक्ष्मां दृष्टिं चकार ह । यदिदं वर्तुलं वक्त्रं सोन्नतं दृश्यते शुभम् ॥ २२ ॥

Setelah merenung sedemikian, dia melemparkan pandangan yang halus dan tajam. "Wajah bulat ini, dengan ciri-cirinya yang mancung, kelihatan bertuah."

Verse 23

अस्थिपंजरमेतद्धि चर्ममांसावृतं त्विति । वसा मेदोऽथ नयने सोज्वले स्त्रीषु संस्थिते ॥ २३ ॥

Sesungguhnya, ini hanyalah sangkar tulang, dilitupi dengan kulit dan daging. Di dalamnya terdapat lemak dan sumsum; dan dua mata—yang bersinar terang—terletak pada wanita.

Verse 24

अत्युच्छ्रितमिदं मांसं स्तनयोः समवस्थितम् । निम्नांशतां दर्शयति त्रिवली जठरस्थिता ॥ २४ ॥

Daging ini, yang timbul tinggi dan terletak rata di antara payudara, dan tiga lipatan yang terletak di perut, menunjukkan lekukan lembut di bahagian tengah.

Verse 25

पुनरेवाधिकं क्षिप्तं मांसं जघनवत्मनि । मूत्रद्वारमिदं गुह्यं यत्र मुग्धं जगत्त्रयम् ॥ २५ ॥

Sekali lagi, gumpalan daging berlebihan diletakkan di laluan punggung—bukaan rahsia ini, organ kencing—yang mana tiga dunia terpedaya.

Verse 26

अपानवायुना जुष्टं सदैव प्रतिकुत्सितम् । भस्त्रावर्गाधिकं क्षिप्तं मांसं जघनवर्त्मनि ॥ २६ ॥

Berkait dengan angin apāna, sentiasa menjijikkan dan terus-menerus hina—seperti muatan belos—ketulan daging ini dicampakkan ke laluan punggung (saluran bawah tubuh).

Verse 27

कृतं यद्विद्द्विधा काष्ठं तद्वज्जंघा द्विधा ध्रुवम् । शुक्रास्थिपूरितं मांसैः कथं सुन्दरतां व्रजेत् ॥ २७ ॥

Seperti sebatang kayu yang telah dibelah, pasti menjadi dua bahagian; demikian juga betis itu tentu dua. Dipenuhi mani dan tulang serta diselubungi daging—bagaimana mungkin ia mencapai keindahan sejati?

Verse 28

मांसमेदोवसासारे किं सारं देहिनां वद । विष्ठामूत्रमलैः पुष्टे को देहे रज्यते नरः ॥ २८ ॥

Katakanlah kepadaku, apakah hakikat sejati bagi makhluk berjasad dalam tubuh yang zatnya hanyalah daging, lemak dan sumsum? Dipelihara oleh najis, air kencing dan kekotoran—siapakah yang benar-benar akan terpaut pada tubuh ini?

Verse 29

एवं विचार्य बहुधा विरिंचिर्ज्ञानचक्षुषा । धैर्यं कृत्वा च नारीं तामुवाच गजगामिनीम् ॥ २९ ॥

Setelah merenung demikian dalam pelbagai cara dengan mata pengetahuan sejati, Viriñci (Brahmā) meneguhkan ketabahan lalu berkata kepada wanita itu yang berlenggok anggun bagaikan gajah.

Verse 30

यथाहि मनसा सृष्टा मया त्वं वरवर्णिनी । तथा भूतासि चार्वंगि मानसोन्मादकारिणी ॥ ३० ॥

“Wahai wanita yang berwajah indah, engkau telah kucipta dalam minda; dan demikianlah, wahai yang beranggota elok, engkau menjadi—yang menimbulkan kegilaan dalam hati.”

Verse 31

तमुवाच तदा सा तु प्रणम्य चतुराननम् । पश्य मूर्छान्वत्नांथ जगत्स्थावरजंगमम् ॥ ३१ ॥

Lalu dia, setelah bersujud kepada Tuhan Bermuka Empat (Brahmā), berkata: “Lihatlah—seluruh jagat ini, yang tidak bergerak dan yang bergerak, telah rebah pengsan, ditundukkan oleh khayal dan delusi.”

Verse 32

मोहितं मम रूपेण सयोगि यदकल्मषम् । स नास्ति त्रिषु लोकेषु यः पुमान्मम दर्शनात् ॥ ३२ ॥

Terpesona oleh rupa-Ku, sang yogin menjadi bebas daripada dosa. Dalam tiga alam, tiada seorang pun yang setelah memandang-Ku tidak berubah demikian.

Verse 33

भवंतमादितः कृत्वा न क्षोभं याति पद्मज । आत्मस्तुतिर्न कर्तव्या केनचिच्छुभमिच्छता ॥ ३३ ॥

Wahai Padmaja (Brahmā), apabila seseorang meletakkan Tuhan yang mulia di hadapan terlebih dahulu, dia tidak jatuh ke dalam kegelisahan. Maka, sesiapa yang menginginkan keberuntungan sejati tidak patut memuji diri sendiri.

Verse 34

स्तवनान्नरकं याति विशुद्धोऽपि च मानवः । तथापि स्तवनं ब्रह्मन् कर्तव्यं कार्यहेतुना ॥ ३४ ॥

Dengan pujian yang sekadar mengagung-agungkan, bahkan manusia yang suci pun boleh jatuh ke neraka. Namun demikian, wahai Brāhmaṇa, pujian tetap patut dilakukan—apabila ia dibuat demi tujuan yang benar.

Verse 35

साहं सृष्टा त्वया ब्रह्मन् कस्यचित्क्षोभणाय वै । तमादिश जगन्नाथ क्षोभयिष्ये न संशयः ॥ ३५ ॥

“Wahai Brahman, sesungguhnya aku diciptakan olehmu untuk mengusik seseorang. Maka, wahai Tuhan alam semesta, perintahkan aku tentang dia; pasti akan kuusik dia—tiada keraguan.”

Verse 36

मां दृष्ट्वापि क्षितौ देव भूधरश्चापि मुह्यति । किं पुनश्चेतनोपेतः श्वासोच्छासी नरस्त्विति ॥ ३६ ॥

Wahai Tuhanku! Bahkan gunung di bumi pun akan terhuyung-hayang hanya dengan melihatku; apatah lagi manusia yang berkesedaran, bernafas masuk dan keluar—tentu lebih mudah menjadi bingung.

Verse 37

तथा चोक्तं पुराणेषु नारीवीक्षणवर्णनम् । उन्मादकरणं नॄणां दुश्चरव्रतनाशनम् ॥ ३७ ॥

Demikianlah disebut dalam Purana: menggambarkan perbuatan memandang wanita menimbulkan kegilaan pada lelaki dan memusnahkan bahkan nazar pertapaan yang sukar dipelihara.

Verse 38

सन्मार्गे तावदास्ते प्रभवति पुरुषस्तावदेवेंद्रियाणां लज्जां तावद्विधत्ते विनयमपि समालंबते तावदेव । भ्रूचापाक्षेपयुक्ताः श्रवणपथगता नीलपक्ष्माण एते यावल्लीलावतीनां न हृदि धृतिमुषो दृष्टिबाणाः पतंति ॥ ३८ ॥

Selama itulah seorang lelaki teguh di jalan benar; selama itu jugalah inderanya berada di bawah kuasanya; selama itu juga malu dan tata susila bersemi dalam dirinya—hanya sehingga “anak panah pandangan” wanita yang bermain-main, bertangkai busur kening dan meluncur melalui jalan telinga, berumbai bulu mata biru-gelap, jatuh ke hatinya lalu mencuri keteguhannya.

Verse 39

धिक्तस्य मूढमनसः कुकवेः कवित्वं यः स्त्रीमुखं च शशिनं च समीकरोति । भ्रूक्षेपविस्मितकटाक्षनिरीक्षनिरीक्षितानि कोपप्रसादहसितानि कुतः शशांके ॥ ३९ ॥

Malulah “puisi” si penyair buruk yang berakal tumpul, yang berani menyamakan wajah wanita dengan Bulan. Wahai Bulan, di manakah padamu semua itu—pandangan yang ditatap berulang-ulang, gerak kening, lirikan sisi yang menghairankan, serta ragam marah, reda, dan tawa?

Verse 40

पीतं हि मद्यं मनुजेन नाथ करोति मोहं सुविचक्षणस्य । स्मृता च दृष्टा युवती नरेण विमोहयेदेव सुराधिका हि ॥ ४० ॥

Wahai Tuhanku! Apabila manusia meminum arak, ia menimbulkan khayal dan keliru bahkan pada yang bijaksana. Dan seorang gadis muda—diingati atau sekadar terlihat—benar-benar mampu mengelirukan lelaki lebih daripada arak.

Verse 41

मोहनार्थं त्वया सृष्टा नराणां प्रपितामह । तमादिशजगन्नाथ त्रैलोक्यं मोहयाम्यहम् ॥ ४१ ॥

Wahai Pr̥pitāmaha, aku dicipta olehmu untuk memperdaya manusia. Maka, wahai Tuhan alam semesta, perintahkanlah aku—agar aku dapat mengelirukan tiga alam.

Verse 42

ब्रह्मोवाच । सत्यमुक्तं त्वया देवि नासाध्यं भुवनत्रये । नागनासोरु सुभगे मत्तमातंगगामिनि ॥ ४२ ॥

Brahmā bersabda: “Benar sekali apa yang engkau ucapkan, wahai Dewi. Dalam tiga alam tiada sesuatu pun yang tidak dapat engkau laksanakan. Wahai yang bertuah, berpeha laksana belalai gajah, berlangkah seperti gajah betina yang mabuk.”

Verse 43

या त्वं दूषयसे चेतो ममापि वरवर्णिनि । तन्मया सुगृहीतं तु कृतं ज्ञानांकुशेन हि ॥ ४३ ॥

Wahai wanita berwajah indah, mindaku yang engkau cuba cemari itu telah kupegang teguh dan kujinakkan, dengan penggoad pengetahuan rohani.

Verse 44

सा त्वं कथं न लोकानां चेतांस्यपहरिष्यसि । सत्यमेतद्विशालाक्षि तव रूपं विमोहनम् ॥ ४४ ॥

Bagaimana mungkin engkau tidak memikat hati manusia? Benar adanya, wahai yang bermata luas, rupamu sungguh mempesona dan memperdaya.

Verse 45

सामरं हि जगत्सर्वं निश्चेष्टमपि लक्षये । यन्निमित्तं मया सृष्टा तत्साधय वरानने ॥ ४५ ॥

Sesungguhnya aku melihat seluruh jagat berada dalam pertentangan, namun seakan-akan tidak bergerak. Wahai yang berwajah jelita, laksanakanlah tujuan itulah yang kerananya engkau dicipta olehku.

Verse 46

वैदिशे नगरे राजा नाम्ना रुक्मांगदः क्षितौ । यस्य सन्ध्यावली भार्या तव रूपोपमा शुभे ॥ ४६ ॥

Di bumi, di kota Vaidiśa, ada seorang raja bernama Rukmāṅgada. Permaisurinya ialah Sandhyāvalī—yang membawa keberkatan—keindahannya sebanding dengan rupamu, wahai yang mulia.

Verse 47

यस्यां धर्मांगदो जातो पितुरत्यधिकः सुतः । दशनागायु तबलः प्रतापेन रविर्यथा ॥ ४७ ॥

Daripadanya lahirlah Dharmāṅgada, putera yang mengatasi ayahandanya; berkekuatan seperti sepuluh ribu gajah, dan bersinar dalam keperkasaan bagaikan Surya, Sang Matahari.

Verse 48

यः क्षांत्या धरया तुल्यो गांभीर्ये सांगरोपमः । तेजसा वह्निवद्द्वीप्तः क्रोधे वैवस्वतोपमः ॥ ४८ ॥

Dia setabah Bumi dalam kesabaran, sedalam lautan dalam kewibawaan, menyala gemilang seperti api dalam cahaya; dan apabila murka, tegas seperti Vaivasvata (Yama).

Verse 49

त्यागे वैरौचनिर्यद्वद्गतौ हि पवनोपमः । सौम्यत्वे शशितुल्यस्तु रूपवान् मन्मथो यथा ॥ ४९ ॥

Dalam pelepasan, dia seperti Bali putera Virocana; dalam gerak, seperti angin. Dalam kelembutan, seperti bulan; dan dalam keelokan, seperti Manmatha, dewa asmara.

Verse 50

जीवभार्गवयोस्तुल्यो यो नीतौ राजनन्दनः । पित्रा भुक्तं समस्तैकं जंबूद्वीपं वरानने ॥ ५० ॥

Wahai yang berwajah jelita, putera raja itu—yang menggembirakan kerajaannya—dalam ilmu nīti (tata pemerintahan) setara dengan Jīva dan Bhārgava; dan ayahandanya telah memerintah seluruh Jambūdvīpa sebagai satu wilayah yang tidak terpisah.

Verse 51

धर्मांगदेन द्वीपानि संजितान्यपराण्यपि । पित्रोस्तु व्रीडया येन न ज्ञातं प्रमदासुखम् ॥ ५१ ॥

Dharmāṅgada menakluk pulau-pulau lain juga; namun kerana malu diri dan hormat kepada ibu bapa, baginda tidak pernah tenggelam dalam kenikmatan asmara dengan wanita.

Verse 52

स्वयं प्राप्ताः परित्यक्ता येन भार्याः सहस्रशः । यो न वाक्याद्विचलते सहैव हि पितुर्गृहे ॥ ५२ ॥

Baginda yang telah menolak ribuan isteri, walaupun mereka datang kepadanya dengan rela; dan baginda tidak pernah menyimpang daripada kata yang telah diberi, tetap teguh walau di rumah ayahandanya.

Verse 53

यस्य वै त्रीणि सुभगे मातॄणां चारुहासिनि । शतानि कनकाभासे त्वविशेषेण पश्यति ॥ ५३ ॥

Wahai yang berbahagia, wahai wanita yang tersenyum manis, wahai yang berkilau keemasan—dia yang memandang tiga ratus Mātṛ (Para Ibu Dewi) tanpa membeza-bezakan, dialah yang memiliki penglihatan suci itu.

Verse 54

तस्य धर्मप्रधानस्य पुत्ररत्नांचितस्य च । समीपं गच्छ चार्वंगि मंदरे पर्वतोत्तमे ॥ ५४ ॥

Wahai wanita yang elok anggota tubuhnya, pergilah mendekatinya—dia yang mengutamakan dharma dan dihiasi putera-putera laksana permata—di Mandara, gunung yang paling mulia.

Verse 55

तत्र वत्स्यति राजा वै तुरगेणातिवाहितः । तव गीतेन चार्वंगि मोहितोऽश्वं विहाय च ॥ ५५ ॥

Di sana raja akan tinggal, dibawa laju oleh kudanya; namun, wahai yang elok anggota tubuhnya, kerana terpesona oleh nyanyianmu, baginda akan meninggalkan kuda itu juga.

Verse 56

अधिरुह्य गिरेः पृष्ठं स संगं यास्यति त्वया । तत्र देवि त्वयावाच्यं मिलित्वा भूभुजा त्विह ॥ ५६ ॥

Setelah menaiki belakang gunung, dia akan pergi bersamamu ke tempat pertemuan yang telah ditetapkan. Di sana, wahai Dewi, setelah engkau bertemu raja di sini, sampaikanlah pesan ini kepadanya.

Verse 57

अहं भार्या भविष्यामि तव राजन्न संशयः । यद्ब्रवीमि ह्यहं नाथ तत्कार्यं हि त्वया ध्रुवम् ॥ ५७ ॥

Wahai Raja, tanpa syak lagi aku akan menjadi isterimu. Dan wahai tuanku, apa sahaja yang aku katakan wajib engkau laksanakan dengan pasti.

Verse 58

मोहितस्तव रूपेण तथैव प्रतिपद्यते । यतस्तं शपथैर्धृत्वा दक्षिणेन करेण वै ॥ ५८ ॥

Terpesona oleh rupamu sendiri, dia pun bertindak demikian. Maka, setelah mengikatnya dengan sumpah-sumpah yang suci, dia benar-benar memegang tangan kanannya.

Verse 59

वाच्यः कतिपयैः सुभ्रु दिनैरपगतैस्त्विति । सुरते तव चार्वंगि यदा मुग्धो हि लक्ष्यते ॥ ५९ ॥

“Setelah beberapa hari berlalu, wahai yang berkening indah, katakanlah begini: apabila dia jelas kelihatan terpukau olehmu dalam persetubuhan, wahai yang beranggota elok…”

Verse 60

तदा प्रहस्य राज्ञो वै स्मारणीयं पुरा वचः । यस्त्वया शपथो राजन्कृतो मद्वाक्यपालने ॥ ६० ॥

Kemudian, sambil tersenyum, dia mengingatkan raja akan kata-katanya dahulu: “Wahai Raja, engkau telah bersumpah untuk memelihara perintahku.”

Verse 61

तत्पालयमहीपाल मन्येऽहं समयस्त्विति । एवमुक्ते त्वया मुग्धो राजा वै सत्यगौरवात् ॥ ६१ ॥

Maka peliharalah ia, wahai raja penguasa bumi—pada hematku inilah perjanjian dan kewajipan yang wajar. Tatkala engkau berkata demikian, raja yang berhati polos itu pun menyetujuinya kerana memuliakan kebenaran.

Verse 62

पालयामि न संदेहो ब्रूहि किं ते ददाम्यहम् । एवमुक्ते तु वचने त्वया वाच्यो वरानने ॥ ६२ ॥

Aku akan melindungi—tiada keraguan. Katakanlah: apakah yang harus aku kurniakan kepadamu? Setelah kata-kata itu terucap, wahai yang berwajah jelita, engkau patut menyatakan permohonanmu.

Verse 63

रुक्मांगदो महीपालो धर्मांगदपिता शुभे । नोपवासस्त्वया कार्यो जातु वै हरिवासरे ॥ ६३ ॥

Wahai yang membawa keberkatan, Raja Rukmāṅgada, pemerintah bumi dan bapa kepada Dharmāṅgada, menyatakan: “Jangan sekali-kali engkau berpuasa pada hari suci Hari (Harivāsara).”

Verse 64

सुरतस्रं सकारी मे ह्युपवासो भवेत्प्रिय । सुमुग्धां यौवनोपेतां स्वभार्यां यो न सेवते ॥ ६४ ॥

“Wahai kekasih, bagiku menahan diri daripada keintiman suami isteri pun menjadi sejenis puasa. Sesiapa yang tidak mendekati dan memelihara isterinya sendiri—yang menawan dan sedang mekar muda—telah bersalah terhadap dharma rumahtangga.”

Verse 65

पर्वापेक्षी दुराचारः स याति नरकं ध्रुवम् । त्रिरात्रमपविद्धाहं त्वया भूप उपोषणात् ॥ ६५ ॥

Orang yang buruk akhlaknya, yang berpuasa hanya kerana menanti hari perayaan, pasti menuju neraka. Wahai raja, kerana puasamu aku telah dijauhkan (dipandang sepi) selama tiga malam.

Verse 66

नाहं निमेषमप्येकं स्थातुं शक्ता त्वया विना । श्राद्धकाले तु संप्राप्ते उपाविष्टैर्द्विजैः किल ॥ ६६ ॥

Aku tidak mampu bertahan walau sekelip mata tanpamu. Sesungguhnya, apabila tiba masa untuk upacara Shraddha dan golongan dwi-jati (Brahmana) telah mengambil tempat duduk mereka...

Verse 67

याचते संगमं भार्या यदि भोग्या तदैव सा । एवं संबोध्यमानोऽपि यदा राजा वचस्तव ॥ ६७ ॥

Jika seorang isteri memohon penyatuan, dan dia layak didekati, maka dia sesungguhnya harus didekati pada masa itu juga. Walaupun telah dinasihati sedemikian, jika raja masih mengucapkan kata-katamu ini...

Verse 68

न करिष्यति चार्वंगि तदा वाच्यं परं वचः । यदि न त्यजसे राजन्नुपवासं हरेर्दिने ॥ ६८ ॥

Wahai wanita yang jelita, jika dia tidak menurut, maka kata-kata yang lebih tegas harus diucapkan: 'Wahai Raja, jika tuanku tidak meninggalkan puasa ini pada hari suci Hari...'

Verse 69

स्वहस्तेन शिरश्च्छित्वा स्वपुत्रस्य वरासिना । धर्मांगदस्य राजेंद्र ममोत्संग्क्षिप स्वयम् ॥ ६९ ॥

Wahai raja, penggallah kepala puteramu sendiri Dharmangada dengan tanganmu sendiri, menggunakan pedang yang hebat ini, dan letakkanlah sendiri di atas ribaanku.

Verse 70

यद्येतन्मत्प्रियं त्वं हि न करोषि महीपते । धर्मक्षीणो भवान् गंता नरके नात्र संशयः ॥ ७० ॥

Wahai raja, jika tuanku tidak melakukan perbuatan yang aku sukai ini, dharma tuanku akan berkurangan, dan tuanku akan masuk ke neraka—tiada keraguan tentang hal ini.

Verse 71

श्रुत्वा त्वदीयं वचनं वरांगने न हिंस्यते प्राणसमं च पुत्रम् । संगृह्य वाक्यं वसुधामराणां सम्भोक्ष्यते माधववासंरेऽसौ ॥ ७१ ॥

Wahai wanita yang elok anggota, setelah mendengar kata-katamu, dia tidak akan mencederakan puteranya yang dikasihi seperti nyawanya sendiri. Dengan memegang nasihat para dewa di bumi, dia akan berdiam di kediaman Mādhava dan menikmati keberkatan ilahi.

Verse 72

ततो जनो यास्यति पूर्ववच्च यमांतिकं किंकरपाशबद्धः । लिपिप्रमाणं नरकाधिवासी भविष्यते साधु कृतं त्वया हि ॥ ७२ ॥

Kemudian orang itu, seperti dahulu, akan dibawa menghadap Yama, terikat oleh jerut para pengiringnya. Tinggal di neraka, dia akan berhadapan dengan catatan bertulis sebagai bukti perbuatannya—sesungguhnya engkau telah bertindak benar (dengan menyatakannya).

Verse 73

अथ यदि निहंति तनयं राजा सत्येन संयुतः श्रीमान् । निःशेषामरपूज्यं व्रजति पदं पद्मनाभस्य ॥ ७३ ॥

Jika seorang raja yang mulia, teguh dalam kebenaran, bahkan membunuh anaknya sendiri, maka dia mencapai kediaman Padmanābha (Viṣṇu), suatu keadaan yang dihormati dan disembah oleh semua yang abadi.

Verse 74

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीं प्रति ब्रह्मवाक्यं नाम सप्तमोऽध्यायः ॥ ७ ॥

Demikian berakhir bab ketujuh, bertajuk “Wacana Brahmā kepada Mohinī”, dalam Uttara-bhāga (bahagian akhir) Purāṇa suci Bṛhan-Nāradīya.