Brahmā’s Discourse to Mohinī
Harivāsara, Desire, and the Satya-Test of Rukmāṅgada
श्रुत्वा त्वदीयं वचनं वरांगने न हिंस्यते प्राणसमं च पुत्रम् । संगृह्य वाक्यं वसुधामराणां सम्भोक्ष्यते माधववासंरेऽसौ ॥ ७१ ॥
śrutvā tvadīyaṃ vacanaṃ varāṃgane na hiṃsyate prāṇasamaṃ ca putram | saṃgṛhya vākyaṃ vasudhāmarāṇāṃ sambhokṣyate mādhavavāsaṃre'sau || 71 ||
Wahai wanita yang elok anggota, setelah mendengar kata-katamu, dia tidak akan mencederakan puteranya yang dikasihi seperti nyawanya sendiri. Dengan memegang nasihat para dewa di bumi, dia akan berdiam di kediaman Mādhava dan menikmati keberkatan ilahi.
Narada (narrative voice within Uttara-Bhaga tradition; dialogue context not explicit in this single verse)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It links moral restraint (not harming what is dearest—one’s own child) with accepting dharmic counsel and attaining Mādhava’s abode, presenting ethical conduct as a direct support for spiritual ascent.
By naming Mādhava’s dwelling as the final refuge and reward, the verse implies that aligning one’s actions with compassionate dharma and heeding saintly/deva-like guidance culminates in closeness to Viṣṇu—an essential bhakti outcome.
No explicit Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught here; the practical takeaway is dharma-nīti—ahimsa and obedience to righteous counsel—which underlies ritual purity and successful observance of vrata and tīrtha practice in the Narada Purana.