The Exposition of the Maheśa Mantra
Mahēśa-mantra-prakāśana
किरीटार्पितबालेंदून्पद्मस्थान्भूषणान्वितान् । त्रिनेत्राञ्छूलवज्रास्त्रचापहस्तान्मनोरमान् ॥ २८ ॥
kirīṭārpitabāleṃdūnpadmasthānbhūṣaṇānvitān | trinetrāñchūlavajrāstracāpahastānmanoramān || 28 ||
Terlihat para dewa yang menawan—bulan sabit muda tersemat pada mahkota mereka, bersemayam di atas teratai, berhias dengan perhiasan, bermata tiga, dan di tangan memegang trisula, senjata vajra, serta busur.
Narada (narrating within the dialogue tradition to the Sanatkumara brothers)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: bhakti
It emphasizes sacred darśana through precise divine iconography—crown, crescent, lotus-seat, and weapons—guiding the mind to steadiness and reverence in contemplation.
By describing attractive and awe-inspiring divine forms, it supports bhakti through dhyāna (devotional visualization), making devotion concrete via recognizable attributes.
The verse reflects technical dhyāna-lakṣaṇa (iconographic markers) used in ritual and recitation traditions—supporting correct visualization and liturgical precision within Purāṇic practice.