Adhyaya 59

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः पुष्करिणीं गच्छेत्सर्वपापप्रणाशिनीम् । श्रुते यस्याः प्रभावे तु सर्वपापैः प्रमुच्यते

श्री मार्कंडेय म्हणाले—त्यानंतर सर्व पापांचा नाश करणाऱ्या पुष्करिणीकडे जावे; तिचा प्रभाव ऐकताच मनुष्य सर्व पापांतून मुक्त होतो।

Verse 2

रेवाया उत्तरे कूले तीर्थं परमशोभनम् । यत्रास्ते सर्वदा देवो वेदमूर्तिर्दिवाकरः

रेवेच्या उत्तरेकाठी एक परम शोभन तीर्थ आहे, जिथे वेदमूर्ती दिवाकर देव (सूर्य) सदैव वास करतात।

Verse 3

कुरुक्षेत्रं यथा पुण्यं सार्वकामिकमुत्तमम् । इदं तीर्थं तथा पुण्यं सर्वकामफलप्रदम्

जसे कुरुक्षेत्र परम पुण्यदायक व सर्व कामना पूर्ण करणारे उत्तम आहे, तसेच हे तीर्थही पुण्यदायक असून सर्व इच्छांचे फळ देणारे आहे।

Verse 4

कुरुक्षेत्रे यथा वृद्धिर्दानस्य जगतीपते । पुष्करिण्यां तथा दानं वर्धते नात्र संशयः

हे जगतीपते! कुरुक्षेत्रात जसे दानाचे पुण्य वाढते, तसेच पुष्करिणीत केलेले दानही वाढते—यात संशय नाही।

Verse 5

यवमेकं तु यो दद्यात्सौवर्णं मस्तके नृप । पुष्करिण्यां तथा स्थानं यथा स्थानं नरे स्मृतम्

हे नृपा! जो पुष्करिणीत मस्तकी सुवर्ण ठेवून एक जरी यवकण दान देतो, तो मनुष्यासाठी स्मरणात असलेले तेच परम ‘स्थान’ प्राप्त करतो।

Verse 6

सूर्यग्रहे तु यः स्नात्वा दद्याद्दानं यथाविधि । हस्त्यश्वरथरत्नादि गृहं गाश्च युगंधरान्

सूर्यग्रहणकाळी जो येथे स्नान करून विधिपूर्वक दान देतो—हत्ती, घोडे, रथ, रत्ने इत्यादी, घरे व जू लावण्यास योग्य गायी—तो महान पुण्य प्राप्त करतो।

Verse 7

सुवर्णं रजतं वापि ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः । त्रयोदश दिनं यावत्त्रयोदशगुणं भवेत्

जो ब्राह्मणांना सुवर्ण किंवा रजत दान देतो, तेराह दिवसांपर्यंत (असे) केल्यास त्याचे पुण्य तेरापट होते।

Verse 8

तिलमिश्रेण तोयेन तर्पयेत्पितृदेवताः । द्वादशाब्दे भवेत्प्रीतिस्तत्र तीर्थे महीपते

हे महीपते! त्या तीर्थी तिळमिश्रित जलाने पितृदेवतांचे तर्पण करावे; त्यामुळे पितर बारा वर्षे प्रसन्न राहतात।

Verse 9

यस्तत्र कुरुते श्राद्धं पायसैर्मधुसर्पिषा । श्राद्धदो लभते स्वर्गं पित्ःणां दत्तमक्षयम्

जो तेथे पायस (खीर) मधु व तुपासह श्राद्ध करतो, तो श्राद्धदाता स्वर्ग प्राप्त करतो; आणि पितरांना दिलेले दान अक्षय होते।

Verse 10

अक्षतैर्बदरैर्बिल्वैरिङ्गुदैर्वा तिलैः सह । अक्षयं फलमाप्नोति तस्मिंस्तीर्थे न संशयः

अक्षत, बदर, बिल्व, इङ्गुद फळे किंवा तिळ यांसह (अर्पण केल्यास) त्या तीर्थी अक्षय फल मिळते—यात संशय नाही।

Verse 11

तत्र स्नात्वा तु यो देवं पूजयेच्च दिवाकरम् । आदित्यहृदयं जप्त्वा पुनरादित्यमर्चयेत् । स गच्छेत्परमं लोकं त्रिदशैरपि वन्दितम्

तेथे स्नान करून जो दिवाकरदेवाचे विधिपूर्वक पूजन करतो आणि आदित्यहृदयाचा जप करून पुन्हा आदित्याची अर्चना करतो, तो देवांनीही वंदिलेल्या परम लोकास प्राप्त होतो।

Verse 12

ऋचमेकां जपेद्यस्तु यजुर्वा साम एव च । स समग्रस्य वेदस्य फलमाप्नोति वै नृप

हे नृपा! जो एक ऋचा, किंवा एक यजुः, अथवा एक साम यांचेही जप करतो, तो निश्चयाने संपूर्ण वेदाचे फळ प्राप्त करतो।

Verse 13

यस्त्र्यक्षरं जपेन्मन्त्रं ध्यायमानो दिवाकरम् । आदित्यहृदयं जप्त्वा मुच्यते सर्वपातकैः

जो दिवाकराचे ध्यान करीत त्र्यक्षरी मंत्राचा जप करतो आणि आदित्यहृदयाचाही जप करतो, तो सर्व पातकांपासून मुक्त होतो।

Verse 14

यस्तत्र विधिवत्प्राणांस्त्यजते नृपसत्तम । स गच्छेत्परमं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः

हे नृपश्रेष्ठ! जो तेथे विधिपूर्वक प्राणत्याग करतो, तो ज्या परम धामात दिवाकरदेव वास करतो तेथे प्राप्त होतो।

Verse 59

। अध्याय

इति अध्याय समाप्त।