Adhyaya 128

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र भृकुटेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महाभागो भृगुः परमकोपनः

मार्कण्डेय म्हणाले—हे राजेन्द्र, मग उत्तम भृकुटेश्वरास जावे; जिथे परमकोपी महाभाग ऋषी भृगु सिद्ध झाले।

Verse 2

तेन वर्षशतं साग्रं तपश्चीर्णं पुरानघ । पुत्रार्थं वरयामास पुत्रं पुत्रवतां वरः

हे अनघ, त्याने पूर्वी शंभर वर्षांहून अधिक तप केले; पुत्रप्राप्तीसाठी, पुत्रवतांमध्ये श्रेष्ठ असता, त्याने पुत्राचा वर मागितला।

Verse 3

वरो दत्तो महाभाग देवेनान्धकघातिना । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम्

हे महाभाग, अंधकघातक देवाने वर दिला। जो त्या तीर्थात स्नान करून परमेश्वराची पूजा करील…

Verse 4

अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलमष्टगुणं लभेत् । भृकुटेशं तु यः कश्चिद्घृतेन मधुना सह

तो अग्निष्टोम यज्ञाचे फळ आठपट मिळते. आणि जो कोणी तूप व मधु सहित भृकुटेशाचे पूजन करील…

Verse 5

पुत्रार्थी स्नापयेद्भक्त्या स लभेत्पुत्रमीप्सितम् । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दद्याद्विप्राय काञ्चनम्

पुत्राची इच्छा असणाऱ्याने भक्तिभावाने भृकुटीशाचे स्नापन करावे; तो इच्छित पुत्र प्राप्त करतो. आणि जो त्या तीर्थात स्नान करून ब्राह्मणास सुवर्ण दान देतो…

Verse 6

गोदानं वा महीं वापि तस्य पुण्यफलं शृणु

गोदान असो वा भूमिदान असो—त्या दानाचे पुण्यफळ ऐक.

Verse 7

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता पृथ्वी न सन्देहस्तेन सर्वा नृपोत्तम

हे नृपोत्तम! त्याने समुद्र व गुहा सहित, पर्वत-वन-उपवनांसह ही सारी पृथ्वी दान केली—यात संशय नाही.

Verse 8

तेन दानेन स स्वर्गे क्रीडयित्वा यथासुखम् । मर्त्ये भवति राजेन्द्रो ब्राह्मणो वा सुपूजितः

त्या दानाच्या प्रभावाने तो स्वर्गात यथासुख क्रीडा करून, पुन्हा मर्त्यलोकी येऊन राजांचा अधिपती होतो किंवा अत्यंत पूज्य ब्राह्मण होतो.

Verse 128

। अध्याय

अध्याय समाप्त.