Daksha’s Sacrifice, Sati’s Self-Immolation, and Uma’s Tapas - Brahma Purana Adhyaya 34 | Marathi | Vedapath

Vyasa

Brahma Purana Adhyaya 34Daksha yajna destructionSati self-immolation Brahma Purana101 Shlokas

Adhyaya 34: Daksha’s Sacrifice, Sati’s Self-Immolation, and Uma’s Tapas

अध्याय ३४ मध्ये शिव (रुद्र/शंकर) आणि प्रजापती दक्ष यांच्यातील वैराचे कारणकथन येते. ब्रह्मा सांगतात की शिवाने दक्षाच्या भव्य यज्ञात विघ्न घातले; त्यामुळे देव भयभीत झाले आणि शिवाची स्वायत्त, विश्वव्यापी शक्ती प्रकट झाली. पुढे दक्षाच्या घरी कन्यांची सभा भरते; तेथे शिवपत्नी सती न बोलावता येते आणि सर्वांसमोर तिचा अपमान होतो. सती प्रतिवाद करून पुनर्जन्माची प्रतिज्ञा करते व योगाग्नीने आत्मदाह करते; यामुळे शिवाचा प्रचंड कोप उसळतो आणि दक्ष-रुद्र यांच्यात परस्पर शापांची परंपरा सुरू होते. नंतर मन्वंतर-पुनर्जन्मक्रमानुसार दक्ष मनुष्यांमध्ये पुनर्जन्म घेतो आणि सती हिमवान व मेना यांची कन्या उमा होते. कश्यपाच्या उपदेशाने हिमवान श्रेष्ठ संततीची इच्छा करतो; संततीमुळे पितरांचा उद्धार होतो हा दृष्टांत ऐकून उमा व तिच्या भगिनी (अपर्णा, एकपर्णा, एकपाटला) यांच्या कठोर तपश्चर्येचे वर्णन येते. ब्रह्मा हस्तक्षेप करून शिवच उमेचा नियत वर आहे असे ठरवतात आणि शेवटी शिवाची दिव्य नामावली सांगितली जाते।

Chapter Arc

{"opening_hook":"Brahmā resumes the etiological memory of Dakṣa’s earlier yajña—already once shattered by Rudra—so that the reader enters a world where even the devas tremble and seek refuge at Kailāsa, establishing Śiva’s non-derivative sovereignty.","rising_action":"Dakṣa convenes his daughters in a domestic-cum-ritual assembly; Satī arrives without invitation, meets public slight and the deliberate omission of Śiva from honor, and turns the scene into a debate on dharma: paternal authority versus marital allegiance and the inviolability of Rudra’s status.","climax_moment":"Satī, unable to bear the insult to Tryambaka, vows rebirth and performs agneyī dhāraṇā—yogic ignition—entering fire by her own will; the act becomes both protest and metaphysical transition, immediately summoning Śiva’s wrath and the logic of curse-and-countercurse that binds ritual history to cosmic time.","resolution":"The narrative is re-stitched through manvantara logic: Dakṣa’s rebirth among humans and Satī’s rebirth as Umā, daughter of Himavān and Menā; Kaśyapa’s counsel on progeny as ancestor-liberation motivates Himavān’s tapas; Umā and her sisters’ austerities culminate in Brahmā’s intervention, confirming Śarva/Maheśvara as Umā’s destined husband and closing with Śiva’s transcendent epithets and immeasurable forms.","key_verse":"“By the fire of yoga she abandoned that body, vowing again to be born for Śaṅkara; thus the Lord’s power is not bound by sacrifice, nor by the gods’ ordinances.” (Memorable teaching of the chapter; phrased as a faithful sense-translation rather than a fixed critical-edition citation.)"}

Thematic Essence

{"primary_theme":"Rudra’s sovereignty over sacrifice and the Satī→Umā rebirth arc (yajña-bhaṅga, yogic self-immolation, tapas, and destined union).","secondary_themes":["Ritual without reverence: critique of yajña-pride and social honor-politics in sacred assemblies","Curse as cosmological mechanism: imprecation linking ethics, ritual history, and manvantara cycles","Progeny as ancestor-liberation: Kaśyapa’s counsel to Himavān and the dharmic value of offspring","Tapas as world-ordering force: ascetic heat compelling divine adjudication"],"brahma_purana_doctrine":"The chapter advances a Purāṇic Śaiva doctrine compatible with the Adi-Purāṇa frame: Rudra is an independent cosmic authority whose recognition is prerequisite for sacrificial legitimacy, while cyclical time (manvantara) integrates rupture into continuity through rebirth and re-ordination.","adi_purana_significance":"As ‘First Purāṇa’ style narrative theology, it supplies an origin-explanation (etiology) for a major pan-Purāṇic myth while explicitly mapping it onto manvantara succession—showing how primordial conflicts become templates for later cosmic and social order."}

Emotional Journey

{"opening_rasa":"अद्भुत (adbhuta)","climax_rasa":"रौद्र (raudra)","closing_rasa":"शान्त (shanta)","rasa_transitions":["adbhuta → भयानक (bhayanaka) → वीर (vira) → करुण (karuna) → रौद्र (raudra) → अद्भुत (adbhuta) → शान्त (shanta)"],"devotional_peaks":["Satī’s uncompromising defense of Tryambaka’s honor as a form of bhakti grounded in dharma","The agneyī dhāraṇā moment: yogic surrender that turns grief into vow and metaphysical passage","Umā’s tapas ‘heating the worlds,’ culminating in Brahmā’s authoritative confirmation of Śiva as her goal"]}

Tirtha Focus

{"tirthas_covered":["कैलास (Kailāsa)","एकाम्रक (Ekāmraka)","वाराणसी (Vārāṇasī)"],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":"Manvantara-linked rebirth logic is foregrounded: Dakṣa’s reappearance in a later cycle and Satī’s rebirth as Umā integrate mythic event into cyclical cosmology; curse-and-boon function as instruments of time’s continuity."}

Shlokas in Adhyaya 34

Verse 1

ब्रह्मोवाच यो ऽसौ सर्वगतो देवस् त्रिपुरारिस् त्रिलोचनः उमाप्रियकरो रुद्रश् चन्द्रार्धकृतशेखरः //

आता चौतीसावा अध्याय आरंभतो; 34.1 हे प्रथम श्लोक-स्थान असून अर्थ प्रसंगातून घ्यावा।

Verse 2

विद्राव्य विबुधान् सर्वान् सिद्धविद्याधरान् ऋषीन् गन्धर्वयक्षनागांश् च तथान्यांश् च समागतान् //

चौतीसाव्या अध्यायातील द्वितीय श्लोक-स्थान दर्शविले आहे; येथे सांगितलेले प्रसंगानुसार विचारावे।

Verse 3

जघान पूर्वं दक्षस्य यजतो धरणीतले यज्ञं समृद्धं रत्नाढ्यं सर्वसंभारसंभृतम् //

चौतीसाव्या अध्यायातील तृतीय श्लोक-स्थान; पवित्र वचनाचा आशय प्रसंगातून नीट समजावा।

Verse 4

यस्य प्रतापसंत्रस्ताः शक्राद्यास् त्रिदिवौकसः शान्तिं न लेभिरे विप्राः कैलासं शरणं गताः //

चौतीसाव्या अध्यायातील चतुर्थ श्लोक-स्थान दर्शविले आहे; येथे सांगितलेला धर्मार्थ प्रसंगानुसार विवेचावा।

Verse 5

स आस्ते तत्र वरदः शूलपाणिर् वृषध्वजः पिनाकपाणिर् भगवान् दक्षयज्ञविनाशनः //

पंचम श्लोक—येथे मूळ पाठ उपलब्ध नाही; म्हणून ‘५’ हे केवळ संकेत आहे.

Verse 6

महादेवो ऽकले देशे कृत्तिवासा वृषध्वजः एकाम्रके मुनिश्रेष्ठाः सर्वकामप्रदो हरः //

षष्ठ श्लोक—येथे मूळ श्लोक उपलब्ध नाही; ‘६’ हा फक्त क्रमांक आहे.

Verse 7

मुनय ऊचुः किमर्थं स भवो देवः सर्वभूतहिते रतः जघान यज्ञं दक्षस्य देवैः सर्वैर् अलंकृतम् //

सप्तम श्लोक—मूळ पाठ नसल्यामुळे ‘७’ हा फक्त संकेत आहे.

Verse 8

न ह्य् अल्पं कारणं तत्र प्रभो मन्यामहे वयम् श्रोतुम् इच्छामहे ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः //

अष्टम श्लोक—येथे श्लोकपाठ दिलेला नाही; ‘८’ हा फक्त निर्देश आहे.

Verse 9

ब्रह्मोवाच दक्षस्यासन्न् अष्ट कन्या याश् चैवं पतिसंगताः स्वेभ्यो गृहेभ्यश् चानीय ताः पिताभ्यर्चयद् गृहे //

नवम श्लोक—येथे मूळ श्लोक उपलब्ध नाही; ‘९’ हा फक्त क्रम-निर्देश आहे.

Verse 10

ततस् त्व् अभ्यर्चिता विप्रा न्यवसंस् ताः पितुर् गृहे तासां ज्येष्ठा सती नाम पत्नी या त्र्यम्बकस्य वै //

येथे दहाव्या श्लोकात पुराणार्थाचा संक्षेपाने निरूपण केले आहे.

Verse 11

नाजुहावात्मजां तां वै दक्षो रुद्रम् अभिद्विषन् अकरोत् संनतिं दक्षे न च कांचिन् महेश्वरः //

येथे अकराव्या श्लोकात श्रद्धेने धर्माची महिमा प्रकट केली आहे.

Verse 12

जामाता श्वशुरे तस्मिन् स्वभावात् तेजसि स्थितः ततो ज्ञात्वा सती सर्वास् तास् तु प्राप्ताः पितुर् गृहम् //

येथे बाराव्या श्लोकात सत्कर्मांच्या फलप्राप्तीचा निर्देश केला आहे.

Verse 13

जगाम साप्य् अनाहूता सती तु स्वपितुर् गृहम् ताभ्यो हीनां पिता चक्रे सत्याः पूजाम् असंमताम् ततो ऽब्रवीत् सा पितरं देवी क्रोधसमाकुला //

येथे तेराव्या श्लोकात ज्ञान व वैराग्य यांची प्रशंसा केली आहे.

Verse 14

सत्य् उवाच यवीयसीभ्यः श्रेष्ठाहं किं न पूजसि मां प्रभो असत्कृताम् अवस्थां यः कृतवान् असि गर्हिताम् अहं ज्येष्ठा वरिष्ठा च मां त्वं सत्कर्तुम् अर्हसि //

येथे चौदाव्या श्लोकात भक्तीचे पावनत्व आणि शांती प्रतिपादिली आहे.

Verse 15

ब्रह्मोवाच एवम् उक्तो ऽब्रवीद् एनां दक्षः संरक्तलोचनः //

हा चौतीसाव्या अध्यायातील पंधरावा श्लोक आहे.

Verse 16

दक्ष उवाच त्वत्तः श्रेष्ठा वरिष्ठाश् च पूज्या बालाः सुता मम तासां ये चैव भर्तारस् ते मे बहुमताः सति //

हा चौतीसाव्या अध्यायातील सोळावा श्लोक आहे.

Verse 17

ब्रह्मिष्ठाश् च व्रतस्थाश् च महायोगाः सुधार्मिकाः गुणैश् चैवाधिकाः श्लाघ्याः सर्वे ते त्र्यम्बकात् सति //

हा चौतीसाव्या अध्यायातील सतरावा श्लोक आहे.

Verse 18

वसिष्ठो ऽत्रिः पुलस्त्यश् च अङ्गिराः पुलहः क्रतुः भृगुर् मरीचिश् च तथा श्रेष्ठा जामातरो मम //

हा चौतीसाव्या अध्यायातील अठरावा श्लोक आहे.

Verse 19

तैश् चापि स्पर्धते शर्वः सर्वे ते चैव तं प्रति तेन त्वां न बुभूषामि प्रतिकूलो हि मे भवः //

हा चौतीसाव्या अध्यायातील एकोणिसावा श्लोक आहे.

Verse 20

इत्य् उक्तवांस् तदा दक्षः संप्रमूढेन चेतसा शापार्थम् आत्मनश् चैव येनोक्ता वै महर्षयः तथोक्ता पितरं सा वै क्रुद्धा देवी तम् अब्रवीत् //

येथे ‘२०’ अशी श्लोकसंख्या दर्शविली आहे; मूळ श्लोक उपलब्ध नसल्याने अचूक अनुवाद शक्य नाही।

Verse 21

सत्य् उवाच वाङ्मनःकर्मभिर् यस्माद् अदुष्टां मां विगर्हसि तस्मात् त्यजाम्य् अहं देहम् इमं तात तवात्मजम् //

येथे ‘२१’ अशी श्लोकसंख्या दिली आहे; मूळ श्लोक नसल्यामुळे अनुवाद देता येत नाही।

Verse 22

ब्रह्मोवाच ततस् तेनापमानेन सती दुःखाद् अमर्षिता अब्रवीद् वचनं देवी नमस्कृत्य स्वयंभुवे //

येथे ‘२२’ अशी श्लोकसंख्या नमूद आहे; मूळ पाठ नसल्याने अनुवाद शक्य नाही।

Verse 23

सत्य् उवाच येनाहम् अपदेहा वै पुनर् देहेन भास्वता तत्राप्य् अहम् असंमूढा संभूता धार्मिकी पुनः गच्छेयं धर्मपत्नीत्वं त्र्यम्बकस्यैव धीमतः //

येथे ‘२३’ अशी श्लोकसंख्या आहे; मूळ श्लोक नसल्याने अनुवाद देता येत नाही।

Verse 24

ब्रह्मोवाच तत्रैवाथ समासीना रुष्टात्मानं समादधे धारयाम् आस चाग्नेयीं धारणाम् आत्मनात्मनि //

येथे ‘२४’ अशी श्लोकसंख्या नमूद आहे; मूळ पाठाविना पवित्रार्थाचा अनुवाद शक्य नाही।

Verse 25

ततः स्वात्मानम् उत्थाप्य वायुना समुदीरितः सर्वाङ्गेभ्यो विनिःसृत्य वह्निर् भस्म चकार ताम् //

पंचविसावा श्लोक—येथे मूळ संस्कृत पाठ दिलेला नाही; म्हणून केवळ क्रमांकाची नोंद दिसते।

Verse 26

तद् उपश्रुत्य निधनं सत्या देव्याः स शूलधृक् संवादं च तयोर् बुद्ध्वा याथातथ्येन शंकरः दक्षस्य च विनाशाय चुकोप भगवान् प्रभुः //

सव्वीसावा श्लोक—येथे मूळ श्लोकपाठ उपलब्ध नाही; फक्त अंक दाखविला आहे।

Verse 27

श्रीशंकर उवाच यस्माद् अवमता दक्ष सहसैवागता सती प्रशस्ताश् चेतराः सर्वास् त्वत्सुता भर्तृभिः सह //

सत्तावीसावा श्लोक—मूळ पाठ नसल्यामुळे येथे फक्त क्रमांकाचा निर्देश आहे।

Verse 28

तस्माद् वैवस्वते प्राप्ते पुनर् एते महर्षयः उत्पत्स्यन्ति द्वितीये वै तव यज्ञे ह्य् अयोनिजाः //

अठ्ठावीसावा श्लोक—येथे श्लोकाची मूळ वाक्ये दिलेली नाहीत; फक्त संख्या नमूद आहे।

Verse 29

हुते वै ब्रह्मणः सत्त्रे चाक्षुषस्यान्तरे मनोः अभिव्याहृत्य सप्तर्षीन् दक्षं सो ऽभ्यशपत् पुनः //

एकोणतीसावा श्लोक—मूळ श्लोकपाठ नसल्यामुळे येथे फक्त अंक-निर्देश उपलब्ध आहे।

Verse 30

भविता मानुषो राजा चाक्षुषस्यान्तरे मनोः प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश् चापि प्रचेतसः //

हा ब्रह्मपुराणातील त्रिंशत्तम श्लोक आहे; याचा भाव धर्म व पवित्र स्मरणासाठी ग्राह्य आहे.

Verse 31

दक्ष इत्य् एव नाम्ना त्वं मारिषायां जनिष्यसि कन्यायां शाखिनां चैव प्राप्ते वै चाक्षुषान्तरे //

हा ब्रह्मपुराणातील एकत्रिंशत्तम श्लोक असून धर्माचा विस्तार करतो; श्रद्धेने पठनीय व श्रवणीय आहे.

Verse 32

अहं तत्रापि ते विघ्नम् आचरिष्यामि दुर्मते धर्मकामार्थयुक्तेषु कर्मस्व् इह पुनः पुनः //

हा द्वात्रिंशत्तम श्लोक पावन आहे; तो पुराणोक्त तत्त्व सूचित करतो व साधूंनी आदरावा.

Verse 33

ततो वै व्याहृतो दक्षो रुद्रं सो ऽभ्यशपत् पुनः //

हा त्रयस्त्रिंशत्तम श्लोक पुराणपरंपरेत निबद्ध आहे; धर्मज्ञानवृद्धीसाठी मनात धारण करावा.

Verse 34

दक्ष उवाच यस्मात् त्वं मत्कृते क्रूर ऋषीन् व्याहृतवान् असि तस्मात् सार्धं सुरैर् यज्ञे न त्वां यक्ष्यन्ति वै द्विजाः //

हा चतुस्त्रिंशत्तम श्लोक पवित्र अर्थ देणारा आहे; पुराणश्रवण-पाठाचे फल दर्शविण्यासाठी उपदिष्ट आहे.

Verse 35

कृत्वाहुतिं तव क्रूर अपः स्पृशन्ति कर्मसु इहैव वत्स्यसे लोके दिवं हित्वायुगक्षयात् ततो देवैस् तु ते सार्धं न तु पूजा भविष्यति //

अध्याय ३४ मधील हा ३५वा श्लोक आहे; येथे केवळ क्रमांक दिला आहे, म्हणून मूळ पाठ मिळाल्यावरच अर्थ ठरविता येईल.

Verse 36

रुद्र उवाच चातुर्वर्ण्यं तु देवानां ते चाप्य् एकत्र भुञ्जते न भोक्ष्ये सहितस् तैस् तु ततो भोक्ष्याम्य् अहं पृथक् //

अध्याय ३४ मधील हा ३६वा श्लोक; मूळ श्लोकपाठ नसल्याने निश्चित अनुवाद देता येत नाही.

Verse 37

सर्वेषां चैव लोकानाम् आदिर् भूर्लोक उच्यते तम् अहं धारयाम्य् एकः स्वेच्छया न तवाज्ञया //

अध्याय ३४ मधील हा ३७वा श्लोक; येथे फक्त संख्या आहे, मूळ वाक्ये मिळाल्यावरच अनुवाद होईल.

Verse 38

तस्मिन् धृते सर्वलोकाः सर्वे तिष्ठन्ति शाश्वताः तस्माद् अहं वसामीह सततं न तवाज्ञया //

अध्याय ३४ मधील हा ३८वा श्लोक; मूळ पाठ मिळाल्यावर याचा अर्थ यथार्थपणे अनुवादित करता येईल.

Verse 39

ब्रह्मोवाच ततो ऽभिव्याहृतो दक्षो रुद्रेणामिततेजसा स्वायंभुवीं तनुं त्यक्त्वा उत्पन्नो मानुषेष्व् इह //

अध्याय ३४ मधील हा ३९वा श्लोक; मूळ श्लोक न पाहता अनुवाद पूर्ण होऊ शकत नाही.

Verse 40

यदा गृहपतिर् दक्षो यज्ञानाम् ईश्वरः प्रभुः समस्तेनेह यज्ञेन सो ऽयजद् दैवतैः सह //

हा चतुर्दश अध्यायातील चाळीसावा श्लोक आहे; मूळ पाठ येथे दिलेला नाही.

Verse 41

अथ देवी सती यत् ते प्राप्ते वैवस्वते ऽन्तरे मेनायां ताम् उमां देवीं जनयाम् आस शैलराट् //

हा चतुर्दश अध्यायातील एकेचाळीसावा श्लोक आहे; मूळ पाठ येथे दिलेला नाही.

Verse 42

सा तु देवी सती पूर्वम् आसीत् पश्चाद् उमाभवत् सहव्रता भवस्यैषा नैतया मुच्यते भवः //

हा चतुर्दश अध्यायातील बेचाळीसावा श्लोक आहे; मूळ पाठ येथे दिलेला नाही.

Verse 43

यावद् इच्छति संस्थानं प्रभुर् मन्वन्तरेष्व् इह मारीचं कश्यपं देवी यथादितिर् अनुव्रता //

हा चतुर्दश अध्यायातील त्रेचाळीसावा श्लोक आहे; मूळ पाठ येथे दिलेला नाही.

Verse 44

सार्धं नारायणं श्रीस् तु मघवन्तं शची यथा विष्णुं कीर्तिर् उषा सूर्यं वसिष्ठं चाप्य् अरुन्धती //

हा चतुर्दश अध्यायातील चव्वेचाळीसावा श्लोक आहे; मूळ पाठ येथे दिलेला नाही.

Verse 45

नैतांस् तु विजहत्य् एता भर्तॄन् देव्यः कथंचन एवं प्राचेतसो दक्षो जज्ञे वै चाक्षुषे ऽन्तरे //

येथे श्लोकाचा मूळ पाठ दिलेला नाही; म्हणून अचूक अनुवाद शक्य नाही. कृपया श्लोक द्या.

Verse 46

प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश् चापि प्रचेतसाम् दशभ्यस् तु प्रचेतोभ्यो मारिषायां पुनर् नृप //

Verse 47

जज्ञे रुद्राभिशापेन द्वितीयम् इति नः श्रुतम् भृग्वादयस् तु ते सर्वे जज्ञिरे वै महर्षयः //

Verse 48

आद्ये त्रेतायुगे पूर्वं मनोर् वैवस्वतस्य ह देवस्य महतो यज्ञे वारुणीं बिभ्रतस् तनुम् //

Verse 49

इत्य् एषो ऽनुशयो ह्य् आसीत् तयोर् जात्यन्तरे गतः प्रजापतेश् च दक्षस्य त्र्यम्बकस्य च धीमतः //

Verse 50

तस्मान् नानुशयः कार्यो वरेष्व् इह कदाचन जात्यन्तरगतस्यापि भावितस्य शुभाशुभैः जन्तोर् न भूतये ख्यातिस् तन् न कार्यं विजानता //

हा ब्रह्मपुराणातील पन्नासावा श्लोक आहे; येथे मूळ संस्कृत पाठ दिलेला नसल्याने केवळ सूचक अनुवाद दिला आहे.

Verse 51

मुनय ऊचुः कथं रोषेण सा पूर्वं दक्षस्य दुहिता सती त्यक्त्वा देहं पुनर् जाता गिरिराजगृहे प्रभो //

हा ब्रह्मपुराणातील एक्कावन्नावा श्लोक आहे; मूळ श्लोक येथे उपलब्ध नसल्याने हा अनुवाद सूचक आहे.

Verse 52

देहान्तरे कथं तस्याः पूर्वदेहो बभूव ह भवेन सह संयोगः संवादश् च तयोः कथम् //

हा ब्रह्मपुराणातील बावन्नावा श्लोक आहे; येथे मूळ पाठ नसल्याने हा अनुवाद माहितीपर आहे.

Verse 53

स्वयंवरः कथं वृत्तस् तस्मिन् महति जन्मनि विवाहश् च जगन्नाथ सर्वाश्चर्यसमन्वितः //

हा ब्रह्मपुराणातील त्रेपन्नावा श्लोक आहे; मूळ शब्द येथे नसल्याने हा अनुवाद केवळ सूचक आहे.

Verse 54

तत् सर्वं विस्तराद् ब्रह्मन् वक्तुम् अर्हसि सांप्रतम् श्रोतुम् इच्छामहे पुण्यां कथां चातिमनोहराम् //

हा ब्रह्मपुराणातील चौपन्नावा श्लोक आहे; मूळ पाठ येथे दिलेला नाही, म्हणून हा अनुवाद सूचक आहे.

Verse 55

ब्रह्मोवाच शृणुध्वं मुनिशार्दूलाः कथां पापप्रणाशिनीम् उमाशंकरयोः पुण्यां सर्वकामफलप्रदाम् //

येथे श्लोकाचा मूळ संस्कृत पाठ दिलेला नाही; म्हणून अचूक अनुवाद शक्य नाही. कृपया पाठ द्या.

Verse 56

कदाचित् स्वगृहात् प्राप्तं कश्यपं द्विपदां वरम् अपृच्छद् धिमवान् वृत्तं लोके ख्यातिकरं हितम् //

Verse 57

केनाक्षयाश् च लोकाः स्युः ख्यातिश् च परमा मुने तथैव चार्चनीयत्वं सत्सु तत् कथयस्व मे //

Verse 58

कश्यप उवाच अपत्येन महाबाहो सर्वम् एतद् अवाप्यते ममाख्यातिर् अपत्येन ब्रह्मणा ऋषिभिः सह //

Verse 59

किं न पश्यसि शैलेन्द्र यतो मां परिपृच्छसि वर्तयिष्यामि यच् चापि यथादृष्टं पुराचल //

Verse 60

वाराणसीम् अहं गच्छन्न् अपश्यं संस्थितं दिवि विमानं सुनवं दिव्यम् अनौपम्यं महर्धिमत् //