Adhyaya 70

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि वरुणेश्वरमुत्तमम् । गौरीतपोवनाग्नेय्यां धनुषां विंशतौ स्थितम् । लिंगं महाप्रभावं हि वरुणेन प्रतिष्ठितम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അതിനുശേഷം, ഹേ മഹാദേവി, ഉത്തമമായ വരുണേശ്വരത്തിലേക്കു പോകണം. ഗൗരിയുടെ തപോവനത്തിന്റെ അഗ്നേയ ഭാഗത്ത്, ഇരുപത് ധനുസ്സ് ദൂരത്തിൽ, വരുണൻ പ്രതിഷ്ഠിച്ച മഹാപ്രഭാവമുള്ള ശിവലിംഗം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

Verse 2

पूर्वं पीतो यदा देवि समुद्रः कुम्भजन्मना । तदा कोपेन सन्तप्तो वरुणः सरितां पतिः

പൂർവ്വം, ഹേ ദേവി, കുംഭജന്മനായ മുനി സമുദ്രം കുടിച്ചപ്പോൾ, ജലധാരകളുടെ അധിപനായ വരുണൻ കോപത്തിൽ ദഹിച്ചുയർന്നു.

Verse 3

कामिकं तु समाज्ञाय क्षेत्रं प्राभासिकं तदा । तत्रातपद्देवि तपः स वै परमदुश्चरम्

അപ്പോൾ പ്രാഭാസക്ഷേത്രം സർവകാമഫലപ്രദമായ പുണ്യക്ഷേത്രമെന്ന് അറിഞ്ഞ്, ഹേ ദേവി, അവൻ അവിടെ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു.

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महालिंगं संपूजयति भक्तितः । वर्षाणामयुतं साग्रं पूजितो वृषभध्वजः

മഹാലിംഗം പ്രതിഷ്ഠിച്ച് അവൻ ഭക്തിയോടെ സമ്പൂജ ചെയ്തു. പൂർണ്ണ പത്തായിരം വർഷം വൃഷഭധ്വജനായ ശിവൻ പൂജിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 5

ततः प्रसन्नो देवेशि निजगंगाजलेन तु । पूरयामास तं रिक्तं समुद्रं यादसांपतिम्

അപ്പോൾ, ഹേ ദേവേശി, പ്രസന്നനായി അവൻ തന്റെ തന്നെ ഗംഗാജലത്തോടെ ആ ശൂന്യമായ സമുദ്രത്തെ—ജലചരങ്ങളുടെ അധിപതിയെ—നിറച്ചു.

Verse 6

छंदयामास तं लिंगं वरदानैरनेकधा । तत्प्रभृत्येव ते सर्वे समुद्राः परिपूरिताः

അവൻ അനേകം ദാനങ്ങളാലും വരപ്രദാനങ്ങളാലും ആ ലിംഗത്തെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. അന്നുമുതൽ എല്ലാ സമുദ്രങ്ങളും നിത്യവും പരിപൂർണ്ണമായി നിലനിന്നു.

Verse 7

वरुणेश्वरनामेति तल्लिंगं तत्प्रभृत्यभूत्

അന്നുമുതൽ ആ ലിംഗം ‘വരുണേശ്വര’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായി.

Verse 8

को ह्यर्थो बहुभिर्लिंगैर्दृष्टैर्वा सुरसुन्दरि । वरुणेशेन दृष्टेन सर्वतीर्थफलं लभेत्

ഹേ ദേവസുന്ദരി, പല ലിംഗങ്ങൾ ദർശിക്കുന്നതിൽ എന്ത് പ്രയോജനം? വരുണേശ്വര ദർശനമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ സർവ്വതീർത്ഥഫലം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 9

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तद्दध्ना स्नापयेद्यदि । स ब्राह्मणश्चतुर्वेदो जायते नात्र संशयः

അഷ്ടമിയും ചതുര്ദശിയും ദിനങ്ങളിൽ ആ തൈരാൽ (ലിംഗത്തിന്) അഭിഷേകം ചെയ്താൽ, അവൻ സംശയമില്ലാതെ ചതുര്‍വേദജ്ഞനായ ബ്രാഹ്മണനായി ജന്മം പ്രാപിക്കും.

Verse 10

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चान्ये वरानने । मूकांधबधिरा बालाः स्त्रियश्चैव नपुंसकाः

ഹേ വരാനനേ, ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ശൂദ്രർ എന്നിവരും മറ്റു ജനങ്ങളും; മൂകർ, അന്ധർ, ബധിരർ, കുട്ടികൾ, സ്ത്രീകൾ, നപുംസകരും (എല്ലാവരും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു).

Verse 11

दृष्ट्वा गच्छंति ते देवि स्वर्गं धर्मपरायणाः । स्नानं जाप्यं बलिं होमं पूजां स्तोत्रं च नर्तनम् । तस्मिन्स्थाने तु यः कुर्यात्तत्सर्वं चाक्षयं भवेत्

ഹേ ദേവി, ആ പുണ്യദർശനം കണ്ട ധർമ്മപരായണർ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. സ്നാനം, ജപം, ബലി, ഹോമം, പൂജ, സ്തോത്രം, നൃത്തം—ആ സ്ഥലത്ത് ചെയ്യുന്ന എല്ലാം അക്ഷയപുണ്യമായി ഭവിക്കുന്നു.

Verse 12

हैमं पद्मं मौक्तिकं च दानं तत्रैव दापयेत् । सम्यग्यात्राफलापेक्षी स्वर्गापेक्षी तथा नरः

യാത്രാഫലം പൂർണ്ണമായി ലഭിക്കാനും സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിയും ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ അവിടെയേ തന്നെ വിധിപൂർവ്വം ദാനം ചെയ്യിക്കണം—സ്വർണ്ണപദ്മവും മുത്തുകളും.

Verse 70

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वरुणेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्ततितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയിലെ ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ ആദ്യ പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘വരുണേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന എഴുപതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.