Adhyaya 67

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गछेन्महालिंगं कामेश्वरमिति श्रुतम् । कामेनाराधितं पूर्वं दैत्यसूदनपश्चिमे

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അതിനുശേഷം ‘കാമേശ്വരൻ’ എന്നു പ്രസിദ്ധമായ മഹാലിംഗത്തിലേക്ക് പോകണം. അത് ദൈത്യസൂദനന്റെ പടിഞ്ഞാറായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; പൂർവ്വം കാമൻ അതിനെ ആരാധിച്ചിരുന്നു।

Verse 2

धनुषां सप्तके तत्र स्थितं देवि महाप्रभम् । निर्दग्धस्तु यदा काम स्तृतीयेनाग्निना मम

ഹേ ദേവി! അവിടെ ഏഴ് ധനുസ്സിന്റെ അകലത്തിൽ ആ മഹാപ്രഭ ലിംഗം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. എന്റെ തൃതീയനേത്രാഗ്നിയാൽ കാമൻ ദഗ്ധനായപ്പോൾ,

Verse 3

तदा वर्षसहस्रं तु समाराध्य महेश्वरम् । प्रपेदे कामनासर्गं यत्रानंगः पुरा किल

അപ്പോൾ അവൻ ആയിരം വർഷം മഹേശ്വരനെ സമാരാധിച്ച്, പൂർവ്വം അനംഗൻ (ദേഹരഹിത കാമൻ) ഉണ്ടായിരുന്ന അതേ സ്ഥലത്ത്, കാമനയുടെ പുനർജനനം പ്രാപിച്ചു।

Verse 4

तेन कामेश्वरंनाम ख्यातं लिंगं धरातले । सर्वपापहरं देवि सर्वकामफलप्रदम्

അതുകൊണ്ട് ഭൂമിയിൽ ആ ലിംഗം ‘കാമേശ്വരം’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്. ഹേ ദേവി, അത് സർവ്വപാപഹരവും സർവ്വകാമഫലപ്രദവും ആകുന്നു.

Verse 5

त्रयोदश्यां विधानेन शुक्लायां मासि माधवे । संपूज्य तं विधानेन स स्त्रीणां कामवद्भवेत्

മാധവ (വൈശാഖ) മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷ ത്രയോദശിയിൽ വിധിപൂർവ്വം അവനെ പൂജിച്ചാൽ, പുരുഷൻ സ്ത്രീകൾക്ക് ആകർഷകനായി (കാമ്യനായി) ഭവിക്കുന്നു.

Verse 67

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्या संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कामेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्तषष्टितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയിൽ, ഏഴാമത്തെ ‘പ്രഭാസഖണ്ഡ’ത്തിലെ ആദ്യ ‘പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യ’ത്തിൽ ‘കാമേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന അറുപത്തേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപ്തമായി.