Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 133
इति निगदितमेतद्देवदेवस्य चित्रं चरितमिदमचिंत्यं देवि ते शंकरस्य । कलिकलुषविदारं सर्वलोकोऽपि यायाद्यदि पठति शृणोति स्तौति नित्यं य इत्थम्
iti nigaditametaddevadevasya citraṃ caritamidamaciṃtyaṃ devi te śaṃkarasya | kalikaluṣavidāraṃ sarvaloko'pi yāyādyadi paṭhati śṛṇoti stauti nityaṃ ya ittham
ഹേ ദേവി! ദേവദേവനായ ശങ്കരന്റെ ഈ അത്ഭുതവും അചിന്ത്യവും ആയ ചരിതം ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു. ഇത് കലിയുടെ മലിനതയെ നശിപ്പിക്കുന്നു; നിത്യം വായിക്കുകയും കേൾക്കുകയും സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ എല്ലാവരെയും ആത്മകല്യാണത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.
Śiva (deduced from immediate context: Śaṅkara speaking to Devī in Prabhāsakṣetramāhātmya)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra / Someśvara-kathā (mahatmya)
Type: kshetra
Listener: Devī (Pārvatī)
Scene: A devotional gathering: a reciter reads the Prabhāsa-mahātmya before an image of Śaṅkara; listeners sit in attentive rows; a subtle aura spreads outward, symbolizing Kali-impurity being torn apart.
FAQs
Regular śravaṇa (hearing), pāṭha (reading), and stuti (praise) of sacred Purāṇic narratives purifies Kali-yuga defilements.
Implicitly the Prabhāsa-kṣetra narrative being concluded; the verse functions as a phalaśruti for the māhātmya.
Nitya pāṭha/śravaṇa/stuti—regular recitation, listening, and praise of the account.