Adhyaya 322

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्य दक्षिणसंस्थितम् । दुर्गादित्येतिनामानं सर्वपापप्रणाशनम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ മഹാദേവീ! തുടർന്ന് അതിന്റെ തെക്കുഭാഗത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന, ‘ദുർഗാദിത്യ’ എന്ന നാമമുള്ള, സർവ്വപാപനാശകമായ ആ സ്ഥാനത്തേക്ക് പോകണം.

Verse 2

यदा दुःखमनुप्राप्ता दुर्गा दुःखविनाशिनी । सूर्यमाराधयामास तदा दुःखविनुत्तये

ദുഃഖനാശിനിയായ ദുർഗയ്ക്ക് ദുഃഖം അനുഭവമായപ്പോൾ, ആ ദുഃഖനിവൃത്തിക്കായി അവൾ സൂര്യദേവനെ ആരാധിച്ചു.

Verse 3

ततः कालेन बहुना तस्यास्तुष्टो दिवाकरः । उवाच मधुरं वाक्यं दुर्गां देवो महाप्रभाम् । वरं वरय देवेशि तपसा तुष्टवानहम्

ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം ദിവാകരൻ പ്രസന്നനായി മഹാപ്രഭയായ ദുർഗാദേവിയോട് മധുരവചനങ്ങൾ പറഞ്ഞു—“ഹേ ദേവേശീ! വരം വരിക്ക; നിന്റെ തപസ്സാൽ ഞാൻ തൃപ്തനായിരിക്കുന്നു.”

Verse 4

दुर्गोवाच । यदि तुष्टो दिवानाथ दुःखसंघं विनाशय

ദുർഗ പറഞ്ഞു—ഹേ ദിവാനാഥ സൂര്യദേവാ, നിങ്ങൾ പ്രസന്നനായാൽ എന്റെ ദുഃഖസമൂഹം നശിപ്പിക്കണമേ।

Verse 5

सूर्य उवाच । अचिरेणैव कालेन भगवांस्त्रिपुरांतकः । संप्राप्स्यत्युत्तमं लिंगमुन्नते स्थान उत्तमे

സൂര്യൻ പറഞ്ഞു—അൽപകാലത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ഭഗവാൻ ത്രിപുരാന്തകൻ (ശിവൻ) ആ ഉന്നതവും ഉത്തമവുമായ സ്ഥാനത്ത് പരമോത്തമ ലിംഗം പ്രാപിക്കും।

Verse 6

दुर्गादित्येति मे नाम इह देवि भविष्यति । एवमुक्त्वा महादेवि तत्रैवान्तर्दधे रविः । सप्तम्यां रविवारेण दुर्गादित्यं प्रपूजयेत्

“ഹേ ദേവി, ഇവിടെ എന്റെ നാമം ‘ദുർഗാദിത്യ’ ആയിരിക്കും।” എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഹേ മഹാദേവി, സൂര്യൻ അവിടെയേ അന്തർധാനം ചെയ്തു. സപ്തമി തിഥിയിൽ, ഞായറാഴ്ച, ദുർഗാദിത്യനെ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം।

Verse 7

तस्य दुःखानि सर्वाणि कुष्ठानि विविधानि च । विलयं यांति देवेशि दुर्गादित्यप्रपूजनात्

ഹേ ദേവേശി, ദുർഗാദിത്യന്റെ പൂജയാൽ അവന്റെ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും നാനാവിധ കുഷ്ഠരോഗങ്ങളും പോലും ലയിച്ച് നശിക്കുന്നു।

Verse 322

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसा हरुयां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुर्गादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वाविंशत्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീ സ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതി-സാഹസ്രി സംഹിതയിൽ, സപ്തമ പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ പ്രഥമ ‘പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യ’ത്തിൽ ‘ദുർഗാദിത്യമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന പേരിലുള്ള മുന്നൂറ്റി ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।