Adhyaya 259

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पर्णादित्यं सुरेश्वरम् । प्राचीसरस्वतीकूले तटे चोत्तरतः स्थितम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അതിനുശേഷം, ഹേ മഹാദേവീ, പ്രാചീ-സരസ്വതിയുടെ ഉത്തര തീരത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ദേവേശ്വരൻ പർണാദിത്യന്റെ അടുക്കൽ പോകണം.

Verse 2

पुरा त्रेतायुगे देवि पर्णादोनाम वै द्विजः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् । आराधयामास रविं भक्त्या परमया युतः

പുരാതന ത്രേതായുഗത്തിൽ, ദേവീ, പർണാദൻ എന്നൊരു ദ്വിജൻ (ബ്രാഹ്മണൻ) ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പ്രഭാസക്ഷേത്രത്തിലെത്തി അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്തു, പരമഭക്തിയോടെ രവി (സൂര്യദേവൻ)നെ ആരാധിച്ചു.

Verse 3

तर्पयित्वा ततः सूर्यं धूपमाल्यविलेपनैः । वेदोक्तैः स्तवनैः सूक्तैर्दिवारात्रं समाहितः

അതിനുശേഷം ധൂപം, മാല, ചന്ദനാദി ലേപനം എന്നിവയാൽ സൂര്യദേവനെ തർപ്പണം ചെയ്ത് തൃപ്തിപ്പെടുത്തി. പിന്നെ വേദോക്ത സ്തവനങ്ങളും സൂക്തങ്ങളും പാടി പകലും രാത്രിയും ഏകാഗ്രനായി ലീനനായി നിന്നു.

Verse 4

एवं च ध्यायतस्तस्य कालेन महता ततः । तुतोष भगवान्सूर्यो वाक्यमेतदुवाच ह

ഇങ്ങനെ ദീർഘകാലം ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായിരുന്ന അവനോട് ഭഗവാൻ സൂര്യൻ പ്രസന്നനായി ഈ വചനങ്ങൾ അരുളിച്ചെയ്തു.

Verse 5

परितुष्टोऽस्मि विप्रेन्द्र तपसानेन सुव्रत । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यन्मनसेप्सितम्

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ, ഹേ സുവ്രതാ! നിന്റെ ഈ തപസ്സാൽ ഞാൻ പൂർണ്ണമായി പ്രസന്നനാണ്. നിനക്ക് മംഗളം വരട്ടെ—നിന്റെ ഹൃദയം നിത്യമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തോ അതിനെ വരമായി ചോദിക്കൂ.

Verse 6

ब्राह्मण उवाच । एष एव वरः कामो यत्तुष्टो भगवान्स्वयम् । दर्शनं तव देवेश स्वप्नेष्वपि च दुर्ल्लभम्

ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു—ഭഗവാൻ സ്വയം പ്രസന്നനാകുന്നതുതന്നെ എനിക്ക് അഭിലഷിതമായ വരമാണ്. ഹേ ദേവേശാ! നിന്റെ ദർശനം സ്വപ്നത്തിലുപോലും ദുർലഭമാണ്.

Verse 7

अवश्यं यदि दातव्यो वरो मम दिवाकर । अत्र संनिहतो देव सदा त्वं भव भास्कर

എനിക്ക് നിർബന്ധമായി വരം നൽകേണ്ടതാണെങ്കിൽ, ഹേ ദിവാകരാ! ഹേ ദേവാ, ഇവിടെ തന്നെ സദാ സന്നിഹിതനായി ഇരിക്കേണമേ—ഹേ ഭാസ്കരാ, ഇവിടെ നിത്യവാസം ചെയ്ക।

Verse 8

तव प्रसादात्ते यांतु तव लोकं दिवा कर । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः

നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ അവർ നിന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കട്ടെ, ഹേ ദിവാകരാ. ‘അങ്ങനെ തന്നെയാകും’ എന്നു പറഞ്ഞ് രവി അന്തർധാനം ചെയ്തു।

Verse 9

पर्णादोऽपि स्थितस्तत्र तस्याराधनतत्परः । तत्र भाद्रपदे मासे षष्ठ्यां स्नानं समाचरेत् । पर्णादित्यं ततः पश्येन्न स दुःखमवाप्नुयात्

പർണാദയും അവിടെ തന്നെ പാർത്തു, അവന്റെ ആരാധനയിൽ തത്പരനായി. അവിടെ ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ ഷഷ്ഠി നാൾ സ്നാനം ആചരിക്കണം; പിന്നെ പർണാദിത്യ ദർശനത്താൽ ദുഃഖം വരികയില്ല।

Verse 10

गोशतस्य प्रयागे तु सम्यग्दत्तस्य यत्फलम् । तत्फलं लभते मर्त्यः पर्णादित्यस्य दर्शनात्

പ്രയാഗത്തിൽ നൂറു പശുക്കൾ സമ്യക് ദാനം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ഏതോ, അതേ ഫലം മർത്ത്യൻ പർണാദിത്യ ദർശനമാത്രത്തിൽ നേടുന്നു।

Verse 11

ये सेवंते महाकुष्ठं पांगुल्यं च विवर्चिकाः । पर्णादित्यं न जानंति नूनं ते मंदबुद्धयः

മഹാകുഷ്ഠം, പാങ്ങുല്യം, വിവർച്ചിക തുടങ്ങിയ രോഗങ്ങളെ പോലെ ‘സേവിക്കുന്ന’വർ പർണാദിത്യനെ നിശ്ചയമായും അറിയുന്നില്ല; അവർ മന്ദബുദ്ധികളാണ്।

Verse 259

इति श्रीस्कान्दे महपुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पर्णादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതി-സാഹസ്രീ സംഹിതയിലെ ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ ആദ്യ പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘പർണാദിത്യ-മാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന പേരിലുള്ള ഇരുനൂറ്റി അമ്പത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।