Adhyaya 249

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं वै संगमेश्वरम् । गोलक्षमिति विख्यातं सर्वपातकनाशनम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ മഹാദേവീ! തുടർന്ന് ‘ഗോലക്ഷ’ എന്നു പ്രസിദ്ധനായ, സർവ്വ പാതകങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന സംഗമേശ്വര ദേവന്റെ ദർശനത്തിന് പോകണം।

Verse 2

तस्यैव पश्चिमे भागे सर्वकामफलप्रदम् । ऋषिरुद्दालकोनाम पुरा ह्यासीन्महातपाः

അതിന്റെ തന്നെ പടിഞ്ഞാറൻ ഭാഗത്ത്, സർവ്വ ആഗ്രഹഫലവും നൽകുന്ന ആ പ്രദേശത്ത്, പുരാതനകാലത്ത് ഉദ്ദാലകൻ എന്ന മഹാതപസ്വിയായ ഋഷി വസിച്ചിരുന്നു।

Verse 3

स पुरा संगमं प्राप्य सर्वपापप्रणाशनम् । सरस्वत्याश्च पिंगायास्तपस्तेपे सुरेश्वरि

ഹേ സുരേശ്വരീ! അദ്ദേഹം പൂർവ്വകാലത്ത് സർവ്വപാപനാശകമായ ആ സംഗമം പ്രാപിച്ച്, സരസ്വതിയും പിംഗയും കൂടുന്ന സംഗമസ്ഥാനത്ത് തപസ്സു ചെയ്തു।

Verse 4

ततस्तपस्यतस्तस्य तपो रौद्रं महात्मनः । पुरतो ह्युत्थितं लिंगं भक्त्या युक्तस्य सुन्दरि

ഹേ സുന്ദരീ! ആ മഹാത്മാവ് രൗദ്രമായ തപസ്സിൽ നിരതനായിരിക്കെ, ഭക്തിയാൽ യുക്തനായതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുമ്പിൽ ഒരു ശിവലിംഗം ഉദ്ഭവിച്ചു।

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । उद्दालक महाबाहो शृणुष्वैतद्वचो मम

അന്നേ സമയത്ത് ഒരു അശരീര വാണി പറഞ്ഞു— “ഹേ മഹാബാഹു ഉദ്ദാലകാ, എന്റെ ഈ വചനം ശ്രവിക്ക.”

Verse 6

अद्यप्रभृति वासोऽत्र मम नित्यं भविष्यति । यस्मादत्र समुत्पन्नं संगमे लिंगमुत्तमम् । संगमेश्वरमित्येव नाम चास्य भवि ष्यति

“ഇന്നുമുതൽ ഇവിടെ എന്റെ വാസം നിത്യമായിരിക്കും. ഈ സംഗമത്തിൽ ഉത്തമ ലിംഗം ഉദ്ഭവിച്ചതിനാൽ, ഇതിന്റെ നാമവും ‘സംഗമേശ്വരൻ’ എന്നുതന്നെ ആയിരിക്കും.”

Verse 7

येत्र स्नानं नराः कृत्वा संगमे लोकविश्रुते । संगमेश्वरमीक्षन्ते ते यांति परमां गतिम्

ലോകവിഖ്യാതമായ സംഗമത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് സംഗമേശ്വരനെ ദർശിക്കുന്നവർ പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 8

ईश्वर उवाच । ततस्तं पूजयामास दिवारात्रमतंद्रितः । ततो देहावसानेऽसौ गतो यत्र महेश्वरः

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു— പിന്നെ അവൻ ക്ഷീണമില്ലാതെ പകലും രാത്രിയും ആ (ലിംഗം) പൂജിച്ചു; ദേഹാന്തത്തിൽ മഹേശ്വരൻ ഉള്ള ലോകത്തിലേക്ക് അവൻ പോയി.

Verse 249

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये संगमेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രി സംഹിതയിലെ സപ്തമ പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ പ്രഥമ ‘പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യ’ത്തിൽ ‘സംഗമേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണ്ണനം’ എന്ന നാമമുള്ള ഇരുനൂറ്റി നാല്പത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.