Adhyaya 196

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि प्रभासं जलसंस्थितम् । वृद्धप्रभासाद्दक्षिणतो नातिदूरे व्यवस्थितम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അതിനുശേഷം, ഹേ മഹാദേവീ, പുണ്യജലസമീപത്തിൽ സ്ഥിതമായ പ്രഭാസത്തിലേക്ക് പോകണം; അത് വൃദ്ധപ്രഭാസത്തിന്റെ തെക്കായി അതിദൂരമല്ല।

Verse 2

तस्यैव देवि देवस्य शृणु माहात्म्यमुत्तमम्

ഹേ ദേവീ, ആ ദേവന്റെ പരമോത്തമമായ മാഹാത്മ്യം ശ്രവിക്കൂ।

Verse 3

जामदग्न्येन रामेण यदा क्षत्त्रवधः कृतः । तदाऽस्य परमा जाता घृणा मनसि भामिनि

ഹേ ഭാമിനീ, ജാമദഗ്ന്യരാമൻ (പരശുരാമൻ) ക്ഷത്രിയവധം ചെയ്തപ്പോൾ, അവന്റെ മനസ്സിൽ പരമഘൃണ—അഥവാ ഗാഢമായ പശ്ചാത്താപം—ഉദിച്ചു।

Verse 4

ततस्त्वाराधयामास महादेवं सुरेश्वरम् । उग्रं तपः समास्थाय बहून्वर्ष गणान्प्रिये

അതിനുശേഷം, ഹേ പ്രിയേ, അവൻ ദേവേശ്വരനായ മഹാദേവനെ ആരാധിച്ചു; ഉഗ്രതപസ്സിനെ ആശ്രയിച്ച് അനേകം വർഷങ്ങൾ തപസ്സു ചെയ്തു।

Verse 5

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य प्रत्यक्षतां गतः । अब्रवीद्वरदस्तेऽहं वरं वरय सुव्रत

അപ്പോൾ പ്രസന്നനായ മഹാദേവൻ അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷനായി പറഞ്ഞു—“ഞാൻ വരദാതാവാണ്; ഹേ സുവ്രതാ, ഇഷ്ടവരം ചോദിക്ക.”

Verse 6

राम उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । दर्शयस्व स्वकं लिंगं यज्ञे वज्रेण छादितम्

രാമൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ ദേവാ, നിങ്ങൾ എനിക്കു പ്രസന്നനായി, എനിക്കു വരം നൽകുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, യജ്ഞത്തിൽ വജ്രംകൊണ്ട് മറച്ചിരിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ സ്വലിംഗം എനിക്ക് ദർശിപ്പിക്കണം।”

Verse 7

घृणा मे महती जाता हत्वेमान्क्षत्रियान्बहून् । दर्शनात्तव लिंगस्य येन मे नश्यते घृणा

“അനേകം ക്ഷത്രിയരെ വധിച്ചതിനാൽ എനിക്കു മഹത്തായ അനുതാപം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ ലിംഗദർശനത്താൽ എന്റെ ആ അനുതാപം നശിക്കട്ടെ.”

Verse 8

तथा मे पातकं सर्वं प्रसादात्तव शंकर

“അതുപോലെ, ഹേ ശങ്കരാ, നിങ്ങളുടെ പ്രസാദത്താൽ എന്റെ സകല പാപങ്ങളും നീങ്ങട്ടെ.”

Verse 9

शंकर उवाच । मम लिंगं सहस्राक्ष उत्थितं तु पुनःपुनः । वज्रेणाच्छादयत्येव भयेन महता वृतः

ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ സഹസ്രാക്ഷാ (ഇന്ദ്രാ), എന്റെ ലിംഗം വീണ്ടും വീണ്ടും ഉയർന്നു വരുന്നു; എന്നാൽ നീ മഹാഭയത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട് അതിനെ വജ്രംകൊണ്ട് മറയ്ക്കുന്നതേയുള്ളു.”

Verse 10

न तेऽहं दर्शनं यास्ये लिंगरूपी कदाचन

ഞാൻ ഒരിക്കലും ലിംഗരൂപത്തിൽ നിന്റെ ദർശനത്തിന് വരികയില്ല.

Verse 11

यन्मां वदसि घृणया वृतोऽहं पातकेन तु । तत्तेऽहं नाशयिष्यामि स्पर्शनात्तु द्विजोत्तम

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! ഘൃണയാൽ നീ എന്നെ പാപം ചുറ്റിപ്പറ്റിയവൻ എന്നു പറയുന്നു; എന്നാൽ എന്റെ സ്പർശമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ നിന്റെ ആ പാപം ഞാൻ നശിപ്പിക്കും.

Verse 12

अस्मिञ्जलाश्रये पुण्ये जलमध्ये महामते । उत्थास्यति महालिंगं तस्य त्वं दर्शनं कुरु

ഹേ മഹാമതേ! ഈ പുണ്യ ജലാശയത്തിന്റെ ജലമദ്ധ്യത്തിൽ നിന്ന് മഹാലിംഗം ഉദിക്കും; നീ ഭക്തിയോടെ അതിന്റെ ദർശനം ചെയ്യുക.

Verse 13

गमिष्यति घृणा सर्वा निष्पापस्त्वं भविष्यसि । उक्त्वैवमुदतिष्ठच्च जलमध्याद्वरानने

നിന്റെ എല്ലാ ഘൃണയും അകന്നുപോകും; നീ നിഷ്പാപനാകും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ സുന്ദരമുഖി ജലമദ്ധ്യത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

Verse 14

जलप्रभासनामास्य ततो जातं धरातले । तस्यालं स्पर्शनाद्देवि शिवलोकं व्रजेन्नरः

അതിനുശേഷം ഭൂമിയിൽ ‘ജലപ്രഭാസ’ എന്ന തീർത്ഥം ഉദിച്ചു. ഹേ ദേവീ! അതിനെ സ്പർശിക്കുന്നതുമാത്രം കൊണ്ട് മനുഷ്യൻ ശിവലോകം പ്രാപിക്കും.

Verse 15

एकं भोजयते योऽत्र ब्राह्मणं शंसितव्रतम् । भोजितोऽहं भवेत्तेन सपत्नीको न संशयः

ഇവിടെ പ്രശംസിതവ്രതനിഷ്ഠനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെയെങ്കിലും ഭോജനിപ്പിക്കുന്നവൻ, ആ കർമത്താൽ ഞാനും സഹധർമ്മിണിയോടുകൂടെ ഭോജിതനാകുന്നു—സംശയമില്ല।

Verse 16

एषा जलप्रभासस्य संभूतिस्ते मयोदिता । श्रुता पापोपशमनी सर्वकामफलप्रदा

ഇത് ജലപ്രഭാസത്തിന്റെ ഉത്ഭവം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു; ഇത് ശ്രവിച്ചാൽ പാപങ്ങൾ ശമിക്കുന്നു, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും ഫലം നൽകുന്നു।

Verse 196

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जलप्रभासमाहात्म्यवर्णनंनाम षण्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കാന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതി-സാഹസ്രീ സംഹിതയിലെ ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ ആദ്യ പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘ജലപ്രഭാസമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന 196-ാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।